Ηλίας Κεφάλας, «Ιέρεια του φθινοπώρου» Έχει καιρό να βρέξει. Το χώμα στέγνωσε. Τα φύλλα εκλιπαρούν την κίτρινη φωταύγεια. Και ο άνεμος θερμός μάς ψιθυρίζει Ειδήσεις από μακρινά ναυάγια. Μα ποιος ακόμα τα νομίζει μακρινά; Γι’ αυτό σε θέλω τώρα. Αυτήν την κρίσιμη Στιγμή, ακριβώς, χωρίς... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για ένα κορίτσι το φθινόπωρο
Χάρης Μεγαλυνός, «Τέλος Αυγούστου» Ας τελειώσει ο Αύγουστος, ο μήνας που υπάρχει στο ημερολόγιο μόνο και μόνο για να επισκεπτόμαστε ατμοπλοϊκώς τις άγονες αλληλουχίες των νησιών, μόνο και μόνο για να κάνουμε ότι προσευχόμαστε στα εκκλησάκια με τους μαυρισμένους απ’ τα κεριά αγίους και να... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για το τέλος των διακοπών
Αυτό που μυστικά φοβάσαι πιο πολύ συμβαίνει πάντα. Γράφω: ω Εσύ, λυπήσου με. Κι έπειτα; Αρκεί λίγο κουράγιο. Όσο περισσότερο προσδιορισμένος και σαφής είναι ο πόνος, τόσο περισσότερο παλεύει το ένστικτο της ζωής και καταρρέει η ιδέα της αυτοκοτονίας. Έμοιαζε εύκολο να το συλλογίζεσαι. Ακόμα... Περισσότερα
Τσέζαρε Παβέζε: 70 χρόνια από τον θάνατό του
Γυμνός, Iούλιο μήνα Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ’ ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του. Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας. Λίγο πιο... Περισσότερα
Γυμνός, Iούλιο μήνα
Γιώργος Σεφέρης, «Θερινό ηλιοστάσι – ΙΑ΄» Η θάλασσα που ονομάζουν γαλήνη πλεούμενα κι άσπρα πανιά μπάτης από τα πεύκα και τ’ Όρος της Αίγινας λαχανιασμένη ανάσα· το δέρμα σου γλιστρούσε στο δέρμα της εύκολο και ζεστό σκέψη σχεδόν ακάμωτη κι αμέσως ξεχασμένη. Μα στα ρηχά... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για την Αίγινα
Οίκοι ευγηρίας Και βέβαια σε τίποτε δε χρησιμεύει η ποίηση. Εκτός αν κάποιος που διαβάζει τώρα τρέξει μετανιωμένος και την ξαναφέρει σπίτι.   ***   Τηλεφωνήματα Σε σκέπτομαι και μου έρχεται για σένα ιδέα ποιητική. Όμως τη θυσιάζω για να σε παίρνω στο τηλέφωνο  ... Περισσότερα
9 χρόνια χωρίς τον Γιάννη Βαρβέρη
Ορέστης Αλεξάκης, «Ο περιπατητής της παραλίας» Βρίσκω εκκωφαντικά τα γεγονότα τις διατυπώσεις πληκτικές το όλον έργο περιττό και χρονοβόρο Κι αν ίσως κάποτε συμπράττω θύμα κι εγώ μοιραίων συσχετισμών όμως κρατώ τις όποιες αποστάσεις τεκμήρια της αθωότητάς μου Γι’ αυτό αποφεύγω τους συνωστισμούς και προτιμώ... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για την παραλία
Ολοένα και πιο συχνά, σαν μάντρα που επανέρχεται και ποτέ δεν φεύγει, σε στιγμές που δεν το περιμένω, έρχεται στο μυαλό μου ο τίτλος ενός ποιήματος του Μιχάλη Γκανά: «Έρχονται μέρες που ξεχνάω με λένε» (Παραλογή, 1993). Αυτό συμβαίνει με τους ποιητές, σε ακολουθούν. Η... Περισσότερα
Μιχάλης Γκανάς: «Τώρα πεινάμε και διψάμε για μια ανεπαίσθητη χειρονομία αγάπης»
«Βecause» Δόντια των λέξεων Δαγκάνοντας κρύον αέρα BECAUSE Το χάος μετριέται μόνο με χάος Φέρετρο φέρετρο Που πετάς γύρω μου γύρω μου Μερόνυχτα τώρα Ανάμεσα Τετέλεσται και Πριν Μεσάνυχτα πάντα Όλο δεξιά και καταστροφή Ποίηση πάλι Μ’ ένα νυστέρι που σκάβω Ανάμεσα Σάββατο Και φωτεινή... Περισσότερα
Αλέξης Τραϊανός: «BECAUSE το χάος μετριέται μόνο με χάος»
Από χτες το μεσημέρι εδώ. Γράφω μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο, προχωρημένο απόγεμα. Αργές καμπάνες της Μ. Παρασκευής και, κάθε ώρα, το κανόνι του Προγυμναστηρίου. Από το παράθυρο πεύκα, ένα κομμάτι θάλασσα, στο βάθος ο ανατολικός κάβος κομμένος στον αυχένα από το δρόμο που πάει κατά... Περισσότερα
Γιώργος Σεφέρης: Μια Μεγάλη Παρασκευή στον Πόρο
ια καιόμενη βάτος. Ένα παρανάλωμα νεφών με παντελόνια. Ένας ερωτιδέας του γυναικείου σώματος και της επανάστασης. Για τον Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι ξέρουμε πολλά, όσα ο μύθος του απονενοημένου τέλους του μας προσέδωσε και όσα η ποιητική του ορμή μας χάρισε. Ήταν ένα διάπυρο άστρο που δεν... Περισσότερα
Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι: μέγας ποιητής, μέγας εραστής, με αλφαδιασμένο στυλ
«Τόπος κρανίου» Ι.   (Ανάμεσα στην Καλαχάρι και το μπάνιο) Αμμόλοφοι μέχρι τους φεγγίτες. Σαλόνια με θαμμένους γείτονες.   ΙΙ.   (Μια μουσική ξεπέφτει από το ράδιο) Απόγευμα στα τζάμια. Αντανακλάσεις. Τα κεφάλια μας στο κάδρο του νερού σαν νούφαρα.   ΙΙΙ.  (Δυο δρεπανιές ακόμα ως το... Περισσότερα
Αλέξιος Μάινας: Tα ποιήματα του εγκλεισμού
Τάκης Βαρβιτσιώτης, «Ήρθες κοντά μου» Ήρθες κοντά μου Με την εύνοια των χελιδονιών Μου μίλησες Με τη σιωπή των άστρων Και το χαμόγελό σου έτρεμε Πάνω στα χείλη σου   (Από τη συλλογή «Αλφαβητάριο», 1955. Περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση «Τάκη Βαρβιτσιώτη, Σύνοψη, Ποιήματα, Τόμος... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τα χελιδόνια
Λευτέρης Ξανθόπουλος, «Ο θάνατος του Μίλτου Σαχτούρη» Aπό τον θάλαμό του στο νοσηλευτήριο ηλικιωμένων Βασιλάκειον της οδού Τενέδου και πολύ κοντά στο μικρό διαμέρισμα της οδού Μηθύμνης όπου ζούσε τα τελευταία είκοσι τέσσερα χρόνια της ζωής του μόνος και εντελώς μέσα στη δική του περιοχή... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τον Σαχτούρη
Η απατηλή επιφάνεια του νερού που αντικαθρεφτίζει την όψη του Νάρκισσου και η γνωστή άποψη του Κητς για τον χαμαιλεοντικό χαρακτήρα του ανθρώπου που γράφει στίχους δεν υπόσχονται μεγάλη ευκρίνεια για το πρόσωπο του ποιητή. Το πρόσωπο κάποιων ποιητών δεν διασώθηκε άλλωστε. Στη θέση της... Περισσότερα
Στρατής Πασχάλης: «Το πρόσωπο του ποιητή»
Γιάννης Ρίτσος, «Φως» Ένα κλαδάκι μυγδαλιάς μπρος στο παράθυρο, ένα κλαδάκι μοναχά σου κρύβει το μισό χωριό. Ο έρωτας με την παλάμη του σου κρύβει όλο τον κόσμο. Μένει το φως μονάχα.   (Από τη συλλογή «Ασκήσεις», 1960. Περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση «Ανθολογία Γιάννη... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για την αμυγδαλιά
«Κίτρινο φως» Μια μνήμη φέγγει κίτρινη όταν κοιτώ το πρόσωπό σου. Τον θυμό που ανοίγει τη σάρκα στα ρουθούνια σου, το απωθημένο χαμόγελο στον φόβο των χειλιών σου, τη μυρωδιά σου που δεν γνώρισα ποτέ. Μα αυτή η μνήμη είσαι εσύ. Μια απλωμένη άσφαλτος, τα... Περισσότερα
Βίκυ Κατσαρού, «Κίτρινο φως»
Έξω απ’ το παράθυρό μου θέριεψε το σκίνο κι όλο καταβροχθίζει ουρανό. Κάποτε τα φύλλα του μόλις ακουμπούσαν τα ματάκια τους στο πρεβάζι, κορδέλιαζαν τη θέα. Θα στάζει ρετσίνι το τέλος μου, σκέφτηκα, όπως θα κρέμομαι αποκαμωμένη από ’να λεπτό κορδόνι μπλε.   // Από... Περισσότερα
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: «Θα στάζει ρετσίνι το τέλος μου»
Γιώργος Θέμελης, «Φάτνη» Μέσα μας γίνεται η Γέννηση. Έξω στέκει το σχήμα της – Μας φανερώνεται. Εδώ που στήσαμε τη φάτνη, Εδώ που κρεμάσανε το άστρο, Είναι σα μια μεγάλη πέτρα – Πέτρα υψηλή, μετέωρη. Ένα πυκνό σημείο αιωνιότητας. Το Βρέφος, ο Ιωσήφ και η... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τη Θεία Γέννηση
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Οδοιπορικό 1953» Αργά, με το σούρουπο, επισκέφτηκα το Γιαννάκη στο θάλαμο. Τα μάτια του άναβαν σαν τον υδράργυρο που ανεβαίνει επικίνδυνα. «Αύριο φεύγουμε. Δοκιμάσαμε τον ήλιο τον καυτό μαζί. Ήπιαμε τα βράχια, την άνυδρη πέτρα, τα λατομεία πιο άσπρα από το φως κι’... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τον στρατό
Button to top