Aν και οδεύουμε πλησίστιοι προς τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, μια άλλη εποποιία, αυτή του ’40, παραμένει πάντα ενεργή στη δημόσια συζήτηση – ίσως γιατί είναι ακόμη πιο κοντινή στα δικά μας. Τι γνωρίζουμε, αλήθεια, από εκείνη την εποχή; Τι... Περισσότερα
Το άσυλο, ο φασισμός, το 2021: Συνέντευξη με τον Θάνο Βερέμη
Είναι ψέμα πως έχω διαβάσει κάποιο σπουδαίο βιβλίο και δεν μου άρεσε. Για τον απλούστατο λόγο ότι συνήθως εγκαταλείπω τα βιβλία –σπουδαία ή όχι– όταν δεν μου ταιριάζουν. Και είναι ψέμα επίσης ότι δεν μου άρεσαν όσα δεν ολοκλήρωσα, απλώς η ανάσα μου δεν έφτανε... Περισσότερα
Μένης Κουμανταρέας: «Περί σπουδαιότητας και αρεσκείας»
[…] Ακόμα και ο πιο γνώριμος υδάτινος όγκος, αν τον παρατηρήσει κανείς από ψηλά, προσφέρει μια νέα και απρόσμενη απόλαυση. Από απόσταση μερικών μιλίων δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε ακόμα και το σχήμα των λόφων που υψώνονται πίσω απ’ το χωριό μας. Πολλοί ίσως να μη... Περισσότερα
Χ.Ν. Θορώ: «Δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς να νιώθω αγάπη για τη φύση»
Για τον Αλέξη Πανσέληνο η λογοτεχνία δεν ήταν απλώς μια ακόμη επιλογή στη ζωή του. Ζώντας σε ένα σπίτι όπου κατοικούνταν από λέξεις δεν θα μπορούσε παρά να πορευτεί μ’ αυτές. Γιος του συγγραφέα και ποιητή Ασημάκη Πανσέληνου και της ποιήτριας και πεζογράφου Έφης Πανσελήνου,... Περισσότερα
Αλέξης Πανσέληνος: «Νιώθω ευτυχής κάθε μέρα. Ακόμη και στην πιο μεγάλη δυστυχία»
Η μοίρα των συγγραφέων που κατάφεραν να φτάσουν στην απόλυτη επιτυχία με ένα τους βιβλίο (πόσο μάλλον με ένα που γέννησε κι άλλα με τον ίδιο πρωταγωνιστή): θα έρχονται στο μυαλό μας μ’ αυτό αδικώντας άλλες δημιουργίες τους. Ο Τόμας Χάρις είναι μια τέτοια περίπτωση.... Περισσότερα
Κάρι Μόρα: το νέο μυθιστόρημα του δημιουργού της «Σιωπής των αμνών»
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Οδοιπορικό 1953» Αργά, με το σούρουπο, επισκέφτηκα το Γιαννάκη στο θάλαμο. Τα μάτια του άναβαν σαν τον υδράργυρο που ανεβαίνει επικίνδυνα. «Αύριο φεύγουμε. Δοκιμάσαμε τον ήλιο τον καυτό μαζί. Ήπιαμε τα βράχια, την άνυδρη πέτρα, τα λατομεία πιο άσπρα από το φως κι’... Περισσότερα
Οι ποιητές μας για τον στρατό
Όταν ήμουνα μικρός, τον πατέρα μου τον είχα περισσότερο ως παράδειγμα… προς αποφυγήν. Τον έβλεπα να γράφει πυρετωδώς στο γραφείο του, στο βάθος του σαλονιού, ή άκουγα να μου λένε «Σσς… Ο μπαμπάς γύρισε πολύ αργά από την εφημερίδα χτες το βράδυ και κοιμάται» και... Περισσότερα
Άγγελος Τσιριμώκος: «Ο πατέρας μου, ο Γιάννης Μαρής»
[…] Σε μια στροφή του δρόμου, πέσαμε πάνω στους δυο Μαυρομιχάληδες – θείο και ανιψιό*. Εκείνοι πάγωσαν μόλις μας είδαν. Φορούσαν τα καλά τους. Ο Καποδίστριας κράτησε την ψυχραιμία του και τους χαιρέτησε βγάζοντας το καπέλο του αμίλητος. Εκείνοι ανταπέδωσαν σκυθρωποί και χάθηκαν βιαστικά στα... Περισσότερα
«Ο Καποδίστριας είχε δει να τον περιμένει μισοκρυμμένος ο Μαυρομιχάλης…»
Διάβασα το “Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ” δέκα τεσσάρων χρονών. Δεν θυμάμαι πάντως αν το είχα αγοράσει ή αν το είχα δανειστεί από κάποια  βιβλιοθήκη. Στα ράφια των βιβλιοθηκών μου δεν υπάρχει πια και ούτε το ξαναδιάβασα από τότε. Όμως το βιβλίο αυτό καθόρισε τα εφηβικά... Περισσότερα
«Από την Άννα Φρανκ στον… Φρανκ»
Στον Μυστρά υπάρχουν δρόμοι που φέρουν το όνομά του. Το ίδιο και στη Σόφια της Βουλγαρίας. Ο ίδιος είχε πάθος με το Άγιο Όρος και το επισκεπτόταν συχνά. Η ζωή του ήταν σύμφυτη με την Ελλάδα είτε με έμμεσο είτε με άμεσο τρόπο. Ποιος ήταν... Περισσότερα
Στίβεν Ράνσιμαν, ο σερ που λάτρεψε το Βυζάντιο και την Ορθοδοξία
Μόλις 21 ετών είδε το πρώτο του βιβλίο, «Λιγότερο από το μηδέν», να προκαλεί αντιδράσεις, καθώς παρουσίαζε μια αμερικανική νεολαία βουτηγμένη στην ηδονή, τις καταχρήσεις και την αδιαφορία για το μέλλον. Ήταν 1985 και αυτή ήταν η πραγματικότητα – χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι... Περισσότερα
Μπρετ Ίστον Έλις: «Οι καιροί απαιτούν έναν επικήδειο-κλωτσιά για να συνέλθουμε»
Το καμαρίνι ήταν ζοφερό. Έμοιαζε μάλλον με δημόσιο αποχωρητήριο του υπόγειου σιδηρόδρομου της Μόσχας. Μεγάλο, με στρογγυλές λευκές κολόνες αλλά και λευκή ταπετσαρία. Κάτι σαν χειρουργείο. Μέσα λοιπόν σε αυτό το νεκροτομείο κάθε στεναγμός αμβλυνόταν. Το λευκό πλακάκι κυριαρχούσε. Τι τόπος προετοιμασίας!  Οι παρευρισκόμενοι δεν... Περισσότερα
Ο Μοχάμεντ Άλι στο καμαρίνι, πριν από τη «μάχη της ζούγκλας»
Ήταν το 1949 όταν πρωτολάνσαρα τον Θύμιο, αυτόν τον παμπόνηρο βλάχο με τα γλωσσικά του μπουρδουκλώματα. (Εγώ γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, από γονείς Κωνσταντινουπολίτες, κι ήμουν πολύ μικρός όταν μετακομίσαμε στην Αθήνα – στο Παγκράτι.) Ο τύπος αυτός, που έγινε για μένα ισόβιος ρόλος, δεν ήταν... Περισσότερα
Κώστας Χατζηχρήστος: «Εγώ, ο Θύμιος»
Η λογοτεχνία είναι ο παλμός των ημερών μας. Αυτό οφείλουμε να το δεχθούμε ως αξίωμα διότι συμβαίνει. Αν παρατηρήσει κανείς την αντίδραση των βρετανών συγγραφέων στην εν εξελίξει πολιτική μπαλαφάρα λόγω του Brexit, θα διαπιστώσει πως δεν μένουν σιωπηλοί και αμέτοχοι. Ο Ιαν Μακ Γιούαν... Περισσότερα
«Ένας έντιμος άνθρωπος»: ο ΛεΚαρέ τα βάζει ανοιχτά με τον Τραμπ και το Brexit
Δεν νομίζω πως υπάρχει ένα βιβλίο –ή ταινία ή δίσκος– που μου άλλαξε τη ζωή. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, η ζωή αλλάζει αργά, ανεπαίσθητα και μάλλον ερήμην μας. Έρχεται κατόπιν μια στιγμή που η αλλαγή που έχει επωαστεί μέσα μας εκδηλώνεται∙ αν τύχει ο καταλύτης να... Περισσότερα
Έτσι κατάλαβα πως ο άνθρωπος παραμένει ίδιος μέσα στους αιώνες
Αεικίνητος, νευρώδης, έτοιμος να αναλύσει ακόμη και την πιο προφανή ιδέα. Καίτοι η κούραση του υπερατλαντικού ταξιδιού του είχε αφήσει πάνω του τα σημάδια της, δεν της επέτρεψε ούτε στιγμή να παρέμβει στον μηχανισμό των σκέψεών του. Ο Νικόλας Χρηστάκης είναι, όντως, μια ξεχωριστή περίπτωση... Περισσότερα
Νικόλας Χρηστάκης: «Οι άνθρωποι είμαστε από τη φύση μας καλοί, αλλιώς θα είχαμε εξαφανιστεί»
Έχω τα «Εις εαυτόν» του Μάρκου Αυρήλιου στο προσκεφάλι και στην καρδιά μου. Αιώνες τώρα το βιβλίο παραμένει ένα από τα πλέον δημοφιλή έργα της κλασικής γραμματείας, κι από τα πιο αγαπημένα. Πολλοί βρίσκουν σ᾽ αυτό μια πυξίδα και οδηγίες χρήσης της ζωής. Από τη... Περισσότερα
«Ο μελαγχολικός αυτοκράτορας στο προσκεφάλι και στην καρδιά μου»
«Η γάτα που το μήνυμα θα λάβει» Όταν θ’ ακούσουμε το ρόπτρο του θανάτου, έξω απ’ την καμαρή μας ν’ αντηχεί ένα βράδυ, κι αν τη ζωή δεν έχουμε προλάβει, μην πούμε «τι ανώφελα που ζήσαμε εδώ κάτου». Όταν θ’ ακούσουμε το ρόπτρο του θανάτου,... Περισσότερα
Στέλιος Καραγιάννης, «Η γάτα που το μήνυμα θα λάβει»
Το τελευταίο του βιβλίο έχει τον εύγλωττο τίτλο «Ι Love…». Τα αποσιωπητικά δεν μπήκαν χάριν παιδιάς. Φαίνεται πως ο σπουδαίος αμερικανός φωτογράφος Arthur Elgort απευθύνει αυτό το ερωτόπληκτο μήνυμα όχι σε μια συγκεκριμένη γυναίκα, αλλά προς κάθε γυναίκα. Προσοχή: όχι στην ιδέα του θηλυκού, αλλά... Περισσότερα
Ο έρωτας για το γυναικείο σώμα μέσα από τα μάτια του Arthur Elgort
Την εικόνα της υπάρξεως, που φιλοσοφεί γνήσια για την ομορφιά, μας έδωσε ο Άλμπρεχτ Ντύρερ στην περίφημη κι ανησυχητική του «Μελαγχολία». Σ’ ένα μισοσκόταδο, που έν’ αστέρι μονάχα φωτίζει τόσο, όσο αρκεί για να συγκεντρωθεί κανείς και να μη χαθεί στις εκτυφλωτικές εκτάσεις της ημέρας... Περισσότερα
505 χρόνια από τη «Μελαγχολία» του Ντύρερ
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro