Ο Βίτο Κορλεόνε είναι στον τάφο του, αλλά αυτό δεν σημαίνει η υπόλοιπη φαμίλια πάει ατημέλητη στην κηδεία.

Έχουμε πένθη πολλά και σε κηδείες πολλές να πάμε. Το τι θα φορέσουμε δεν είναι το πρωταρχικό, αλλά μας απασχολεί. Γιατί οφείλουμε να σεβαστούμε και να συμμεριστούμε τον πόνο, έστω και με βαριά καρδιά, έστω και προσχηματικά.

Καλούμαστε να τιμήσουμε μια διαδρομή, όποια και νά ‘ναι δαύτη. Για να το κάνεις σωστά, πέρα από τη θλίψη, σε ορίζει θέλοντας και μη η κοινωνική τάξη και το θρήσκευμα. Αλλά κυρίως πια η διάλυση της κοινότητας, με συνεπακόλουθο το μπαναλιζάρισμα του dress code.

Παλιά, ερχόταν αρωγός το κυριακάτικο κοστούμι. Τώρα, ευλάβειας απούσης, αρκεί το καθημερινό ντύσιμο. Αντί να φιλάμε τον τεθνεώτα, ζητωκραυγάζουμε την επιβίωσή μας εκφωνώντας λόγους, επιλέγοντας τη μουσική, προβάλλοντας βίντεο ή εκθέτοντας φωτογραφίες. Σκηνοθεσίες αυτάρεσκης αυτοαναφοράς.

Η χρήση γυαλιών ηλίου, αν και συνήθως ψεύτικη, είναι αποδεκτή. Αρκεί να μη φέρνετε σε κοράκι.

Στη Δύση, το μαύρο είναι παραδοσιακά το χρώμα του πένθους από τον 16ο αι. Παραπέμπει στο χώμα. Και καλά κάνει. Δεν έχω κανένα πρόβλημα αν οι περιφερειακοί εμφανιστούν με βαθύ μπλε ή σκούρο γκρι. Αλλά, αν θέλετε να είστε τουλάχιστον σοβαροί, να δείξετε ότι σέβεστε τον νεκρό και τον εαυτό σας, οφείλετε να επιλέξετε τη μονοχρωμία και το ton sur ton. Μαζί με ένα άσπιλο λευκό πουκάμισο. Η χρήση γυαλιών ηλίου, αν και συνήθως ψεύτικη, είναι αποδεκτή. Αρκεί να μη φέρνετε σε κοράκι.

Όπως και νά χει, χρειάζεται τακτ, αξιοπρέπεια και ευαισθησία. Και οι βραδύνοες, πάρτε παράδειγμα από τις μαφιόζικες ταινίες που παρακολουθείτε στην TV. Εδώ, έχετε να κάνετε με μια δήλωση συμπαράστασης, όχι με μια συγκλό συμμετοχή σε εκπομπή της Βίκυς Καγιά.

Στην Ινδία και στην Ιαπωνία πενθούμε τους νεκρούς μας στα λευκά. Στην Κίνα, στα κόκκινα. Στο Ιράν, στα μπλε.

Φίλτατοι, ακόμα κι αν προσέρχεστε στην κηδεία άτεγκτου εχθρού σας, το τζην παντελονάκι και τα sneackers δεν συγχωρούνται, εκτός κι αν η οικογένεια έζησε το Woodstock. Πέτυχα συνάδελφο να έχει προσέλθει φορώντας βερμούδα παραλλαγής, μακουδάκι και χακί στρατιωτική τσάντα στον ώμο. Αν οικογενειακός σας φίλος είναι ο Κουδουνάρης, κάντε ακριβώς το αντίθετο. Επίσης: εάν πάτε μετά πίλου (καπέλου), αποκαλυφθείτε.

Επειδή, όμως, αρέσκομαι να θεωρώ τον εαυτό μου κοσμοπολίτη, να προσθέσω τα εξής: Στην Ινδία και στην Ιαπωνία πενθούμε τους νεκρούς μας στα λευκά. Στην Κίνα, στα κόκκινα. Στο Ιράν, στα μπλε. Το αναφέρω χάριν σχετικότητας.

Δεν έχει σημασία. Το θέμα είναι να τιμούμε. Να χαρίζουμε ένα δάκρυ. Αυτό σε πάει παρακάτω. Ακόμα κι αν δεν το ξέρεις. Ακόμα κι αν είναι μετά θάνατον.

 

Διαβάστε ακόμα: Μαύρες κάλτσες –  απαραίτητες, αλλά δεν είναι και για χόρταση.

 

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top