Τα νέα αρώματα είναι τα...αντι-αρώματα

Τα ανδρικά αρώματα δεν αποζητούν πια την κυριαρχία στην όσφρηση. Θέλουν οικειότητα, θέλουν ηρεμία, θέλουν μεγαλύτερη διέγερση της φαντασίας. (Εικονογράφηση: Andro)

Πόσες φορές έχεις βάλει 1-2 φσστ (όλοι ξέρουμε πως αυτή είναι η επίσημη μονάδα μέτρησης αρώματος) και βγαίνεις έξω πιστεύοντας πως θα γυρίζουν όλες οι θηλυκές μύτες πάνω σου για να σε εισπνεύσουν και τελικά δε μυρίζεις τίποτα και κανείς δε σου λέει «ααα, τι ωραίο άρωμα»; Πολλές. Και καταλήγεις την επόμενη φορά να ρίξεις πάνω σου το μισό μπουκαλάκι του αρώματος και να να βάλεις άρωμα ακόμα και στα μπούτια σου. Αυτό, το ξέρεις, είναι ζήτημα του αρώματος και πόσο ταιριάζει με το δέρμα σου. Είναι πάντως, όπως φαίνεται, ένα πρόβλημα που δε θα σε απασχολήσει στο μέλλον.

Τα αρώματα ξεκίνησαν να φτιάχνονται για να φτάνουν σε μεγάλη ακτίνα και να διεγείρουν τους οσφρητικούς κάλυκες. Για δεκαετίες, είδαμε να γεννιούνται αρωματικοί θρύλοι. Στο σήμερα, όμως, το έντονο άρωμα έχει γίνει συνώνυμο της καγκουριάς και της επιδειξιομανίας. Στην εποχή όπου έχει καθιερωθεί η ήσυχη πολυτέλεια, δε θέλουμε τελικά να μυρίζει άλλος το άρωμά μας, παρά μόνο εμείς οι ίδιοι. Και τα έντονα αρώματα, εμείς οι άντρες, τα ζητάμε στις γυναίκες για να μας γοητεύουν.

Είναι μια πραγματικότητα πως τα αρώματα για τόσα πολλά χρόνια είχαν καταργήσει τη φυσική μας οσμή και λειτουργούσαν σχεδόν αποπροσανατολιστικά. Τώρα, υπάρχει ένα γύρισμα της παλίρροιας και τα αρώματα πορεύονται πως μια απαλότητα, μια ηρεμία, μακριά από τον τριπλό διαχωρισμό «νότες κορυφής, νότες καρδιάς, νότες βάσης». Η εποχή του μινιμαλισμού μόλις ξεκίνησε.

Πρόκειται για αντι-αρώματα, για οσμές που δεν σχετίζονται με το φύλο, που έχουν σχεδιαστεί για να μη μυρίζουν κάτι συγκεκριμένο. Πολλώ δε, κάτι από όλα αυτά τα έντονα που έχουμε συνηθίσει: σανταλόξυλο, κάρδαμο κ.α. Είναι την τελευταία πενταετία που αρκετοί αρωματοποιοί έχουν κάνει αυτή τη στροφή,  με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα brands Byredo, DS & Durga, Le Labo, που αναλύσαμε εδώ, και Commodity. Αρώματα όπως το Blanche ή το Paper εκπέμπουν την αίσθηση του κρύου αέρα, του φρεσκοπλυμένου ρούχου, του ζεστού δέρματος μετά από ένα ζεστό ντους. Είναι αρώματα που περνάνε κάτω από τα ραντάρ και έρχονται να καλύψουν την ανάγκη μιας νέας γενιάς ανδρών, η οποία αναζητά την επιστροφή στο κλασικό και το ήπιο.

Το έντονο άρωμα, είναι ένα αξεσουάρ, μέρος του στυλ για τον εξωτερικό παρατηρητή. Το σχεδόν άοσμο άρωμα, είναι η αύρα μας, κάτι που απολαμβάνουμε εσωτερικά και το εκπέμπουμε. Όχι οσφρητικά, μα εικονικά. Δεν πρόκειται βέβαια για άοσμα αρώματα. Αλλά για αρώματα που αποπνέουν μια οικεία οσμή, που εγείρουν μια ανάμνηση από την παιδική σου ηλικία, σα να ξαναβρίσκεσαι μωρό, μόλις έχεις κάνει μπάνιο, που σε πετάει η μαμά σου στα καθαρά σεντόνια και σκεπάσματα. Τίποτα εξωτικό, τίποτα έντονο, μια φευγαλέα εικόνα στο μυαλό.

Οι άντρες αναζητούν πια περισσότερο την πρόκληση οικειότητας, παρά να κυριαρχήσουν στη μνήμη μιας γυναίκας με ένα έντονο άρωμα. Θέλουν να πυροδοτήσουν το μυστήριο, όχι τη σιγουριά.

Ένα Unspoken Gesture από το Jorum Studio ή ένα Escentric Molecules 01 είναι τα ανδρικά αρώματα της νέας εποχής.

Τα αρώματα ακολουθούν την ανάγκη της εποχής για εσωτερική ηρεμία

Αυτή η ανάδυση των αντι-αρωμάτων μοιάζει να έχει προκύψει από την ανάγκη για μια αρωματική γκαρνταρόμπα στους άντρες, δηλαδή μια ποικιλία στις διαθέσιμες επιλογές και μια απομάκρυνση από τις εντάσεις.

Η κατάργηση της μυρωδιάς, φέρνει και μια μοναδικότητα. Αν αγοράσω ένα Paco Rabanne, αρκετοί άλλοι θα μυρίζουν σαν και μένα. Αν όμως επιλέξω ένα Unspoken Gesture από το Jorum Studio, για παράδειγμα, ένα Escentric Molecules ή ένα Pyroclasm BeauFort London, εκεί πετυχαίνω τη μοναδικότητα. Επιλογές για να κάνεις ένα understatement, όχι overstatement, μια σιωπηλή επανάσταση.

Αυτή η νέα συνθήκη, η νέα εποχή, είναι που αναδεικνύει και το λεγόμενο craftsmanship. Είναι πολύ πιο απαιτητική διαδικασία να παράξεις κάτι απαλό, σχεδόν αόρατο στην όσφρηση, απαιτεί μεγάλη τεχνική και δεξιοτεχνία.

 

Muscs όπως το Romandolide (ένα συνθετικό, βιοαποικοδομήσιμο μόριο με λεπτό, μοντέρνο, μουσκοειδές προφίλ αρώματος), το Ambroxan (σύγχρονο συνθετικό μόριο με ξηρό, κεχριμπαρένιο-μουσκώδες άρωμα) ή το Javanol (μια από τις δημοφιλέστερες νότες σανταλόξυλου στην αρωματοποιία), αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της σύνθεσης. Τα κύρια έλαια των αρωμάτων, είναι όλα πολύ παχιά, πολύ πλούσια, άρα αναγκαστικά τα αντι-αρώματα βασίζονται στα συνθετικά κι όχι στη φυσικότητα των συστατικών. Είναι διαχυτικά αλλά όχι ισχυρά. Μοιάζουν περισσότερο με αύρα.

Είναι μια καλλιτεχνική ανατροπή, όπως ήταν ο Ιμπρεσιονισμός και ο Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός στη ζωγραφική, μια μινιμαλιστική αντίσταση στο γαλλικό στυλ των πολλών στρωμάτων.

Τα αντι-αρώματα είναι ο επόμενος κρίκος σε μια μεγάλη αλυδίδα από στροφές σε πολλά αξεσουάρ του στυλ, όπως έχουμε δει για παράδειγμα στα ρολόγια με τις κάσες μικρότερης διαμέτρου, το λεγόμενο small watch trend. Αν μπορούσαμε να το πούμε σχηματικά, είναι μια επικράτηση της οικειότητας έναντι της κυριαρχίας, ένα κάλεσμα εγγύτητας, αντί για απαίτηση στραμμένης προσοχής.

Φυσικά, αυτό δε σημαίνει πως θα περάσουμε σε μια εποχή κυριαρχίας των ήπιων αρωμάτων για ισόποση διάρκεια με τα έντονα αρώματα. Δεν είναι ή το ένα ή το άλλο. Είναι μια το ένα μια το άλλο. Πάντοτε χρειάζεται μια αποσυμπίεση από το συνηθισμένο. Όταν μπουχτίζεις από μυρωδιές, θες την παύση. Αν ακούς για ώρες δυνατά μουσική, θες να κλείσει και να επανέλθει ο εγκέφαλός σου από την τόση ενέργεια που τον διατρέχει.

Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον γύρω από τα αντι-αρώματα; Επιτρέπουν στη φαντασία να οργιάσει. Δίνεις στον άλλο τα συστατικά του και αυτός παίρνει το ελάχιστο που δίνει το άρωμά σου και φτιάχνει έναν κόσμο, το κάνει δικό του. Αυτό το κάνουν σε έναν, κάπως περιοριστικό, βαθμό τα έντονα αρώματα.

Μέσα σε όλα τα παραπάνω αίτια, υπάρχει και η πολιτισμική ανάγκη: οι νέες γενιές έχουν καταργήσει τα στεγανά των φύλων κι αυτό επιδρά και στα προϊόντα εν γένει. Δε θέλουν ένα άρωμα να συνδέεται με κάποιο φύλο. Ούτε θέλουν οι άντρες α πουλάνε μια εικόνα, να είναι performative males.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top