Να τελειώνουμε με το «Χέρι του Θεού»

Η φωτογραφία του αντικανονικού γκολ πωλείται ακόμα και σήμερα online καδραρισμένη, διότι πολλοί την έχουν εικόνισμα.

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία του αθλητισμού που αποκτούν μυθικές διαστάσεις. Κάποιες αξίζουν αυτή τη θέση στο πάνθεο. Άλλες πάλι, όχι. Το περίφημο «Χέρι του Θεού» του Ντιέγκο Μαραντόνα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Ας θυμηθούμε επιγραμματικά τί συνέβη: Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 διεξήχθη στο Μεξικό και στις 22 Ιουνίου, τέτοιες μέρες όπως τώρα, στον προημιτελικό ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία, ο Μαραντόνα άνοιξε το σκορ με ένα γκολ που σημειώθηκε με το χέρι, χωρίς να το αντιληφθούν ο διαιτητής και ο επόπτης.

Λίγα λεπτά αργότερα πέτυχε και το αριστουργηματικό γκολ που έμεινε στην ιστορία ως «το γκολ του αιώνα», αφού πέρασε με αλαφιασμένες ντρίπλες τη μισή αντίπαλη 11δα. Η Αργεντινή τελικά νίκησε 2-1, προκρίθηκε στα ημιτελικά και στη συνέχεια κατέκτησε και το τρόπαιο.

Το συγκεκριμένο παιχνίδι είχε όμως και έντονο πολιτικό και συναισθηματικό φορτίο: Μόλις τέσσερα χρόνια πριν είχε προηγηθεί ο πόλεμος των Φόκλαντ (ή των Μαλβινών -islas Malvinas- όπως αποκαλούν τα νησιά οι Αργεντινοί). Τότε, η στρατιωτική χούντα της Αργεντινής επιχείρησε να καταλάβει τα νησιά που διοικούνται από τη Βρετανία αλλά βρίσκονται δίπλα στην Αργεντινή, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την Αγγλία.

Ο πόλεμος που κήρυξε η Μάργκαρετ Θάτσερ διήρκεσε 74 ημέρες, κόστισε τη ζωή σε περισσότερους από 900 ανθρώπους και έληξε με νίκη των βρετανών. Είναι λοιπόν κατανοητό γιατί εκείνος ο αγώνας ξεπερνούσε τα όρια του ποδοσφαίρου για πολλούς Αργεντινούς.

Είναι επίσης αλήθεια ότι ο Μαραντόνα υπήρξε μια προσωπικότητα που ενσάρκωσε σε ένα βαθμό την αντίσταση και τη ρεβάνς αν θέλετε απέναντι στους ισχυρούς. Τα ταπεινά του ξεκινήματα, η αποθέωση στη φτωχομάνα Νάπολη, η φιλία του με τον Φιντέλ Κάστρο, οι συχνές επισκέψεις του στην Κούβα –όπου πέρασε και περιόδους αποτοξίνωσης–, οι δημόσιες σχέσεις του με τον Ούγκο Τσάβες και η διαρκής αντιπαράθεσή του με τις Ηνωμένες Πολιτείες συνέβαλαν στη δημιουργία ενός επαναστατικού μύθου γύρω από το πρόσωπό του. Ιδιαίτερα και στη χώρα μας, που αρεσκόμεθα σε τέτοιους μύθους.

Και είναι ωραία όλα αυτά, έχουν την εξήγηση και το γούστο τους, όμως δεν έχουν καμία σχέση με τους κανόνες του ποδοσφαίρου. Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι με συγκεκριμένους τρόπο παιξίματος. Το λέει και η λέξη: παίζεται με τα πόδια -ποδόσφαιρο- όχι με τα χέρια.

Το γκολ του Μαραντόνα δεν ήταν πράξη ευφυΐας, αντίστασης ή αποκατάστασης της δικαιοσύνης. Ήταν μια παράβαση που δεν τιμωρήθηκε επειδή οι διαιτητές δεν την είδαν.

Το γεγονός ότι σαράντα χρόνια μετά, εξακολουθούμε –και στην Ελλάδα– να αντιμετωπίζουμε το «Χέρι του Θεού» ως κάτι αξιοθαύμαστο, ηρωικό, μεγαλειώδες, δείχνει μια ακατανόητη ανοχή στην παραβίαση των κανόνων και μαρτυρά πόσο ανώριμοι είμαστε, σαν παιδάκια που νομίζουν συνεχώς ότι αδικούνται και θέλουν πάση θυσία να κερδίσουν.

Ο Μαραντόνα δεν χρειάζεται το «Χέρι του Θεού» για να θεωρείται ίσως ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Το αντίθετο: η ιδιοφυΐα του αποδεικνύεται από το δεύτερο γκολ εκείνου του αγώνα. Όχι από το πρώτο.

Γι αυτό, σαράντα χρόνια μετά, και με αφορμή έναν νέο ημιτελικό της Αργεντινής με την Αγγλία, ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με τον βολικό αλλά αστήρικτο μύθο. Να κρατήσουμε ασφαλώς τον σπουδαίο ποδοσφαιριστή, αλλά να σταματήσουμε να δοξάζουμε μια αντικανονική ενέργεια ως σύμβολο ποδοσφαιρικής μαγκιάς.

TAGS :
Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα ποδόσφαιρο

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook