Μαρία Πολυδούρη Έζησε ολομόναχη και άκουσε την καρδιά της έξω από τα πλαίσια της ζωής –πλαίσια που προφυλάσσουν. Αυτή δεν προφυλάχτηκε και άφησε τη σφαίρα από την Πρέβεζα και τη δική της την καρδιά να διαπεράσει. Ήσυχη θλίψη αρκαδική σταλάζανε τα μάτια του μια μοναξιά… Περισσότερα

Πικρία Ξέχασα κείνο το μικρό κορίτσι από το Αμόι και τη μουλάτρα που έζεχνε κρασί στην Τενερίφα, τον έρωτα, που αποτιμάει σε ξύλινο χαμώι, και τη γριά που εμέτραγε με πόντους την ταρίφα. Το βυσσινί του Τισιανού και του περμαγγανάτου, και τα κρεβάτια ξέχασα τα… Περισσότερα

1. μα τόσα όνειρα κι η Σελήνη τόσο νεκρή! μόνο τόσα βλέμματα αν πάνω της μένανε, μόνο τόσα μάτια τη ματιά τους χιλιάδες χρόνια κι εκατομμύρια, δισεκατομμύρια, δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων φορές εκεί ακουμπώντας, με τόση όλων των πλανητών, όλου του Σύμπαντος νοσταλγία για εκείνη, θα έφταναν… Περισσότερα

Τα μεγαλύτερα πειραχτήρια στη ζωή είναι οι άνεμοι, τα παιδιά, και οι συνειδήσεις, χτυπάνε την πόρτα, ανοίγεις να δεις ποιος είναι και έχουν εξαφανιστεί. Σε έχουν εγκαταλείψει στα χέρια μια ημιτελούς ενδοσκόπησης και μιας ατέρμονης αναζήτησης. Τα ξυπνητήρια δεν κάνουν τέτοια, σε ταράζουν σου καρφιτσώνουν… Περισσότερα

Τάκης Βαρβιτσιώτης, «Frédéric Chopin» Χλωμοί καβαλλάρηδες από ίασπι Που ξεπροβάλλουν ανέπαφοι Ανάμεσ’ απ’ την καταιγίδα Κάτασπρα πλήκτρα ή αστραπές Λησμονημένες θύμησες Από το μοναστήρι της Valdemosa Παρόμοιες με σταλαγματιές βροχής Ερημικής υδρορρόης Μπαλάντες και πρελούδια και νυχτωδίες Ρόδα υπόχροα φυματικά Καθώς πληγές που τραγουδούν Μαζούρκες… Περισσότερα

Οδυσσέας Ελύτης, «Της σελήνης της Μυτιλήνης παλαιά και νέα ωδή» Τόσο μου ομόρφυνες τη δυστυχία – που ξέρω: Μόνο σε Σένα θα το πω παλιά θαλασσινή Σελήνη μου. Ήτανε στο νησί μου κάποτες κει που αν δε γελιέμαι Πριν χιλιάδες χρόνους η Σαπφώ κρυφά Σ’… Περισσότερα

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, «Αίγινα I» Γυρνώντας απ’ τη θάλασσα με τη μάνα μου, καθόμαστε να ξαποστάσουμε κάτω απ’ την ίδια πάντα ελιά. Μου διηγόταν τότε την ιστορία του μέρμηγκα και του τζίτζικα, πρώτα μαθήματα εγκράτειας, σωφροσύνης, μα πάνω απ’ το κεφάλι μας ξεφώνιζε ο ποιητής με… Περισσότερα

Οδυσσέας Ελύτης, «Ωδή στη Σαντορίνη» Βγήκες από τα σωθικά της βροντής Ανατριχιάζοντας μέσ’ στα μετανιωμένα σύννεφα Πέτρα πικρή, δοκιμασμένη, αγέρωχη Ζήτησες πρωτομάρτυρα τον ήλιο Για ν’ αντικρύσετε μαζί τη ριψοκίνδυνη αίγλη Ν’ ανοιχτείτε με μια σταυροφόρο ηχώ στο πέλαγος. Θαλασσοξυπνημένη, αγέρωχη Όρθωσες ένα στήθος βράχου… Περισσότερα

Τάκης Βαρβιτσιώτης, «Πέθαναν πρώτα τα λουλούδια»                                                                               … Περισσότερα

Τάσος Κόρφης «Tea and sympathy» Εγώ μονάχος να γυρνώ στα χάη, χωρίς μιλιά ν’ αντέχω φονικά κι εσύ στις 5 να καλείς για τσάι κι η μάμυ σου να φτιάχνει τα γλυκά. Μες στο χειμώνα εγώ κι εσύ στο Μάη στ’ άνετα εσύ κι εγώ… Περισσότερα

Νίκος Καρούζος, «Ο Γιάννης μέσα στο έαρ» Τι ολόμαυρα μαλλιά που τόσο χύνονταν στις πλάτες (γλυκειά αίσθηση τα σπλάχνα μου) ωσότου χάθηκε στη γωνία του δρόμου η γυναίκα. Δεν είναι πια (ο θάνατος) δεν ήτανε πριν (η ανυπαρξία) και πόσο να ’μενε στα λίγα δευτερόλεπτα…. Περισσότερα

Χάρης Μελιτάς, «Ελάσσονες» Εκ πεποιθήσεως με θέλγουν οι ελάσσονες. Οι κλίμακες της μουσικής οι τόνοι των χρωμάτων οι ποιητές προπάντων. Αυτοί που ξέρουν πως θα πλέουν εσαεί στο χώμα μιας φτηνής ανθολογίας κι εντούτοις ρίχνονται γυμνοί στις θάλασσες του ανείπωτου να μετρηθούν με το θεριό… Περισσότερα

Γιάννης Καρατζόγλου, «Χριστούγεννα 1956»     Φύσαγε τρελά ο Βαρδάρης στην πλατεία κατέβαινε απ’ τα Κρούσια στον Αϊ-Δημήτρη σήκωνε τόνους νιφάδες προς την Κόκκινη Εκκλησιά σχημάτιζε λόφους παγωμένο χιόνι προς την Εγνατία. Απ’ τα κοντά μπατζάκια το κρύο έμπαινε ψηλά στο σώμα καθώς πηγαίναμε για κάρβουνα με… Περισσότερα

Μια ξαφνική ικμάδα ήλιου κι ύστερα η υπενθύμιση μιας σκιάς που επέρχεται. Η οικειότητα του ρεμβασμού ενός θερινού τοπίου και, αίφνης, η συνειδητοποίηση πως το αλάτι της θάλασσας θρέφει, αλλά και πονάει την πληγή της μνήμης. Η ποίηση του Γιάννη Τζανετάκη, όπως μας παραδίδεται στην… Περισσότερα

Ηλίας Κεφάλας, «Φύλλα» Με την πτώση των φύλλων ξεκινά το φθινόπωρο Ξεκινά με ανάσες και μικρούς συριγμούς μες στα φύλλα Αν δεν ακούσεις στην αρχή τις απόμακρες τυμπανοκρουσίες του Το νιώθεις να έχει πλακώσει ξαφνικά Με χειμωνιάτικα πουλιά στον αέρα και χιλιάδες φύλλα Έτσι όπως… Περισσότερα

  Είναι μια πράξη εθνικής υπερηφάνειας. Αληθινή αυτή τη φορά, όχι κάλπικη όπως μας την έχουν εμφανίσει τα τελευταία χρόνια κάποιοι που κόπτονται για τα δίκαια της χώρας τραυματίζοντάς τα με κάλπικες ιαχές και βία που βαφτίζεται «καθαρότητα της φυλής». Το να επισκεφθεί κανείς την… Περισσότερα

Aν Άγιος της πεζογραφίας μας είναι ο Παπαδιαμάντης, τολμώ να ονομάσω Άγιο της Ποίησής μας τον Τάσο Λειβαδίτη. Η αγιοσύνη του –πέρα από θρησκείες– πηγάζει από την ίδια τη ζωή του, την ταυτισμένη με τις αξίες που υπηρέτησε το έργο του. Με αδιατάρακτη συνέπεια, έζησε… Περισσότερα

Θανάσης Κ. Κωσταβάρας, «Μαζεύοντας βατόμουρα στα περίχωρα του Βόλου» Κατακαλόκαιρο, μεσημέρι, σε ασπρόμαυρο όνειρο. Πέρα από τα περιβόλια και τους Μπαξέδες. Πέρα από τʼ Αϊγιοργίτικα σπίτια. Προς τα χωράφια που απλώνονταν ως την Άλλη Μεριά. Μαζεύοντας –παιδιά– κάτω απʼ τον ήλιο, βατόμουρα. Κι αντίκρυ, ο… Περισσότερα

Στη διστακτική μου ερωμένη Αν είχαμε Χρόνο και Κόσμο αρκετό μπροστά μας Δεν θα ’ταν έγκλημα κυρά μου οι δισταγμοί σου Θα αποφασίζαμε πού θα πηγαίναμε να περάσουμε Την Ατέλειωτη Μέρα της Αγάπης μας Εσύ στου Ινδού Γάγγη ποταμού την όχτη Θα ψάρευες Ρουμπίνια. Εγώ… Περισσότερα

Σωτήρης Σαράκης, «Πανσέληνος» Στον Κώστα Στεργιόπουλο Σαν κάτι λες να λείπει απ’ το φεγγάρι. Κι είναι πανσέληνος του Αυγούστου οι μνήμες λάμπουν πουλιά μακραίνουν τις φωνές τους, σημαδεύουν τη σιωπή της νύχτας αγέρας δροσερός του θυμαριού, του πεύκου οι λόφοι όπως μισάνοιχτες φτερούγες ο Υμηττός… Περισσότερα