
Ο εμπνευστής και σχεδιαστής του Dante Men, καταθέτει στο Andro τη δική του κοσμοθεωρία γύρω από το στυλ.
Ευρηματικός designer, επιτυχημένος επιχειρηματίας και στοργικός πατέρας δύο παιδιών, ο Αντώνης Παπασταύρου αποτελεί ένα από τα πιο καινοτόμα μυαλά στην ελληνική ανδρική μόδα. Το 2016, μαζί με τη σύντροφο της ζωής του, Αντριάνα Παρασκευοπούλου, αποφάσισαν να ιδρύσουν από κοινού το ανατρεπτικό brand Dánte. Η επιτυχία χτίστηκε με τα πρώτα catwalks και τις καμπάνιες και επεκτάθηκε ακόμη περισσότερο όταν οι πρώτοι καλλιτέχνες εκδήλωσαν τον θαυμασμό τους για τις δημιουργίες του brand, καθώς παράλληλα άρχισαν να καταφθάνουν οι προτάσεις για παραστάσεις στην Επίδαυρο. Πότε με έμπνευση ένα τραγούδι και πότε αντλώντας ιδέες από αφρικανικά κοσμήματα, μέσα σε μια δεκαετία, οι δυο τους κατάφεραν να επαναπροσδιορίσουν το σύγχρονο ανδρικό στυλ, συνδυάζοντας το κλασικό tailoring με statement κομμάτια, όπως μποέμ κιμονό και ιδιαίτερα layers.
Το όραμα του Αντώνη Παπασταύρου να απελευθερώσει την ανδρική γκαρνταρόμπα είναι σαφές σε κάθε του λέξη και αντανακλά αυτό ακριβώς που έχει καταφέρει: να μιλά στον σύγχρονο άνδρα χωρίς υπερβολές, χωρίς θόρυβο, μόνο με ουσία. Και ξεδιπλώνει τη φιλοσοφία του στο Andro.
Μια συζήτηση περί στυλ με τον Αντώνη Παπασταύρου
– Με τι ασχολείστε;
Είμαι σχεδιαστής μόδας και επιχειρηματίας, συνιδρυτής των DANTE και The Jerkins. Φτιάχνω ρούχα και, μαζί τους, προσπαθώ να φτιάχνω έναν ολόκληρο κόσμο γύρω από αυτά.
– Τι σημαίνει για εσάς στυλ;
Στυλ για μένα είναι ο τρόπος που επιλέγεις να υπάρχεις. Είναι το πώς ντύνεσαι, πώς κινείσαι, πώς μιλάς, τι επιλέγεις να έχεις γύρω σου. Δεν έχει να κάνει απαραίτητα με το ωραίο ή το ακριβό. Έχει να κάνει με το να είσαι αναγνωρίσιμος χωρίς να χρειάζεται να εξηγείς ποιος είσαι.
– Πώς υπερασπίζεστε την αισθητική στη ζωή σας και στην κοινωνία μας;
Με τις επιλογές μου. Νομίζω ότι η αισθητική δεν υπερασπίζεται με μεγάλα λόγια, αλλά με συνέπεια στις μικρές καθημερινές αποφάσεις, από ένα ρούχο και έναν χώρο μέχρι τον τρόπο που στρώνεις ένα τραπέζι ή υποδέχεσαι έναν άνθρωπο. Για μένα η αισθητική είναι τρόπος ζωής και, κυρίως, ένας τρόπος να δείχνεις ότι σε νοιάζει.

«Ίσως κάπου ανάμεσα στον σουρεαλισμό του Dalí και στην ωμή, προσωπική ματιά της Kahlo να βρίσκω και τον δικό μου τρόπο να βλέπω τα πράγματα».
– Τι είναι ή τι θα έπρεπε να είναι για εσάς το σύγχρονο ελληνικό ύφος;
Θα ήθελα το σύγχρονο ελληνικό ύφος να σταματήσει να προσπαθεί να «μοιάζει ελληνικό». Έχουμε τόσο δυνατές αναφορές, το φως, την απλότητα, τις αντιθέσεις, την αρχιτεκτονική, την ατέλεια, που δεν χρειάζεται να καταφεύγουμε στα προφανή. Για μένα σύγχρονο ελληνικό ύφος είναι να παίρνεις όλο αυτό το DNA και να το μεταφράζεις στο σήμερα, χωρίς φολκλόρ και χωρίς να αντιγράφεις το εξωτερικό.
