Ρολόι με βραχιόλια και κομποσχοίνια στον ίδιο καρπό; Ναι και όχι – κυρίως όμως όχι!

Ο Πολ Νιούμαν, αριστερά, κάνει το ορθόν. Στα δεξιά, βλέπουμε μια, σχεδόν, ύβρη προς το ρολόι.

Ξέρετε τι είναι πολύ όμορφο; Να αντιλαμβανόμαστε πως οι άνθρωποι δεν αρχίζουν όλοι από το ίδιο σημείο και με την ίδια γνώση. Κάτι που εσείς ή εγώ το έχουμε σήμερα ως μια δεδομένη γνώση, κάποιος άλλος τώρα την ανακαλύπτει ή βρίσκεται στο ξεκίνημα μιας διαδρομής που θα οδηγήσει στην ανακάλυψη. Κι εμείς δε γεννηθήκαμε με τη γνώση μέσα μας. Κάποιος μας την έμαθε ή περάσαμε εμείς από διάφορα στάδια με λάθη, για να καταλήξουμε στο ορθό. Ως προς το στυλ και, ιδίως, ως προς το ρολόι, η γνώση σπανίως εντυπώνεται από κάτι που θα μας πει κάποιος άλλος. Μαθαίνουμε περπατώντας μόνοι μας το μονοπάτι.

Το στυλ είναι ούτως ή άλλως κάτι πολύ προσωπικό και ζήτημα του πώς εδραιώνεις κάτι στο βλέμμα του άλλου. Μπορεί να φορέσω τα πιο κλασάτα ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ και να είμαι τόσο αταίριαστος, με ελάχιστη αυτοπεποίθηση, που ο θεατής θα αντιληφθεί ότι υποδύομαι, ότι προσποιούμαι. Κι αυτό, στο ταξίδι της μάθησης, της απόκτησης εμπειρίας, είναι απαραίτητο.

Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει πως δε μπορούμε να εντοπίζουμε τα λάθη, δε μπορούμε να τα επισημαίνουμε στους σφάλλοντες και να τους κερδίσουμε στάδια εμπειρίας. Ειδικά όταν μιλάμε για ανθρώπους μιας κάποιας ηλικίας που, θεωρητικά, θα έπρεπε να έχουν διανύσει κάποια απόσταση και να μάθουν για λάθη όπως αυτό με το ρολόι.

Πρόκειται για κάτι που το βλέπουμε αρκετά τα τελευταία χρόνια, σε μια φιλοσοφία στυλ που ακολουθεί το μότο της Άιρις Άπφελ, το More Is Less. Ενώ, δηλαδή, ο κανόνας είναι προς το μίνιμαλ, το less is more, υπάρχει η αντίθετη τάση που θέλει πληθωρικότητα. Έτσι, καταλήγουμε να βλέπουμε καρπούς που πίσω ή μπροστά από το ρολόι έχουν μια σειρά από αξεσουάρ, όπως μπρασελέ, λαστιχάκια, βραχιολάκια, κομποσχοίνια.

Ο ορισμός της υπερβολής σε αυτό το χέρι. (Φωτογραφία εδώ)

Στυλ είναι το ρολόι σκέτο, μόδα είναι το ρολόι στο ίδιο χέρι με το βραχιόλι

Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για σφάλμα. Όχι μόνο στυλιστικό, αλλά και πρακτικό. Στυλιστικά, αν εκτιμάς το ρολόι σου και είναι πολύτιμο, δεν το επισκιάζεις με διάφορα άλλα μαζί. Αν έχεις στο ένα χέρι το ρολόι και στο έτερο όσα βραχιόλια θες, έχεις πετύχει και το More Is Less και το να κάνεις τα χέρια σου, τους βραχιόνες σου πιο ελκυστικούς. Σαφώς, δίνουν έναν όγκο αυτά τα αξεσουάρ και τονίζουν περισσότερο έναν δυνατό πήχη.

Πρακτικά, οτιδήποτε βρίσκεται κοντά στο ρολόι, του προκαλεί φθορά, ειδικά αν μιλάμε για μεταλλικό μπρασελέ/βραχιόλι. Δε θα φανεί με την πρώτη, αλλά η τριβή που θα γίνεται κάθε φορά, θα αφήνει σε βάθος χρόνου το σημάδι της. Είναι κρίμα να έχεις ένα ρολόι, ειδικά αν είναι κειμήλιο κι έχει αντέξει στο χρόνο, άρα έχει ήδη πάνω του σημάδια φθοράς και είναι vintage, να το γραντζουνάς με κάτι αχρείαστο. Το ρολόι κάνει από μόνο του σωστή δουλειά για να αναδείξει το χέρι σου, το γούστο σου, το στυλ σου, τον γυμνασμένο σου πήχη.

Τώρα, αν θες όπως και δήποτε να βάλεις κάτι έξτρα στο χέρι γιατί πιστεύεις πως έτσι θα φανεί περισσότερο το ρολόι, ας είσαι τουλάχιστον διακριτικός. Αν έχεις ένα ρολόι με μεγάλη κάσα, μην πας να βάλεις μεγάλο μπρασελέ. Βάλε ένα μικρό, τόσο όσο. Αν έχει μικρή κάσα, τότε ένα μετρίου μεγέθους βραχιόλι μπορεί να σταθεί. Όχι μεγάλα, σε καμία των περιπτώσεων. Και το χρώμα του ρολογιού καθορίζει τι χρώμα θα έχουν τα αξεσουάρ που θα επιλέξεις. Μην πας να σχηματίσεις το ουράνιο τόξο στον καρπό σου. Εξυπακούεται μεγάλη προσοχή στο υλικό του μπρασελέ/βραχιολιού. Όχι κάτι μεταλλικό, επίλεξε δερμάτινο για παράδειγμα.

Και, σίγουρα, τοποθέτησέ το όσο πιο κοντά στο χέρι γίνεται και το ρολόι πιο πάνω στον πήχη. Στόχος είναι να έχουν ελάχιστη τριβή. Δύσκολο,  βέβαια, με τη βαρύτητα, αναπόδραστα θα πέσει το ένα πάνω στο άλλο κάποια στιγμή, αλλά όσο μπορείς να μειώσεις την επαφή, κάνε το.

Γενικός κανόνας, πάντως, είναι το «ρολόι στο ένα χέρι, μπρασελέ/βραχιόλι στο άλλο», γιατί στυλιστικά έτσι είναι το πιο ωραίο, προσφέρει μια ωραία ασυμμετρία. Αυτό διαφοροποιεί το στυλ από τη μόδα. Μόδα είναι να το φορέσεις στο ίδιο χέρι και το χέρι σου να είναι σαν αυτούς τους έφηβους που φοράνε μποξεράκι μάρκα κάτω μακρύ μαγιό στη θάλασσα, και το κατεβάζουν για να φαίνεται η μάρκα στο μποξεράκι. Πάρε για παράδειγμα τους μεταλάδες/ροκάδες. Τους έχεις δει ποτέ να φοράνε ρολόι στην πίστα; Όχι. Γιατί φοράνε αυτά τα wristbands με τα καρφάκια, τα μαύρα δερμάτινα ή έχουν πολλά κομποσχοίνια και βραχιολάκια.

Δείτε πόσο γδέρνουν οι χάντρες ένα ρολόι. Φάουλ μεγάλο. Σα να στέλνεις τον Ζουνίνιο Περναμπουκάνο έξω από την περιοχή να το εκτελέσει. Θα σε βάλει στα δίχτυα.

Για να μη βάλω στη συζήτηση και τις χάντρες. Εκεί κι αν δε μπορώ να δεχτώ επιχείρημα υπέρ του να βρίσκονται στο ίδιο χέρι με το ρολόι. Βάλτε δέκα χαντροβραχιόλια στο ένα σας χέρι. Γεμίστε το μέχρι τη μασχάλη. Όχι όμως εκεί και το Patek Philippe Nautilus, το Rolex Daytona ή το Audemars Piguet Royal Oak σας.

Μέσα σε όλα, είναι και κακό φενγκ σούι. Στην κινέζικη φιλοσοφία, το μπρασελέ πάντα φοριέται στο αριστερό χέρι, γιατί θεωρείται πνευματική ασπίδα και πρέπει να είναι κοντά στην καρδιά, ενώ το ρολόι, που συνδέεται με τον έλεγχο και το κυνήγι του πλούτου, πάει στο δεξί χέρι, τη δεξιά πλευρά του σώματος που συνδέεται με τον υλισμό, με τα επίγεια, με την πρακτικότητα.

TAGS :
λάθος ρολόι

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook