«Κίτρινο φως» Μια μνήμη φέγγει κίτρινη όταν κοιτώ το πρόσωπό σου. Τον θυμό που ανοίγει τη σάρκα στα ρουθούνια σου, το απωθημένο χαμόγελο στον φόβο των χειλιών σου, τη μυρωδιά σου που δεν γνώρισα ποτέ. Μα αυτή η μνήμη είσαι εσύ. Μια απλωμένη άσφαλτος, τα... Περισσότερα
Βίκυ Κατσαρού, «Κίτρινο φως»
Έξω απ’ το παράθυρό μου θέριεψε το σκίνο κι όλο καταβροχθίζει ουρανό. Κάποτε τα φύλλα του μόλις ακουμπούσαν τα ματάκια τους στο πρεβάζι, κορδέλιαζαν τη θέα. Θα στάζει ρετσίνι το τέλος μου, σκέφτηκα, όπως θα κρέμομαι αποκαμωμένη από ’να λεπτό κορδόνι μπλε.   // Από... Περισσότερα
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: «Θα στάζει ρετσίνι το τέλος μου»
Γιώργος Θέμελης, «Φάτνη» Μέσα μας γίνεται η Γέννηση. Έξω στέκει το σχήμα της – Μας φανερώνεται. Εδώ που στήσαμε τη φάτνη, Εδώ που κρεμάσανε το άστρο, Είναι σα μια μεγάλη πέτρα – Πέτρα υψηλή, μετέωρη. Ένα πυκνό σημείο αιωνιότητας. Το Βρέφος, ο Ιωσήφ και η... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τη Θεία Γέννηση
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Οδοιπορικό 1953» Αργά, με το σούρουπο, επισκέφτηκα το Γιαννάκη στο θάλαμο. Τα μάτια του άναβαν σαν τον υδράργυρο που ανεβαίνει επικίνδυνα. «Αύριο φεύγουμε. Δοκιμάσαμε τον ήλιο τον καυτό μαζί. Ήπιαμε τα βράχια, την άνυδρη πέτρα, τα λατομεία πιο άσπρα από το φως κι’... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τον στρατό
  «Ασβέστης» Θα συρθώ ως εκεί όπου σκούζουν οι κουκουβάγιες με μπηγμένα τα πόδια τους επάνω στις κεραίες λάβαρο θα γίνω να με δέρνει ο λυγμός της νύχτας. Θα συρθώ ανταριασμένη από τα σπασμένα γυαλιά των άστρων στο πρόσωπό μου για να σε βρω και... Περισσότερα
Ελένη Ντούξη, «Ασβέστης»
Θανάσης Κ. Κωσταβάρας, «Η μοναδική φωτογραφία του Ανδρέα Κάλβου» Σε μια στιγμή, εκεί στη στροφή του ποιήματος έπεσα πάνω στον υψιπετή ασκητή. Και σκέφτηκα: πώς είμαι βέβαιος αφού κανένα σημάδι δεν μας έχει παραδοθεί του προσώπου του; Ώσπου εκείνος γύρισε και με κοίταξε. Και τότε... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τον Κάλβο
«Η παρουσία» το ποίημα κάθεσαι και το ξενυχτάς σαν τον νεκρό Στις δώδεκα και μισή τη νύχτα την ίδια ώρα και συγχρόνως φάνηκε στον μεγάλο καθρέφτη και στο παράθυρό μου ο Ντύλαν Τόμας μ’ ένα αναμμένο κόκκινο κερί στο στόμα νεκρός βέβαια κι άγιος και... Περισσότερα
Ο Μίλτος Σαχτούρης για τον Ντύλαν Τόμας
«Διάφανο» στον Φίοντορ Ντοστογιέφσκι   Ξάστερη θάλασσα προβάλλει τον βυθό. Τι ονειρεύεται το διάφανο νερό, αν όχι ομορφιά που δεν του ανήκει; Καταραμένη αρρώστια της φαντασίας: δέντρα να ανθίζουν καταμεσής χειμώνα, πως κάτι θα υπάρχουμε μετά το σήμερα. Από μιαν αχαριστία κρέμεται ο άνθρωπος. Από... Περισσότερα
Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος, «Διάφανο»
Τάσος Λειβαδίτης, «Το πατρικό σπίτι» Βάδιζα ώρες. Ίσως είχα ξεπεράσει όλα τα όρια, όταν ένα σπίτι βρέθηκε μπροστά μου. «Θεέ μου, το πατρικό μου σπίτι!» ψιθύρισα. Ανέβηκα τρέχοντας τα σκαλιά, μου άνοιξε η ίδια η μητέρα μου, ταράχτηκα, αλλά ντράπηκα να της πω ότι ήταν... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για το πατρικό τους σπίτι
«Η γάτα που το μήνυμα θα λάβει» Όταν θ’ ακούσουμε το ρόπτρο του θανάτου, έξω απ’ την καμαρή μας ν’ αντηχεί ένα βράδυ, κι αν τη ζωή δεν έχουμε προλάβει, μην πούμε «τι ανώφελα που ζήσαμε εδώ κάτου». Όταν θ’ ακούσουμε το ρόπτρο του θανάτου,... Περισσότερα
Στέλιος Καραγιάννης, «Η γάτα που το μήνυμα θα λάβει»
Περιβεβλημένος από την αχλή της αναμφίβολης σπουδαιότητάς του και με το Νομπέλ να φαντάζει (και να είναι) ως το επιστέγασμα μιας ποιητικής πορείας που αναζήτησε τα βάθη και τα ύψη των ανθρώπινων παθών, ο Γιώργος Σεφέρης ακολούθησε τη μοίρα των μεγάλων αυτού του κόσμου. Μνημονεύεται... Περισσότερα
Ο Γιώργος Σεφέρης ήταν sexy
Μυρσίνη Γκανά, Άτιτλο Το φθινόπωρο αυτό θα καταθέσουμε τάματα. Το μάτι με τον παλλόμενο φακό του το χέρι που εκτελεί διαταγές εκείνο το σώμα που μόνο του ξαναγυρνά στα πέρα μέρη και μια πλακέτα τσίγκινη με σκαλισμένη πάνω της μια εκ γενετής κωφάλαλη επιθυμία που... Περισσότερα
Οι νεότεροι ποιητές μας για το φθινόπωρο
«Το τελευταίο καλοκαίρι» Αποχαιρετιστήρια χρώματα των δειλινών. Καιρός να ετοιμάσεις τις τρεις βαλίτσες – τα βιβλία, τα χαρτιά, τα πουκάμισα – και μην ξεχάσεις εκείνο το ρόδινο φόρεμα που τόσο σου πήγαινε παρ’ ότι το χειμώνα δε θα το φορέσεις. Εγώ, τις λίγες μέρες που... Περισσότερα
Γιάννης Ρίτσος: Το τελευταίο ποίημα της ζωής του – 30 χρόνια πριν σαν σήμερα
«Άσεμνα σε δημόσια θέα» Ο θάνατος επήλθε φυσιολογικά, φυσικό επακόλουθο χρόνων σιγής και εγκατάλειψης. Πολλοί αναρωτήθη- καν πώς συνέβη τόσο άσεμνα σε δημόσια θέα. Μπορεί να ήταν ο ήλιος που ζάλιζε το πεζοδρόμιο. Η ζέστη που έφερνε αναγούλα μαζί με καυσαέριο. Σίγουρα δεν βοήθησαν τα... Περισσότερα
Κατερίνα Αυγέρη, «Άσεμνα σε δημόσια θέα»
«Συλλογίζομαι την Αίγινα, το σπίτι στον ήλιο, την μπλάβα θάλασσα και λέω τι τέρας πρέπει να είναι ο άνθρωπος, τι άπληστο θηρίο η ψυχή, για ν’ αφήσει τέτοια ανεκτίμητα αγαθά και να περιπλανιέται μακριά, μέσα στη βροχή και την ομίχλη». Όταν ο Νίκος Καζαντζάκης έγραφε... Περισσότερα
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: «Αίγινα, ο παράδεισός μου»
Δημήτρης Αθηνάκης, «Σενάριο» Οι στίχοι σου που χρόνια πριν με ρίξαν σε θολό βυθό με μάθανε να κολυμπώ στα αβαθή σου• μα βρήκα σωσίβιο στην αμμουδιά γιατί ο κολυμπητής – το ξέρεις ήδη από παλιά – ξεχνά να περπατά όταν η θάλασσα τελειώσει.   (Από... Περισσότερα
Οι νεότεροι ποιητές μας για τη θάλασσα
Δεν ήταν πια εκείνη. Ήταν όλα τ’ άλλα εκτός από κείνη. Ήταν το βλέμμα τους ανάστροφο στα πράγματα, ήταν τα πράγματα τα ίδια. Ήταν όλα όσα αυτοί προσπαθούσαν να είναι, ήταν χιλιάδες διαφορετικές φωνές στο μυαλό της. Ο θώρακάς της σαν μίσχος πάλευε να συγκρατήσει... Περισσότερα
Έλενα Πολυγένη, «Δάκρυα»
Νίκος Καρούζος, «Ο ποιητής έχει ένα βέβαιο δρόμο» Γεννιέται ο άνθρωπος κι ο ήλιος γίνετ’ αμέσως πάθος ο ποιητής έχει ένα δρόμο σαν όνειρο μαύρο χαμογελαστό έχει ένα βέβαιο δρόμο τόπους-τόπους αγκάθια τόπους-τόπους ωραία χαλιά π’ ο άτυχος τα ματώνει. Κι όταν ο ήλιος πέσει... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τους ποιητές
Η ιστορία του τριαντατριάχρονου άντρα, που καταγράφηκε από τις κάμερες ασφαλείας να γλείφει, επί τρεις ώρες, το κουδούνι στην εξώπορτα ενός σπιτιού στην Καλιφόρνια, έκανε ταχύτατα, όπως ήταν αναμενόμενο, τον γύρο του κόσμου και σχολιάστηκε απ’ όλους με διάθεση τρολαρίσματος (Καλέ, μόνο η αστυνομία τον... Περισσότερα
Γλείφοντας το κουδούνι: από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα
Ανθολογία λατινικής ερωτικής ποίησης, Επιλογή – Μετάφραση – Σχόλια: Ανδρέας Ν. Μιχαλόπουλος και Χαρίλαος Ν. Μιχαλόπουλος, εκδόσεις Κέδρος Στην αρχή ήταν επειδή ήρθαν στη Ελλάδα ως κατακτητές, και μάλιστα κατακτητές πολιτιστικά κατώτεροι από τους κατακτημένους˙ στη συνέχεια ήταν επειδή η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε Ανατολικό και... Περισσότερα
Roma-Amor: ερωτική ποίηση για τον ηδονοθήρα αναγνώστη
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close