Οι αριθμοί επιβεβαίωσαν την αίσθηση: Το, ουσιαστικά, δημοφιλέστερο νησί το καλοκαίρι του 2026 
Αν είναι τόσο αθηναϊκά ντιζαϊνάτα τα Airbnb, τότε πάμε πάσο 
Η ψευδαίσθηση πως το ελληνικό καλοκαίρι ανήκει στους Έλληνες 
Ραγδαία απώλεια ταυτότητας: Γειτονιές της Αθήνας που «πνίγει» ο τουρισμός 
ΞΕΝΙΑ: Τα δισ. που ρίχνουν σήμερα στον τουρισμό δεν θα φτάσουν το όραμα των ’60s 
Σε ένα χωριό στο νησί, υπάρχει στη μέση του αγροτικού τοπίου ένα κατάλυμα που δείχνει τον δρόμο.
Όταν βρίσκεται κάποιος έξω από τον χορό, πολλά τραγούδια λέγονται. Είναι εύκολο να κατακρίνουμε κάποιον γιατί μετέτρεψε το σπίτι του σε Airbnb ή γιατί παρέδωσε μια έκταση γης για να γίνει κάποιο luxury hotel που ουδεμία σχέση θα έχει η εικόνα του με το νησί, το χωριό, τον τόπο εν πάση περιπτώσει. Μια ανομοιομορφία, μια ανορθογραφία. Την ίδια στιγμή, αν κάποιος μας ρωτήσει τι ακριβώς εννούμε όταν ζητάμε ταυτότητα, όταν ζητάμε σεβασμό στον τόπο και την παράδοση, δεν έχουμε πάντα την ικανότητα να το εξηγήσουμε. Ευτυχώς, οι πράξεις και οι εικόνες λειτουργούν ως λόγια. Και μια τέτοια εξήγηση δίνει το Root Cabin στο χωριό Βανάτο της Ζακύνθου, που βρίσκεται ανατολικά στο νησί, περίπου στα 20 λεπτά από το λιμάνι και τη Χώρα.
Το Root Cabin είναι μια προκάτ κατασκευή, μοιάζει με trailer εξωτερικά, εσωτερικά όμως είναι καμπίνα που σχεδιάστηκε από το αρχιτεκτονικό γραφείο Kasawoo που βρίσκεται στο Λονδίνο. Η μία εκ των ιδρυτών του, η Κυριακή Κασάμπαλη είχε το οικογενειακό της σπίτι στο Βανάτο, σε ένα μέρος που έχει γύρω του αμπελώνες και ελαιώνες και ήθελε κάπως να το εκμεταλλευτεί ώστε να δώσει την ευκαιρία και σε άλλο κόσμο να βιώσει την ρουστίκ εμπειρία του ελληνικού καλοκαιριού, της διαμονής σε ένα χωριό σε νησί.
Σκεφτείτε να είστε τουρίστας και να ξυπνάτε και βγαίνοντας να αντικρύζετε αυτή την εικόνα.
«Η καμπίνα βρίσκεται σε μια γη που ανήκει στην οικογένειά μου για πολλές γενιές. Ο αδερφός μου κι εγώ έχουμε όλες μας τις καλοκαιρινές αναμνήσεις από όταν ήμασταν παιδιά σε αυτή τη γη και, από τότε, το να είμαι στη Ζάκυνθο είναι κάθε φορά μια βυσσοδομητική εμπειρία για μένα. Είδα όμως από πρώτο χέρι ότι το νησί αλλάζει ραγδαία με τα χρόνια εξαιτίας του ότι όλο και περισσότερες αγροτικές γαίες μετατρέπονται σε πολυτελείς κατοικίες που πιέζουν αρκετά τους πεπερασμένους πόρους του νησιού. Κι αυτό, ως αρχιτέκτονα, μου ενστάλλαξε μια βαθιά αίσθηση ανάγκης και υπευθυνότητας: πώς μπορούμε να χτίσουμε με μεγαλύτερο σεβασμό στα εύθραυστα τοπία;», αναφέρει σε συνέντευξή της στο Archt η κ. Κασάμπαλη.
Αυτό που στην ουσία λέει, είναι ότι δεν έφτιαξε αυτή την καμπίνα μόνο για να βάλει έναν χώρο διαμονής στο κτήμα της, αλλά και για να δώσει ένα παράδειγμα του πώς αναπτύσσουμε τον τουρισμό και τις παροχές μας χωρίς να ευτελίζουμε την ταυτότητά μας και να στρεβλώνουμε τον τόπο μας, εν προκειμένω ένα νησί.
Φανταστείτε το σούρουπο μετά το μπάνιο να κάθεστε στη βεράντα, να τρώτε, να συζητάτε, να παίζετε, να γελάτε, χωρίς να ενοχλείτε κανέναν. Και να ακούτε μόνο τη φύση γύρω σας.
Τω όντι, η καμπίνα είναι τοποθετημένη με τέτοιο τρόπο σα να μην είναι κάτι άσχετο, ξέμπαρκο, αλλά σα να είναι χρόνια μέρος του οικοπέδου, μαζί με το κυρίως σπίτι. Φυσικά, φέρνει κι έναν χαρακτήρα wild west σε συνδυασμό με το τοπίο, κάτι από Αριζόνα και Νιου Μέξικο. Σα να ετοιμάζεται να εμφανιστεί από κάπου ο Γουόλτερ Γουάιτ.
Ενώ δηλαδή η Κασάμπαλη θα μπορούσε να ανακαινίσει το κυρίως σπίτι, που είναι πέτρινο, και να φτιάξει κάτι ξένο και προς το χωριό και προς το νησί, το άφησε ανέγγιχτο και έχτισε δίπλα του διαμορφώνοντας μια αυθεντική δυαδικότητα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ένας φόρος τιμής προς το νησί
Η κόκκινη καμπίνα, που δεν είναι στο δάσος, αλλά στο χωριό, προκατασκευάστηκε στη Ρουμανία και μεταφέρθηκε από εκεί. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην υπάρξει κάποιο περιβαλλοντικό αποτύπωμα στον τόπο της. Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τόνους από μπάζα σε νησιά, σε ανακαινίσεις, οι οποίοι λόγω κακών υποδομών διακομιδής, καταλήγουν συχνά σε κάποιο χωράφι ή καίγονται. Ή σε κάποιο γκρεμό και πέφτουν στη θάλασσα. Δεν επιβάρυνε ούτε τους ανθρώπους και το περιβάλλον με τον θόρυβο των εργασιών. Κι αυτό πολύ σημαντικό, γιατί στην Ελλάδα έχουμε πολλά αποκομμένα κομμάτια γης, πολλά νησιά όπου δε βρίσκονται εύκολα τα οικοδομικά υλικά και οι άνθρωποι να χτίσουν. Μια καμπίνα 20 τετραγωνικών με μάκρος 2.5 μέτρα, είναι εμμέσως συμβολή προς το περιβάλλον. Μετά την παράδοσή της, τοποθετήθηκε γρήγορα ανάμεσα στα δέντρα και τα αμπέλια, προκαλώντας ελάχιστη αναστάτωση στο έδαφος.
Το κόκκινο χρώμα εξωτερικά αντιτίθεται ωραία με το ξύλο και το μπεζ εσωτερικά.
Δεν είναι όμως μόνο τα παραπάνω η ενσωμάτωση στην τοπική ταυτότητα, η εξέλιξη και όχι η αλλοίωση. Το κόκκινο χρώμα παραπέμπει στην περίοδο της Βενετικής κατοχής του νησιού από το 1479 ως την προσάρτησή του στην Ελλάδα. Στο επάνω μέρος, η στέγη με τη διακριτική κλίση αντικατοπτρίζει την ακανόνιστη σιλουέτα των βουνών της Ζακύνθου, προσδίδοντας στο μικρό κτίσμα ιδιαίτερο χαρακτήρα.
Στο εσωτερικό, έχουμε ξύλο κόντρα πλακέ στους τοίχους, στις οροφές και τα εντοιχισμένα έπιπλα. Αυτό διαμορφώνει έναν ενιαίο χώρο. Κάθε στοιχείο είναι προσεκτικά μελετημένο: το κρεβάτι, το καθιστικό και η μικρή κουζίνα είναι ενσωματωμένα στην κατασκευή, αξιοποιώντας στο έπακρο κάθε εκατοστό χωρίς να δημιουργείται αίσθηση στενότητας. Υπάρχουν μικρές πινελιές αντίθεσης: κόκκινες λεπτομέρειες που συνεχίζουν το μοτίβο του εξωτερικού χώρου, ενώ στο μπάνιο κυριαρχούν απαλές μπλε αποχρώσεις, για να μη μείνει παραπονεμένο το Ιόνιο και τα φημισμένα νερά του. Κόκκινο-καφέ του ξύλου-μπλε. Μια τριχρωμία γεμάτη ευγένεια και χαρακτήρα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Σχεδιασμένη για αυτόνομη λειτουργία (εκτός δικτύου), η κατοικία βασίζεται σε απλές λεπτομέρειες. Τα ανοίγματα είναι τοποθετημένα έτσι ώστε να ευνοούν τον διαμπερή αερισμό, ενώ οι μεγάλες συρόμενες πόρτες καταργούν τα όρια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου -θυμίζει περισσότερο αχυρώνα. Greek cottage το αναγορεύει το έντυπο Archt. Αυτό ακριβώς. Να πώς φέρνουμε στα μέτρα μας κάτι.
Στο μπάνιο έχουμε μια ανατροπή, με μπλε χρώμα παντού.
Το εσωτερικό είναι γεμάτο αντικείμενα από Έλληνες δημιουργούς –από κεραμικά έως υφαντά– προσθέτοντας ένα ακόμη επίπεδο σύνδεσης με τον τόπο. Σε ένα τμήμα του νησιού όπου η οικοδομική ανάπτυξη επιταχύνεται, το Root Cabin ακολουθεί μια διαφορετική προσέγγιση. Το μήνυμα εδώ είναι ότι η κατασκευή μικρότερης κλίμακας, που γίνεται με προσοχή, μπορεί να φέρει τον τουρισμό, χωρίς να αλλοιώνει το μέρος και μπορεί να εμφυσήσει και στον τουρίστα έναν σεβασμό προς τον τόπο.
Το Root Cabin κάνει μια επαναδιαπραγμάτευση με την έννοια του ευ ζην, με το δημοφιλές slow living και με το Dasein, την ουσία της φιλοσοφίας του Μάρτιν Χάιντεγκερ, ο οποίος μιλούσε για την Παρουσία, για το Being Present, τη βίωση του παρόντος. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα απομονωμένο υποκείμενο που παρατηρεί τον κόσμο απ’ έξω. Υπάρχει άρρηκτα συνδεδεμένος και εμπλεκόμενος με το περιβάλλον, τα πράγματα και τους άλλους ανθρώπους. Κι η καμπίνα αυτή πετυχαίνει ακριβώς αυτή τη συναίσθηση.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
* Φωτογραφίες: Kasawoo
-
- Follow us:
Ακολουθήστε το Andro στο Facebook
