Οίκοι ευγηρίας Και βέβαια σε τίποτε δε χρησιμεύει η ποίηση. Εκτός αν κάποιος που διαβάζει τώρα τρέξει μετανιωμένος και την ξαναφέρει σπίτι.   ***   Τηλεφωνήματα Σε σκέπτομαι και μου έρχεται για σένα ιδέα ποιητική. Όμως τη θυσιάζω για να σε παίρνω στο τηλέφωνο  ... Περισσότερα
9 χρόνια χωρίς τον Γιάννη Βαρβέρη
Ορέστης Αλεξάκης, «Ο περιπατητής της παραλίας» Βρίσκω εκκωφαντικά τα γεγονότα τις διατυπώσεις πληκτικές το όλον έργο περιττό και χρονοβόρο Κι αν ίσως κάποτε συμπράττω θύμα κι εγώ μοιραίων συσχετισμών όμως κρατώ τις όποιες αποστάσεις τεκμήρια της αθωότητάς μου Γι’ αυτό αποφεύγω τους συνωστισμούς και προτιμώ... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για την παραλία
Ολοένα και πιο συχνά, σαν μάντρα που επανέρχεται και ποτέ δεν φεύγει, σε στιγμές που δεν το περιμένω, έρχεται στο μυαλό μου ο τίτλος ενός ποιήματος του Μιχάλη Γκανά: «Έρχονται μέρες που ξεχνάω με λένε» (Παραλογή, 1993). Αυτό συμβαίνει με τους ποιητές, σε ακολουθούν. Η... Περισσότερα
Μιχάλης Γκανάς: «Τώρα πεινάμε και διψάμε για μια ανεπαίσθητη χειρονομία αγάπης»
«Βecause» Δόντια των λέξεων Δαγκάνοντας κρύον αέρα BECAUSE Το χάος μετριέται μόνο με χάος Φέρετρο φέρετρο Που πετάς γύρω μου γύρω μου Μερόνυχτα τώρα Ανάμεσα Τετέλεσται και Πριν Μεσάνυχτα πάντα Όλο δεξιά και καταστροφή Ποίηση πάλι Μ’ ένα νυστέρι που σκάβω Ανάμεσα Σάββατο Και φωτεινή... Περισσότερα
Αλέξης Τραϊανός: «BECAUSE το χάος μετριέται μόνο με χάος»
Από χτες το μεσημέρι εδώ. Γράφω μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο, προχωρημένο απόγεμα. Αργές καμπάνες της Μ. Παρασκευής και, κάθε ώρα, το κανόνι του Προγυμναστηρίου. Από το παράθυρο πεύκα, ένα κομμάτι θάλασσα, στο βάθος ο ανατολικός κάβος κομμένος στον αυχένα από το δρόμο που πάει κατά... Περισσότερα
Γιώργος Σεφέρης: Μια Μεγάλη Παρασκευή στον Πόρο
ια καιόμενη βάτος. Ένα παρανάλωμα νεφών με παντελόνια. Ένας ερωτιδέας του γυναικείου σώματος και της επανάστασης. Για τον Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι ξέρουμε πολλά, όσα ο μύθος του απονενοημένου τέλους του μας προσέδωσε και όσα η ποιητική του ορμή μας χάρισε. Ήταν ένα διάπυρο άστρο που δεν... Περισσότερα
Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι: μέγας ποιητής, μέγας εραστής, με αλφαδιασμένο στυλ
«Τόπος κρανίου» Ι.   (Ανάμεσα στην Καλαχάρι και το μπάνιο) Αμμόλοφοι μέχρι τους φεγγίτες. Σαλόνια με θαμμένους γείτονες.   ΙΙ.   (Μια μουσική ξεπέφτει από το ράδιο) Απόγευμα στα τζάμια. Αντανακλάσεις. Τα κεφάλια μας στο κάδρο του νερού σαν νούφαρα.   ΙΙΙ.  (Δυο δρεπανιές ακόμα ως το... Περισσότερα
Αλέξιος Μάινας: Tα ποιήματα του εγκλεισμού
Τάκης Βαρβιτσιώτης, «Ήρθες κοντά μου» Ήρθες κοντά μου Με την εύνοια των χελιδονιών Μου μίλησες Με τη σιωπή των άστρων Και το χαμόγελό σου έτρεμε Πάνω στα χείλη σου   (Από τη συλλογή «Αλφαβητάριο», 1955. Περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση «Τάκη Βαρβιτσιώτη, Σύνοψη, Ποιήματα, Τόμος... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τα χελιδόνια
Λευτέρης Ξανθόπουλος, «Ο θάνατος του Μίλτου Σαχτούρη» Aπό τον θάλαμό του στο νοσηλευτήριο ηλικιωμένων Βασιλάκειον της οδού Τενέδου και πολύ κοντά στο μικρό διαμέρισμα της οδού Μηθύμνης όπου ζούσε τα τελευταία είκοσι τέσσερα χρόνια της ζωής του μόνος και εντελώς μέσα στη δική του περιοχή... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τον Σαχτούρη
Η απατηλή επιφάνεια του νερού που αντικαθρεφτίζει την όψη του Νάρκισσου και η γνωστή άποψη του Κητς για τον χαμαιλεοντικό χαρακτήρα του ανθρώπου που γράφει στίχους δεν υπόσχονται μεγάλη ευκρίνεια για το πρόσωπο του ποιητή. Το πρόσωπο κάποιων ποιητών δεν διασώθηκε άλλωστε. Στη θέση της... Περισσότερα
Στρατής Πασχάλης: «Το πρόσωπο του ποιητή»
Γιάννης Ρίτσος, «Φως» Ένα κλαδάκι μυγδαλιάς μπρος στο παράθυρο, ένα κλαδάκι μοναχά σου κρύβει το μισό χωριό. Ο έρωτας με την παλάμη του σου κρύβει όλο τον κόσμο. Μένει το φως μονάχα.   (Από τη συλλογή «Ασκήσεις», 1960. Περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση «Ανθολογία Γιάννη... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για την αμυγδαλιά
«Κίτρινο φως» Μια μνήμη φέγγει κίτρινη όταν κοιτώ το πρόσωπό σου. Τον θυμό που ανοίγει τη σάρκα στα ρουθούνια σου, το απωθημένο χαμόγελο στον φόβο των χειλιών σου, τη μυρωδιά σου που δεν γνώρισα ποτέ. Μα αυτή η μνήμη είσαι εσύ. Μια απλωμένη άσφαλτος, τα... Περισσότερα
Βίκυ Κατσαρού, «Κίτρινο φως»
Έξω απ’ το παράθυρό μου θέριεψε το σκίνο κι όλο καταβροχθίζει ουρανό. Κάποτε τα φύλλα του μόλις ακουμπούσαν τα ματάκια τους στο πρεβάζι, κορδέλιαζαν τη θέα. Θα στάζει ρετσίνι το τέλος μου, σκέφτηκα, όπως θα κρέμομαι αποκαμωμένη από ’να λεπτό κορδόνι μπλε.   // Από... Περισσότερα
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: «Θα στάζει ρετσίνι το τέλος μου»
Γιώργος Θέμελης, «Φάτνη» Μέσα μας γίνεται η Γέννηση. Έξω στέκει το σχήμα της – Μας φανερώνεται. Εδώ που στήσαμε τη φάτνη, Εδώ που κρεμάσανε το άστρο, Είναι σα μια μεγάλη πέτρα – Πέτρα υψηλή, μετέωρη. Ένα πυκνό σημείο αιωνιότητας. Το Βρέφος, ο Ιωσήφ και η... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τη Θεία Γέννηση
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Οδοιπορικό 1953» Αργά, με το σούρουπο, επισκέφτηκα το Γιαννάκη στο θάλαμο. Τα μάτια του άναβαν σαν τον υδράργυρο που ανεβαίνει επικίνδυνα. «Αύριο φεύγουμε. Δοκιμάσαμε τον ήλιο τον καυτό μαζί. Ήπιαμε τα βράχια, την άνυδρη πέτρα, τα λατομεία πιο άσπρα από το φως κι’... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τον στρατό
  «Ασβέστης» Θα συρθώ ως εκεί όπου σκούζουν οι κουκουβάγιες με μπηγμένα τα πόδια τους επάνω στις κεραίες λάβαρο θα γίνω να με δέρνει ο λυγμός της νύχτας. Θα συρθώ ανταριασμένη από τα σπασμένα γυαλιά των άστρων στο πρόσωπό μου για να σε βρω και... Περισσότερα
Ελένη Ντούξη, «Ασβέστης»
Θανάσης Κ. Κωσταβάρας, «Η μοναδική φωτογραφία του Ανδρέα Κάλβου» Σε μια στιγμή, εκεί στη στροφή του ποιήματος έπεσα πάνω στον υψιπετή ασκητή. Και σκέφτηκα: πώς είμαι βέβαιος αφού κανένα σημάδι δεν μας έχει παραδοθεί του προσώπου του; Ώσπου εκείνος γύρισε και με κοίταξε. Και τότε... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τον Κάλβο
«Η παρουσία» το ποίημα κάθεσαι και το ξενυχτάς σαν τον νεκρό Στις δώδεκα και μισή τη νύχτα την ίδια ώρα και συγχρόνως φάνηκε στον μεγάλο καθρέφτη και στο παράθυρό μου ο Ντύλαν Τόμας μ’ ένα αναμμένο κόκκινο κερί στο στόμα νεκρός βέβαια κι άγιος και... Περισσότερα
Ο Μίλτος Σαχτούρης για τον Ντύλαν Τόμας
«Διάφανο» στον Φίοντορ Ντοστογιέφσκι   Ξάστερη θάλασσα προβάλλει τον βυθό. Τι ονειρεύεται το διάφανο νερό, αν όχι ομορφιά που δεν του ανήκει; Καταραμένη αρρώστια της φαντασίας: δέντρα να ανθίζουν καταμεσής χειμώνα, πως κάτι θα υπάρχουμε μετά το σήμερα. Από μιαν αχαριστία κρέμεται ο άνθρωπος. Από... Περισσότερα
Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος, «Διάφανο»
Τάσος Λειβαδίτης, «Το πατρικό σπίτι» Βάδιζα ώρες. Ίσως είχα ξεπεράσει όλα τα όρια, όταν ένα σπίτι βρέθηκε μπροστά μου. «Θεέ μου, το πατρικό μου σπίτι!» ψιθύρισα. Ανέβηκα τρέχοντας τα σκαλιά, μου άνοιξε η ίδια η μητέρα μου, ταράχτηκα, αλλά ντράπηκα να της πω ότι ήταν... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για το πατρικό τους σπίτι
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close