«Η έλλειψη προσωπικότητας»: 24+1 Έλληνες δίνουν την απάντηση για το τι είναι Κακό Γούστο

«Κάθε άνθρωπος πρέπει να ντύνεται όπως αισθάνεται», μας είχε πει ο Βέλγος Cédric Vinckier εδώ, το +1 του τίτλου μας. Διά της ατόπου, κακό γούστο είναι όταν ντυνόμαστε αντίθετα από αυτό που αισθανόμαστε. (Φωτογραφία: Taphteam)

Γράφαμε εδώ τις προάλλες για το τι είναι τελικά στυλ, πώς μπορεί να πορευθεί ένας άνθρωπος, δη ένας άντρας. Αλλά το στυλ δεν είναι μόνο να μαθαίνεις τι είναι αυτό που θα φορέσεις. Στυλ είναι, κυρίως, να μάθεις τι θα αποφύγεις. Στη ζωή μας πορευόμαστε ανάμεσα στο δίπολο «Στυλάτος-Κακόγουστος/Κιτς». Σπάνια θα κατανοήσουμε ακριβώς τι είναι το ένα και τι το άλλο. Τόσο γιατί απόλυτος κανόνας δεν υπάρχει, όσο και γιατί οι εποχές αλλάζουν τις έννοιες, όπως τις αλλάζουν οι περιστάσεις, οι ίδιοι οι άνθρωποι και, δη, η συνέπειά τους. Αν, για παράδειγμα, αρχίζαμε σήμερα να φοράμε εμπριμέ και φλοράλ, θα φαινόμασταν αστείοι. Μετά από λίγο καιρό, που θα το είχαμε κάνει κτήμα μας και θα είχαμε κάνει καλύτερη πλαισίωση, που θα είχαμε και την άνεση, θα άλλαζε εντελώς η εικόνα.

Μπορεί, επομένως, να προσδιοριστεί το κακό γούστο; Όχι. Είναι πολύ υποκειμενικό. Μπορεί όμως να χαραχθεί μια φιλοσοφία πάνω στην οποία θα μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε σε κάθε μας βήμα τι είναι αυτό που θέλουμε να πλησιάσουμε και τι αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε.

Φέρνουμε λοιπόν ξανά μπροστά τα μεγάλα όπλα, τους γνωστούς και κομψούς Έλληνες που μας έχουν μιλήσει για το στυλ όλα αυτά τα χρόνια στο Andro, και βάζουμε τον προβολέα στην ερμηνεία τους για το τι είναι κακό γούστο.

25 συμβουλές για να αποφύγετε το κακό γούστο

Cédric Vinckier: Οι σαγιονάρες και οι λευκές κάλτσες.

Αλέξανδρος Πηρούνης: Κακό γούστο είναι το επιτηδευμένο. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι κάτι συγκεκριμένο, αλλά κάτι που δεν έχει βάρος και ουσία. Είναι σαν να κάνεις κάτι επιφανειακά και μόνο για τους άλλους. Φυσικά, ό,τι κάνουμε είναι και για τους άλλους, αλλά όχι μόνο γι’ αυτούς. Και το πιο ωραίο κοστούμι να φορέσει ένας άντρας, αν το κάνει με προσποίηση, τότε αυτό είναι κακό γούστο.

Φίλιππος Θεοδωρίδης: Κακό γούστο είναι το kitsch που πλασάρεται σαν τέχνη, η χωρίς νόημα αρχιτεκτονική, η σύγχρονη κουλτούρα του δήθεν οπαδισμού που παράγει το ποδόσφαιρο, τα φτηνιάρικα ρούχα.

Νικόλας Μπαρελιέ: Κακό γούστο θεωρώ την έλλειψη οποιασδήποτε μορφής αναζήτησης για την διαμόρφωση ενός ύφους και την στείρα υιοθέτηση έτοιμων εικόνων και προτάσεων που προβάλλονται αλόγιστα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το πρώτο παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι τα υπερβολικά στενά αντρικά παντελόνια, με ή χωρίς σκισίματα, που θαρρείς πως χρειάζεται ψαλίδι για να αφαιρεθούν από το σώμα!

Κρίτων Πουλής: Η αδυναμία ή ακόμα και η παντελής έλλειψη αντίληψης της καλής αισθητικής.

Θάνος Ασφής: Είναι το ανεπιτυχές συνταίριασμα ρούχων, αξεσουάρ, προσωπικότητας και συμπεριφοράς. Υπάρχουν πολλά στυλ και εξίσου πολλοί άνθρωποι που τα υπηρετούν επιτυχώς και με καλαισθησία. Το ίδιο ρούχο μπορεί να φαίνεται παράταιρο όταν φορεθεί από κάποιον ή να είναι απόλυτα ταιριαστό με την εικόνα που εκπέμπει κάποιος άλλος. Κακό γούστο είναι η ασυνέπεια στην εικόνα που εκπέμπουμε ή ακόμη χειρότερα, η έλλειψη σαφούς εικόνας.

Γιάννης Λυμπερόπουλος: Η υπερβολική σημασία στη λεπτομέρεια, ειδικά στο αντρικό ντύσιμο, μου φαίνεται κακόγουστη. Το ίδιο και η πλήρης προσκόλληση στις τάσεις της μόδας.

Νικόλας Πολίτης: Τα υπερβολικά αξεσουάρ.

Μιχάλης Ανδρουλιδάκης: Η ελληνική μουσική τα τελευταία 30 χρόνια. Θεωρώ πως έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην καθημερινή κακογουστιά του σύγχρονου Έλληνα.

Γιώργος Ελευθεριάδης: Η έλλειψη ταυτότητας, προσωπικού μέτρου και αποδοχής της μοναδικότητάς μας. Όλοι με όλα, χωρίς άποψη, συνείδηση για ό,τι επιλέγουν, με μοναδική ανάγκη αυτή της αποδοχής και της ομοιογένειας με τον περίγυρο. Το στυλ θέλει μέτρο προσωπικό κι αυτό με τη σειρά του παιδεία. Χωρίς τα παραπάνω το κακό γούστο είναι παρόν.

«Το στυλ είναι ο τρόπος έκφρασης της προσωπικότητας του καθενός με όχημα το ρούχο και τη στάση ζωής».

Τόλης Φασόης: Όταν το ρούχο δεν ταιριάζει στο σώμα που το φοράει. Και τα t-shirts που φορά η πλειοψηφία των μουσικών στις συναυλίες.

Τάσος Σωφρονίου: Δεν υπάρχει κακό γούστο όταν υπάρχει ένα υπόβαθρο αυθεντικότητας κι αυτοπεποίθησης, γι’ αυτόν που το εκφράζει. Άπειρα στιλιστικά «φάουλ» έγιναν κατά καιρούς η κινητήριος δύναμη και έμπνευση μου για τρομερή δημιουργία. Θεωρώ πολύ πιο «βάναυση» κάθε έννοια κακών κοινωνικών τρόπων μεταξύ ανθρώπων και κοινωνίας γενικότερα. Είναι πολύ πιο αντιαισθητικό να είσαι ένας κάφρος παρά να είσαι νούμερο. Από την άλλη, δεν είμαστε όλοι ούτε ίσοι, ούτε γεννημένοι με καλαίσθητο γούστο, καθώς είμαστε πολύ busy with our self(ie). Άρα οι όποιες συνέπειες, απλά καταδιώκουν την πραγματικότητα της ύπαρξης μας και προκαλούν γέλια. Το χειρότερο βέβαια είναι η λύπη της κακογουστιάς. Το πόσο «διάφανα» ξεγυμνώνει ένα στείρο, αδιάφορο, άσχημο, ανθρώπινο χαρακτήρα. Αυτό δεν έχει γούστο.

Γιώργος Κοτανίδης: Κακό γούστο είναι αυτό που προκύπτει όταν προσποιούμαστε κάτι το οποίο δεν είμαστε.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Yiannis Stankoglou (@yiannisstankoglou)

Γιάννης Στάνκογλου: Όταν οι άνθρωποι χρησιμοποιούν πράγματα που δεν είναι του εαυτού τους, είτε τους ξεπερνάνε είτε είναι πολύ κατώτερα από αυτούς.

Βασίλης Ζούλιας: Δεν υπάρχει κακό γούστο. Υπάρχει άγνοια και μπέρδεμα.

Παύλος Μιχαήλ: Κατ’ αρχήν, θεωρώ πως δεν είναι υποκειμενικό και ότι το συναντάς παντού: στην αρχιτεκτονική, στη μουσική, στη μόδα, στο φαγητό, ακόμα και σε συμπεριφορές ανθρώπων, στις κινήσεις τους και στον τρόπο ομιλίας τους. Το κύριο χαρακτηριστικό του κακού γούστου είναι ότι δεν σέβεται.

Χάρης Ντάβλας: Κακό γούστο είναι η κακή πρόθεση. Δεν μπορείς να πεις ότι ένα ρούχο είναι καλόγουστο κι ένα άλλο κακόγουστο. Όλα ξεκινούν από το μυαλό και την πρόθεση εκείνου που τα φοράει, το πώς τα φέρει στο σώμα του, το τι θέλει να πει με αυτά.

«Το βασικό γνώρισμα του δικού μου στυλ: Η ύπαρξη χρωμάτων, τα μανικετόκουμπα και οι λεπτομέρειες που υποδηλώνουν μεράκι και δουλειά».

Άρης Βεζενές: Οι πενηντάρηδες Έλληνες παλίμπαιδες νεόπλουτοι, που φοράνε κολλητό τζην με σκισίματα, αθλητικό παπούτσι, βραδινό και πουκάμισο με άσους, άλογα, λογότυπα, οικόσημα και κάθε είδους μαλακία pattern, λες και μεγάλωσαν στα Hamptons κρατώντας πούρο Robusto και «φορώντας» rock star βλέμμα βλοσυρό. What the F@%&?

Νίκος Σταθούλης: Κακό γούστο είναι να απουσιάζει από την προσωπικότητά σου η υπεροχή. Να ακολουθείς πιστά τη μόδα. Μα η μόδα περνάει. Εσύ;

Αλέξανδρος Πλάτων: Η τάση αλεπάλληλων προσπαθειών να αρέσει κάτι στους άλλους.

Νεκτάριος Ντάλλας: Να φέρνεις τους άλλους σε δύσκολη θέση… είτε με λάθος ενδυματολογικές επιλογές ανά περίσταση είτε με άκομψη και αγενή συμπεριφορά.

Πάνος Ρήγας: Η μίμηση, καθώς και η βεβαιότητα ότι, αντιγράφοντας, κάποιος θα μπορέσει να αποκτήσει αυτό που δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει ο ίδιος.

Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος: Να μεγαλώνεις και, αντί να εκλεπτύνεις τις γεύσεις σου, να νοιάζεσαι μόνο πώς θα γεμίσεις το στομάχι σου.

Βασίλης Μπουρτσάλας: Η έλλειψη «προσωπικότητας», η υπερβολή και η ασέβεια. Ξεκινώντας από την ασέβεια, εννοώ, για παράδειγμα, κοστούμι με σανδάλια, ή σαγιονάρα και βερμούδα στο κέντρο της πόλης. Ένα μεσημέρι έτρωγα στο κέντρο και απέναντί μου καθόταν ένας με βερμούδα και σαγιονάρα. Από την πολλή άνεση είχε ξεχαστεί και έπαιζε με την πατούσα του. Αντίστοιχα, για να περιγράψω την υπερβολή, φανταστείτε έναν με κοστούμι και γραβάτα να ψάχνει για ομπρέλα στην παραλία. Συνδυασμός των δύο (ασέβεια-υπερβολή) είναι το «πάω στο γάμο του φίλου μου με Τ-shirt και τζην». Όσο για την έλλειψη προσωπικότητας, είναι εύκολο να τη διακρίνεις. Υπάρχει όταν τα ρούχα φοράνε τον άνθρωπο, και όχι ο άνθρωπος τα ρούχα…

«Η φθηνότερη επένδυση που έχω κάνει στην εμφάνισή μου είναι το να την αμελώ. Η ακριβότερη, το να ασχολούμαι πού και πού εμμονικά με αυτήν», μας είχε πει το 2013 ο Ειρηναίος Φιλιππίδης εδώ.

Ειρηναίος Φιλιππίδης: Λένε ότι το καλό γούστο είναι προτιμότερο από το κακό γούστο, αλλά το κακό γούστο είναι καλύτερο από το καθόλου γούστο.

TAGS :
άντρας γούστο ντύσιμο ρούχα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook