Γιάννης Βαρβέρης, Άτιτλο – Χριστέ μου του προσευχήθηκε το απολωλός μπροστά στο εικόνισμα δέομαί Σου τώρα που έρχεται η Ανάστασή Σου εγώ δεν έχω τέτοια δυνατότητα Χριστέ μου, εξαίρεσέ με απ’ τη σφαγή τους.   (Από τη συλλογή «Ζώα στα σύννεφα», εκδ. Κέδρος, 2013)  ... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για το αρνί του Πάσχα
«Η ζωή εν τάφω» … between the violet and the violet… Βιολέτες και μενεξέδες και μωβ τριαντάφυλλα κι άλλες βιολέτες κι άλλοι μενεξέδες κι άλλα κρίνα μέσα στα κρίνα κι ανεμώνες και φρέζιες και γαρύφαλλα και μικρά γαλάζια λουλούδια ανώνυμα και χωνάκια βαθυκύανα και πάλι... Περισσότερα
Στρατής Πασχάλης, «Η ζωή εν τάφω»
Ο ήλιος αγωνιζόταν να με ζεστάνει με τις αδύναμες ακτίνες του μέσα στο ψυχρό  χειμωνιάτικο πρωινό, θα τα κατάφερνε αν  ο βοριάς  με τις απανωτές ριπές του δεν με έσπρωχνε με όλη του τη δύναμη κατά τον νοτιά και με όλο του το πείσμα στην... Περισσότερα
100 χρόνια Τάσος Λειβαδίτης: ο ποιητής που νήστεψε την αμαρτία
Το να μιλήσω τώρα για την ποίηση έχει πράγματι πάρει τη μορφή πολύ μακρινής παιδικής ανάμνησης, που όταν αναγκάζομαι να την πλησιάσω, όπως τώρα, υποδύεται μιάν άλλη αγωνία παιδικού καιρού, σαν αυτή που δοκίμαζα μήπως τα παπούτσια που οι γονείς μου, όχι συχνά, μου αγόραζαν,... Περισσότερα
Κική Δημουλά: «Ποίηση είναι ένα μείγμα εύγευστων δηλητηρίων σε χρυσά δελεαστικά ποτήρια»
Θανάσης Κ. Κωσταβάρας, «Η μοσκοαναθρεμμένη στον ύπνο της» Κοιμάται η αγάπη μου. Κι ο ύπνος της είναι πράσινος: σαν το χορτάρι. Και σαν το φεγγάρι, λάμπει το πρόσωπό της ολόκληρο. Πάνω στ’ άσπρα σεντόνια της κοιμάται η αγάπη μου. Σαν τη νύφη κοιμάται κουρασμένη αποκαμωμένη... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για μια γυναίκα που κοιμάται
Τάσος Λειβαδίτης, «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας – III» Ναι, αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα. Σαν ήμουνα παιδί και μ’ έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου έσκυβε και με ρωτούσε. Τι έχεις αγόρι; Δε μίλαγα. Μονάχα... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για την αγαπημένη τους
Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Το παλτό» Ξαφνιάστηκα όταν το φώναξε: «Άνοιξε το παλτό σου ή καλύτερα πέταξέ το, θέλω να βλέπω το σώμα σου». Σε λίγο όταν όλοι εμείς θα φεύγαμε θα έπαιρνε τη γυναίκα που το παλτό έκρυβε το ωραίο της σώμα και θα πήγαιναν αγκαλιά... Περισσότερα
Οι ποιήτριες για το παλτό
Υπήρξε ο πλέον τραγουδισμένος έλληνας ποιητής. Ναυτικός, σκληραγωγημένος από την αλμύρα, δαρμένος και θωπευμένος από τη γητεία της θάλασσας, ο Νίκος Καββαδίας, με την επίρρωση της μουσικής του Θάνου Μικρούτσικου, έγινε το σύμβολο της ελευθερίας, του ταξιδιού και του ανεξερεύνητου. Αν για τους νέους της... Περισσότερα
Νίκος Καββαδίας: «Ανοιχτό σημάδι του έρωτά μου, σε αγκαλιάζω»
Ηλίας Κεφάλας, «Χριστούγεννα» Όλη τη νύχτα χιόνιζε στο κοιμισμένο σπίτι Και μόνον εγώ αγρυπνούσα κι έστεκα Γυρνώντας πάλι αδέξια στα παιδικά μου χρόνια Κάτω από το χριστουγεννιάτικό μας δέντρο Ανάμεσα από τα λαμπρά στολίδια και τα δώρα του Μονάχα εγώ αγρυπνούσα και περίμενα Ώσπου το... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για το χριστουγεννιάτικο δέντρο
Ο Oscar Wilde ήξερε από σκάνδαλα. Ήταν οικογενειακή παράδοση. Είχε δει τη μητέρα του, την αστραφτερή «Σπεράντζα», περισσότερο ηρωίδα παρά μητέρα, πασιονάρια του Σιν Φέιν, ποιήτρια διαπρεπής, κοσμική και καλλιεργημένη, να σέρνεται στη λάσπη από μια φοιτήτρια που καυχιόταν ότι βιάστηκε από τον σύζυγό της,... Περισσότερα
Η ελληνική ζωή του Όσκαρ Ουάιλντ
Λιτός, στοχαστικός, βαθύτατα ανθρώπινος. Ο Κώστας Καναβούρης είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση ποιητή. Αν τον γνωρίσεις από κοντά, αν πιεις μαζί του ένα καφέ ή ένα ποτό και τον ακούσεις να μιλάει -με εκείνο το ευγενές πάθος του νέου που κουβαλάει εμπειρίες κάποιων δεκαετιών-, τότε θα... Περισσότερα
Κώστας Καναβούρης: «Ο δικός μου θεός είναι ο άνθρωπος»
Τάσος Λειβαδίτης, «Οι ορτανσίες» Το κουδούνι της εξώπορτας χτυπούσε επίμονα, εγώ αργοπορούσα ν’ ανοίξω, απολαμβάνοντας όπως πάντα την αγωνία μου. Όταν άνοιξα ένας νέος στεκόταν έξω. «Είσαι ο Αρθούρος Ρεμπώ απ’ τη Σαρλεβίλ», είπα – «τι θέλετε;» «Κινδυνεύουμε κ’ οι δυο» μου λέει. Όμως εγώ... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τον Ρεμπώ
[…] Ή μέρα της εκτέλεσης έφτασε. Ό πρίγκηπας Βιμπέσκου εξομολογήθηκε, κοινώνησε, έκανε τη διαθήκη του κι’ έγραψε στους γονείς του. Υστερα έβαλαν στο κελλί του ένα κοριτσάκι δώδεκα χρονών. Του έκανε εντύπωση αυτό, άλλα βλέποντας ότι τον άφηναν μόνο του μαζί της, βάλθηκε να την... Περισσότερα
Γκιγιώμ Απολλιναίρ: «Για το μικρό φουσκωμένο οργανάκι μιας Ρουμάνας»
[…] Είμαι ένας παλαιός οραματιστής… αλλά στην ποίηση, χωρίς να εγκαταλείπω την οραματική μου συνείδηση, περισσότερο έσκαψα την Υπόσταση, στο υπαρξιακό στοιχείο της ζωής. Αλλά δεν εγκατέλειψα ποτέ μου τα κοινωνικά μου οράματα. Δεν τα κραύγασα επίσης. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν ότι εγώ έχω... Περισσότερα
Νίκος Καρούζος: «Είμαι ένας παλαιός οραματιστής»
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, «Η ζέστη» Στη ζέστη της Ελλάδας τα κολλημένα στέρνα μας ανάβλυζαν νερά• έπινα τον ιδρώτα σου μαζί με τα φιλιά σου το αχ σου στη σκιά του παντζουριού. Την ώρα που ανέβαινε το άγριο μεσημέρι του τόπου εφούντωνες κι εσύ με τα τρελά... Περισσότερα
Οι ποιήτριες για έναν άντρα το καλοκαίρι
Χλόη Κουτσουμπέλη, «Ομφάλιος λώρος» Όταν από σώμα βγαίνει άλλο σώμα, μες απ’ την αρχέγονη λάσπη και το αίμα, η πρώτη χελώνα απ’ το νερό, το νέο πλάσμα που αποκαλείται γιος περπατάει στην αρχή στα τέσσερα, χορεύει με το κεφάλι του στο χώμα, αναπνέει χωρίς βράγχια,... Περισσότερα
Οι ποιήτριες για τη μητρότητα
Χρίστος Λάσκαρης, «Διαβάζοντας ένα ποίημα» Διάβαζα ένα ποίημα για την άνοιξη όταν την είδα να έρχεται από μακριά: μισή γυναίκα, μισή όνειρο. Κατέβαινε το μονοπάτι κάτω στεφανωμένη με άνθη κερασιάς. Τότε κατάλαβα τι δύναμη έχουν τα ποιήματα.   (Από τη συλλογή «Τέλος του προγράμματος», 1997.... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για ένα κορίτσι την άνοιξη
Ενός λεπτού σιγή Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά, έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας, ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας, κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας, έστω και μια φορά; είπατε να κρατήσετε... Περισσότερα
Ντίνος Χριστιανόπουλος: «Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια»
Τάκης Βαρβιτσιώτης, «Λυρικό εγκώμιο για την κοίμηση του Οδυσσέα Ελύτη– 6» Τώρα που έχεις αποδημήσει Κι όλα λυγίζουν πιο θλιβερά Θέλω να ζήσω επιτέλους Ανάλαφρος σαν τη φωτιά Που υψώνεται κατακόρυφα Με το ανυπέρβλητο ανάστημά σου Και να μπορώ πια να εμπιστεύομαι Κάθε στιγμή της... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τον Ελύτη
  Οδυσσέας Ελύτης, «Ο χαρταετός» Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός. Τα ύψη μου άρεσαν ακόμη και όταν έμενα στο προσκέφαλο μου μπρούμυτα τιμωρημένη ώρες και ώρες. ένιωθα το δωμάτιο μου ανέβαινε -δεν ονειρευόμουν- ανέβαινε φοβόμουνα και μου άρεσε. Ήταν εκείνο που έβλεπα πως να... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τον χαρταετό
Button to top