– Τι είναι κακό γούστο;
Κακό γούστο για μένα δεν είναι απαραίτητα κάτι άσχημο ή υπερβολικό. Είναι περισσότερο η έλλειψη προσωπικότητας. Το να αντιγράφεις κάτι απλώς επειδή είναι στη μόδα, να προσπαθείς να εντυπωσιάσεις ή να αποδείξεις κάτι μέσα από την εικόνα σου. Ακόμα και κάτι που θεωρείται αντικειμενικά κακόγουστο μπορεί να γίνει υπέροχο, αν αυτός που το επιλέγει το πιστεύει και το υποστηρίζει.
– Ποιες κακογουστιές σας αρέσουν;
Μου αρέσουν αρκετές. Η υπερβολή, το κιτς, τα animal prints, το πολύ χρώμα, πράγματα που κανονικά «δεν πάνε μαζί». Μου αρέσει όταν το κακό γούστο γίνεται συνειδητή επιλογή και αποκτά χαρακτήρα. Άλλωστε, πολλές φορές εκεί που τελειώνει το «σωστό», αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον.
– Ποιο είναι το βασικό γνώρισμα του δικού σας στυλ;
Η αντίθεση. Μου αρέσει να συνδυάζω πράγματα που θεωρητικά δεν θα έπρεπε να λειτουργούν μαζί. Κάτι αυστηρό με κάτι χαλαρό, κάτι ακριβό με κάτι καθημερινό, το καινούργιο με το παλιό. Δεν με ενδιαφέρει να είμαι «σωστά» ντυμένος. Με ενδιαφέρει αυτό που φοράω να έχει προσωπικότητα και πάντα κάτι να σπάει την εικόνα.
– Τι εκτιμάτε περισσότερο στο στυλ των φίλων σας;
Την αυθεντικότητα. Μου αρέσει να βλέπω στους φίλους μου κάτι που είναι πραγματικά δικό τους, ακόμη κι αν απέχει εντελώς από τη δική μου αισθητική. Εκτιμώ τους ανθρώπους που δεν ντύνονται για να πάρουν έγκριση και που μπορούν να υποστηρίξουν αυτό που είναι χωρίς πολλή σκέψη.
– Ποια εμφανισιακή αρετή ξεχωρίζετε σ’ έναν άνδρα;
Την αρρενωπότητα, αλλά όχι με τη στερεοτυπική της έννοια. Περισσότερο αυτή την ανεπιτήδευτη αυτοπεποίθηση που φαίνεται στον τρόπο που στέκεται, κινείται και φοράει τα ρούχα του. Η παρουσία, τελικά, με ενδιαφέρει περισσότερο από την ομορφιά.
– Ποια εμφανισιακή αρετή ξεχωρίζετε σε μια γυναίκα;
Την αυτοπεποίθηση και τη θηλυκότητα όταν είναι ανεπιτήδευτες. Μου αρέσουν οι γυναίκες που έχουν παρουσία χωρίς να φαίνεται ότι προσπάθησαν πολύ γι’ αυτήν. Μια γυναίκα που γνωρίζει τον εαυτό της και νιώθει άνετα μέσα σε αυτόν είναι, για μένα, πάντα εντυπωσιακή.
– Ποιο μειονέκτημά σας σαρκάζετε;
Την ικανότητά μου να συνδυάζω με απόλυτη φυσικότητα εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Μπορεί να βρίσκομαι στο Λούβρο, μπροστά σε ένα αριστούργημα, να παρατηρώ και την τελευταία του λεπτομέρεια και στα ακουστικά μου να παίζει το πιο βαρύ μπουζούκι της Εθνικής Οδού. Και το καλύτερο είναι ότι για μένα δεν υπάρχει καμία απολύτως αντίφαση σε αυτό. Οι φίλοι μου, βέβαια, έχουν άλλη άποψη.
– Αν δεν ήσασταν ο εαυτός σας, ποιος θα θέλατε να είστε;
Νομίζω πάλι ο εαυτός μου, αλλά σε μια διαφορετική εκδοχή ζωής. Ίσως κάπου αλλού, κάνοντας κάτι τελείως διαφορετικό. Δεν έχω υπάρξει ποτέ άνθρωπος που θα ήθελε τη ζωή κάποιου άλλου. Περισσότερο με γοητεύει το πόσες διαφορετικές ζωές θα μπορούσα να είχα ζήσει ως εγώ.

Εδώ μοντέλο φωτογραφίζεται για μια από τις καμπάνιες του Dánte.
– Σε ποια άλλη εποχή θα επιθυμούσατε να ζείτε;
Στην Belle Époque και στο Παρίσι των ’20s. Για την αισθητική, την τέχνη, την αρχιτεκτονική, την ελευθερία και αυτή την αίσθηση ότι όλα βρίσκονταν σε μια δημιουργική έκρηξη. Μια εποχή γεμάτη αντιθέσεις, υπερβολή και απίστευτο στυλ.
– Ποιο είναι το αγαπημένο σας χρώμα και πώς το έχετε βάλει στη ζωή σας;
Το πράσινο, σχεδόν σε όλες του τις αποχρώσεις. Υπάρχει παντού στη ζωή μου, άλλοτε συνειδητά κι άλλοτε χωρίς να το καταλαβαίνω. Σε τοίχους, αξεσουάρ, κοσμήματα, λεπτομέρειες, ακόμα και στις γλάστρες των φυτών μέσα στο σπίτι. Και φυσικά είναι από εκείνα τα χρώματα που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, καταφέρνουν πάντα να τρυπώνουν και στις συλλογές μου.
– Ποια είναι η αγαπημένη σας πόλη του κόσμου και γιατί την έχετε αγαπήσει;
Το Παρίσι. Λατρεύω να το περπατώ, ειδικά τα βράδια, και να αφήνομαι να εμπνέομαι από την αρχιτεκτονική, το φως και την τέχνη που είναι διάχυτη σχεδόν σε κάθε δρόμο. Είναι από τις πόλεις που, όσες φορές κι αν επιστρέψω, πάντα ανακαλύπτω κάτι καινούργιο που με γοητεύει.
– Ποιο είναι το αγαπημένο σας ελληνικό νησί και πώς περνάτε εκεί όταν είστε χαλαρός και γήινος;
Τα τελευταία χρόνια έχω αγαπήσει πολύ τα Κουφονήσια και προσπαθώ να περνάω εκεί χρόνο κάθε καλοκαίρι. Κατεβάζω εντελώς ρυθμούς, απολαμβάνω την τέχνη τού να μην κάνεις τίποτα και πολύ γρήγορα νιώθω ότι γίνομαι ένα με το νησί και τους ανθρώπους του. Μπορώ μέσα σε λίγες μέρες να αισθάνομαι ντόπιος και αυτό είναι ίσως που αγαπώ περισσότερο.
– Πώς μοιάζει το σπίτι σας εσωτερικά;
Είναι ένα σπίτι ζεστό, φιλικό και κυρίως φιλόξενο. Έχει τέχνη, design, παλιά αντικείμενα μαζί με σύγχρονα, χρώμα, βιβλία και πολλά φυτά. Δεν με ενδιαφέρει να μοιάζει τέλειο ή στημένο, αλλά να έχει ζωή και προσωπικότητα. Απολαμβάνω πολύ να γεμίζει φίλους, να μαζευόμαστε γύρω από το τραπέζι και να περιποιούμαι την παρέα μαγειρεύοντας κάθε καινούργια συνταγή που έχω ανακαλύψει.
– Στα έργα ποιου ζωγράφου αντικατοπτρίζεται πιο καλά η δική σας κοσμοαντίληψη;
Ανάμεσα στον Salvador Dalí και τη Frida Kahlo. Δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, αλλά και στους δύο με γοητεύει η ένταση, ο συμβολισμός και η ελευθερία με την οποία μετατρέπουν την προσωπική τους πραγματικότητα σε κάτι σχεδόν ονειρικό. Ίσως κάπου ανάμεσα στον σουρεαλισμό του Dalí και στην ωμή, προσωπική ματιά της Kahlo να βρίσκω και τον δικό μου τρόπο να βλέπω τα πράγματα.
– Ποιος κινηματογραφικός ήρωας σας έχει επηρεάσει;
Ο Władysław Szpilman από το «The Pianist». Με συγκλονίζει η δύναμη της επιβίωσης, η αξιοπρέπεια και η εσωτερική αντοχή του μέσα σε συνθήκες απόλυτης φρίκης. Και ίσως περισσότερο απ’ όλα, το γεγονός ότι η τέχνη παραμένει κομμάτι του ακόμη και όταν όλα τα υπόλοιπα γύρω του καταρρέουν.
– Με ποιες ιστορικές προσωπικότητες νιώθετε πνευματική συγγένεια;
Θα ήθελα να είμαι η Γερτρούδη Στάιν. Να ζω στο Παρίσι και να περνούν από το σπίτι μου καλλιτέχνες και συγγραφείς, να μου φέρνουν τα έργα και τα κείμενά τους και να περιμένουν τη γνώμη μου. Και γνωρίζοντας σήμερα ποιοι άνθρωποι πέρασαν πραγματικά από εκεί, από τον Πικάσο και τον Ματίς μέχρι τον Χέμινγουεϊ και τον Φιτζέραλντ, η ιδέα γίνεται ακόμη πιο συναρπαστική. Νομίζω ότι ο ρόλος του ανθρώπου που κάθεται στη μέση όλης αυτής της δημιουργικής έκρηξης και έχει και άποψη για όλα, θα μου ταίριαζε πολύ.
– Με ποιο έμφυτο ταλέντο θα θέλατε να είστε προικισμένος;
Θα ήθελα να έχω εκείνο το σπάνιο, έμφυτο ταλέντο που βλέπεις στους μεγάλους πρωταθλητές του στίβου. Ο στίβος ήταν η μεγάλη μου αγάπη από μικρό παιδί και ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Αν τα πράγματα είχαν έρθει λίγο διαφορετικά, ίσως να είχα παραμείνει σε αυτόν τον δρόμο. Είναι μία από εκείνες τις παράλληλες ζωές που καμιά φορά αναρωτιέμαι πώς θα ήταν.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
– Ποια είναι η φθηνότερη και ποια η ακριβότερη επένδυση που έχετε κάνει στην εμφάνισή σας;
Δεν σκέφτομαι ποτέ κάτι ως ακριβό ή φθηνό όταν το επιλέγω. Η αξία που έχει για μένα ένα ρούχο ή ένα αντικείμενο δεν συνδέεται απαραίτητα με την τιμή του. Μπορώ να χαρώ το ίδιο κάτι που κόστισε ελάχιστα με κάτι πολύτιμο. Αυτό που αγοράζω πρέπει να μου προκαλεί κάτι, όχι να δικαιολογεί την τιμή του.
– Αποκαλύψτε μας μία από τις μυστικές διευθύνσεις σας, από όπου αγοράζετε όμορφα πράγματα.
Τα thrift shops στο Παρίσι. Μπορώ να χαθώ για ώρες ψάχνοντας χωρίς να ξέρω τι ακριβώς θέλω να βρω. Μου αρέσει η ιδέα ότι ανάμεσα σε εκατοντάδες πράγματα μπορεί να ανακαλύψεις κάτι μοναδικό, με προηγούμενη ζωή και ιστορία, που τελικά γίνεται εντελώς δικό σου.
– Τι φοράτε από τον πατέρα σας ή από τον παππού σας, που έχει σπάνια συναισθηματική αξία και θέλετε μια μέρα να κληροδοτήσετε με τη σειρά σας;
Ένα δαχτυλίδι που ανήκε στον παππού της συζύγου μου. Μπορεί να μην προέρχεται από τη δική μου οικογένεια, αλλά πλέον αποτελεί μέρος και της δικής μου ιστορίας. Το φοράω με ιδιαίτερη συναισθηματική αξία και θα ήθελα κάποια μέρα να περάσει στην επόμενη γενιά, συνεχίζοντας τη δική του διαδρομή.
– Πώς θα επιθυμούσατε να ταφείτε;
Κάποτε, σε μια ταινία, άκουσα ένα μακάβρια αστείο τραγουδάκι που έλεγε «όταν πεθάνω, θάψτε με σ’ έναν κεσέ γιαούρτι και πάνω από το πτώμα μου πετάξτε ντολμαδάκια». Από τότε έχει γίνει κάτι σαν μόνιμη ατάκα μου και λέω στους φίλους μου ότι, όταν έρθει η ώρα, αυτή είναι η τελευταία μου επιθυμία. Αν μη τι άλλο, θα ήθελα να φύγω όπως προσπαθώ να ζω: με αρκετή δόση χιούμορ.
Διαβάστε ακόμη: «Με απωθεί να μην είναι κάποιος κατάλληλα ντυμένος για την περίσταση»




