Οι μπλούζες με μεγάλες στάμπες είναι καγκουριά

Ο ράπερ ASAP Rocky και ο πρώην ποδοσφαιριστής Κουν Αγκουέρο, έχουν μεγαλώσει σε κουλτούρες καγκουριάς, οπότε φοράνε με άνεση μπλούζα με logo απλωμένο στο στήθος.

Αν δε θέλουμε να μας απορροφάει το παρελθόν, οφείλουμε να αντιλαμβανόμαστε την εποχή, να βλέπουμε τις αλλαγές που φέρνει και να προσαρμοζόμαστε. Κάποιες αλλαγές είναι δύσκολο να τις αποδεχτούμε, μα αναγκαίες. Άλλες τις κατανοούμε πιο εύκολα ως προς τη χρησιμότητά τους. Δε μπορούμε να είμαστε κιόλας αυτοί που γκρινιάζουν διαρκώς για τα πάντα. Μπορούμε όμως να συμφωνήσουμε πως ό,τι και να αλλάζει σε κάθε εποχή, η επιδειξιομανία είναι ένα από τα χειρότερα πράγματα που μπορούν να υπάρξουν. Διαχρονική, πιο έντονη από ποτέ στην εποχή που πρώτα δείχνουμε τη ζωή μας και μετά τη ζούμε.

Η κουλτούρα της τραπ, η κουλτούρα των content creators των social media, άλλαξε πολύ τη νοοτροπία και μας απομάκρυνε από την καλοπέραση που είχε σκοπό να περάσουμε εμείς καλά και όχι να κάνουμε τους άλλους να νιώσουν «λίγοι» από την οικονομική μας άνεση. Η τραπ έφερε την κομπορρημοσύνη για το χρήμα, τα χρυσαφικά, τα ακριβά αμάξια. Και δεν έμεινε μόνο στο «δες τι έχω καταφέρει», που είναι και μια φυσιολογική αντίδραση όταν έχεις μεγαλώσει στη φτώχεια. Έφερε και το «δες τι καταφέρνω, ενώ εσύ είσαι φτωχός και κατώτερός μου».

Είναι πολλές οι φορές που έχω συναντήσει το εξής επιχείρημα όταν κάποιος κριτικάρει ένα γνωστό πρόσωπο. «Αυτός έχει εκατομμύρια κι εσύ ζεις με μισθό πείνας». Ή «εσύ τι έχεις καταφέρει στη ζωή σου σε σχέση με αυτόν;» και η αναφορά γίνεται σαφώς για το χρήμα που υπάρχει στην τσέπη. Γιατί εκεί καταλήγουν σήμερα όλα στο μυαλό μας. Περισσότερα λεφτά σημαίνει μεγαλύτερη επιτυχία και ανωτερότητα. Βλέπεις τους influencers σε περιόδους που απασχολούν σοβαρά ζητήματα την ελληνική κοινωνία, να επιδεικνύουν μια άλλη ζωή γιατί «αυτό θέλει το κοινό μου».

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έγκειται η επέκταση της επιδειξιομανίας από τις παχιές τσέπες στα ακριβά ξενοδοχεία, τα αξεσουάρ και τα ρούχα. Κι ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα είναι η μπλούζα που έχει στη μπροστινή της μεριά στάμπα με το logo της φίρμας. Μα Calvin Clein, μα Prada, μα Balenciaga, μα Burberry, μα Gucci, πέντε brands που συναντάμε πιο πολύ, η στάμπα προτάσσεται στο ρούχο και «φωνάζει». Δεν είναι απλά μια καγκουριά. Υπάρχουν και ωραίες καγκουριές που τις απολαμβάνουμε. Είναι η χειρότερη μορφή στυλιστικής καγκουριάς. Κι όχι μόνο στο μπροστά μέρος, αλλά και στο πίσω. Πιο μετριασμένη επιδειξιομανία, αλλά είναι σα να λέει όποιος φοράει μπλούζα με στάμπα στην πίσω μεριά «όλοι εσείς που βλέπετε την πλάτη μου, δείτε τι μπορώ να αγοράσω και ζηλέψτε».

Κάθε μπλούζα με τέτοια στάμπα, είναι κραυγή για βοήθεια σε στυλιστικό επίπεδο.

Τα επιτρεπτά logos και σχέδια σε μια μπλούζα

Το ωραιότερο χρώμα, το ωραιότερο ύφασμα, το ωραιότερο στυλ του κόσμου να έχεις, ο πιο καλοντυμένος σε όλα τα άλλα να είσαι σε ένα event, άπαξ και αφαιρέσεις το παλτό ή το τζάκετ και εμφανιστεί T-shirt που γράφει με μεγάλη γραμματοσειρά «Calvin Klein», έχεις ακυρώσει το στυλ του. Έχεις χάσει την όποια εκτίμηση μπορεί να υπήρχε για τα Chelsea boots που φόρεσες ή για το ωραία ξεβαμμένο τζην παντελόνι σου ή για το ότι δεν έβαλες το σακάκι με πουκάμισο, αλλά με T-shirt.

Η στάμπα με το όνομα του brand φαρδιά πλατιά στο ύψος του στήθους, κάνει περισσότερο «οπτικό θόρυβο» σε έναν χώρο κι από μια εξτραβαγκάντσα. Ένας άντρας-παγώνι, που έχουμε αναφέρει εδώ, επιζητά λιγότερο την προσοχή από κάποιον που έχει μίνιμαλ χρώματα, αλλά η μπλούζα του λέει «Balenciaga». Γιατί ο ένας έχει στυλ, αρεστό ή μη είναι στυλ αυτό, το υποστηρίζει, είναι δικό του, ενώ ο άλλος έχει απλά χρήματα. Τα οποία δε διασφαλίζουν κανένα στυλ. Το έγραψε κι εδώ ο Κίμωνας. Ο πιο φτωχός στον κόσμο να είσαι, μπορείς να έχεις στυλ. Κι ο πιο πλούσιος να είσαι, μπορεί να είσαι επιτομή της κακογουστιάς ή, χειρότερα, της αγουστιάς. Όταν έχεις χρήματα, δε μπορείς να το αγοράσεις το στυλ. Όπως στο ποδόσφαιρο τα λεφτά δε φέρνουν τους τίτλους. Μαθαίνεις, εφαρμόζεις, κρατάς, πετάς, καταλήγεις σε αυτό που είσαι. Αυτό δε γίνεται με τα λεφτά. Πολύ περισσότερο δε γίνεται με το να διατρανώνεις στον χώρο και σε όσους βρίσκονται εκεί ότι μπορείς να αγοράσεις Balenciaga.

Μπορεί να κεντρίσεις το ενδιαφέρον κάποιας ψωνισμένης ή κανενός ψωνισμένου, αλλά η στάμπα δε θα σου φέρει έναν σοβαρό άνθρωπο, γιατί ούτε εσύ δείχνεις σοβαρός άνθρωπος. Δείχνεις επιφανειακός, ενώ μπορεί να μην είσαι. Σαφώς, κανείς δε μπορεί να βρει το στυλ του με την πρώτη. Αλλά το να επιλέγεις τέτοια μπλούζα, δεν δικαιολογείται από το ότι ακόμα ψάχνεσαι. Το να φοράς κάτι τόσο κακόγουστο που ακυρώνει κάθε έννοια στυλ, δεν είναι στο πλαίσιο της αναζήτησης. Είναι συνειδητή επιλογή. Eστιάζω τόσο στο T-shirt γιατί είναι αυτό το πιο κραυγαλέο. Εννοείται πως δεν θέλουμε ούτε στο παντελόνι να διαγράφεται έντονα το brand, ούτε σε παλτό ή αξεσουάρ όπως κάποιο κασκόλ, καπέλο ή οτιδήποτε. Απλά αυτά δε μένουν πολύ πάνω μας σε έναν χώρο, βγαίνουν συνήθως. Το μπλουζάκι και το παντελόνι μένουν. Τουλάχιστον το παντελόνι είναι χαμηλά, δεν πέφτει με τη μία στο βλέμμα.

Επειδή λοιπόν δε μου χρωστάς έναν… άγουστο, τα logos των brands ιδανικά να μην υπάρχουν στη μπλούζα, κι αν υπάρχουν, ας είναι μικρά, διακριτικά, όπως έχει η Ralph Lauren στο μέρος της καρδιάς τον αθλητή του πόλο. Γιατί και στα Calvin Klein θα βρεις με τα αρχικά στο μέρος της καρδιάς, αλλά διακριτικά δεν τα λες με τίποτα. Αν θέλετε σώνει και ντε μια στάμπα, ας είναι μια μπλούζα με ένα ωραίο σχέδιο μπροστά ή, ακόμα καλύτερα, με ένα ωραίο σχέδιο στην πλάτη.

TAGS :
μάρκα μπλούζα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook