Ο κινηματογράφος ήρθε για να μας αποδείξει με τρόπο διαυγή ότι ανάμεσα στο φανταστικό και το ονειρικό, τα γεγονότα, τα περιστατικά και τις επιθυμίες δεν υπάρχουν σύνορα. Όλα είναι μια κυκλοθυμική πραγματικότητα που στροβιλίζεται ανάμεσα στη μανία και τη θλίψη, το λυγμό και την αποθέωση.... Περισσότερα
Είδαμε την «Αυτοκρατορία του Φωτός»: ρομαντισμός, αλλά δίχως ποίηση
Αισθησιακή σαν ατίθαση αμαζόνα. Εγκεφαλική σαν θηλυκό που στροβιλίζεται από τις παρορμήσεις της προσπαθώντας να τις εκλογικεύσει. Με τον χείμαρρο των ξανθών μαλλιών της να ραίνει το πρόσωπό της σαν στιλπνή λάβα και βλέμμα (ω, τι μάτια) που μέσα στην παγωνιά του εξέπεμπε έναν αισθησιασμό... Περισσότερα
Μόνικα Βίτι: η μυστηριώδης βασίλισσα του ιταλικού σινεμά
Ένας τόπος από τον οποίο ποτέ δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε, αλλά ούτε ποτέ κανείς μπορεί να μας εκδιώξει, είναι εκείνος της μνήμης. Είναι όμως μεγάλη και σπουδαία τέχνη να διευρύνει κανείς αυτόν τον τόπο, να τον καλλιεργεί και να τον κάνει να καρποφορεί και να... Περισσότερα
«Aftersun»: είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς που πέρασε;
To μακρινό 1986 μπορεί και το ’96 ποιος θυμάται πια, αλλά και ποιος νοιάζεται για τα χρόνια, τότε που είτε βράδιαζε είτε έφεγγε τα γιασεμιά μύριζαν πιο έντονα (για να παραφράσουμε τον ποιητή) και οι μέρες είχαν μικρά στίγματα ανέφελης και ατεκμηρίωτης αισιοδοξίας στους γιακάδες... Περισσότερα
Τζιμ Τζάρμους: ένας 70άρης ταξιδευτής του σινεμά
Τι αξία, άραγε, θα είχε μια κοινωνία η οποία δεν  φροντίζει τους αδύναμους και δεν προστατεύει  τους αποτυχημένους; Εκτός πια κι αν θέλουμε μια κοινωνία η οποία μας βυθίζει σε πολιτικά, ηθικά, αξιακά, θρησκευτικά πρότυπα και πεποιθήσεις που θα κοιμίζουν τη σκέψη μας και θα... Περισσότερα
Είδαμε το «Pamfir»: ένα μικρό διαμάντι από την πληγωμένη Ουκρανία
Το αληθινό μπορεί να αναπνεύσει καλύτερα μέσα στην έλλειψη, στην ανάγκη και τον περιορισμό, παρά στην υπερβολή στον στόμφο και την έμφαση. Στην αρχαία τραγωδία, εκεί που το μέτρο και  η ακρίβεια είναι δομικά στοιχεία του ολοκληρωμένου έργου, ο άνθρωπος που υπερβάλει, ξεφεύγει, τιμωρείται και... Περισσότερα
Eίδαμε το «Babylon»: ένα έπος που πνίγεται στην αμετροέπεια
Γκρο πλαν στο πολυτελές γραφείο του Τony Montana. Παχιά χαλιά, δερμάτινη πολυθρόνα, χρυσοποίκιλτες κορνίζες, σκούρες κουρτίνες, μαύροι τοίχοι. Η μονιά του αντιήρωα. Κι ύστερα, μέσα σε ένα σύννεφο παραζάλης, φρενίτιδας και δίψας για εκδίκηση, σηκώνει το όπλο και με φωνή στεντόρεια, φωνή πληγωμένου θηρίου, ακούγεται... Περισσότερα
40 χρόνια «Scarface»: η ιστορία ενός… αρχαιοελληνικού γκάνγκστερ
Η παύση ανάμεσα στις λέξεις που εκφέρουμε πολλές φορές είναι πιο σημαντική από τα λόγια. Τη σιωπή του συνομιλητή μας πρέπει να καταλάβουμε, το κατέβασμα του κεφαλιού του, το στιγμιαίο του βλεφάρισμα, τη βαθιά και αμόλυντη σιωπή του, πρέπει να καταλάβουμε, για να αισθανθούμε τη... Περισσότερα
Είδαμε τη «Φάλαινα»: η νέα ταινία του Αρονόφσκι θα παίξει -δικαίως- στα Όσκαρ
Η επιστήμη, εναγώνια, προσπαθεί να λύσει το μεγάλο, χωρίς όρια πυκνό μυστήριο της φύσης και της ζωής. Φαίνεται ότι θα κατάφερνε να δώσει κάποιες ερμηνείες, να φέρει στην επιφάνεια κάποιες επαμφοτερίζουσες έστω απαντήσεις, αν δεν υπήρχε μια ασύλληπτα μεγάλη, περίπλοκη και δαιδαλώδης δυσκολία. Eμείς οι... Περισσότερα
Eίδαμε το «Glass Onion. Στα Μαχαίρια»: γυρίστηκε στην Ελλάδα και χτυπάει «κόκκινο» στο Netflix
Έτσι πρέπει να χτίζονται τα όνειρα, πρώτα η στέγη και τα πορτοπαράθυρα και μετά οι τοίχοι, οι κολώνες και τέλος τα θεμέλια, γιατί η φαντασία αιωρείται μεταξύ των ανθρωπίνων νόμων και του ουρανού, ακόμα προΐσταται των φυσικών νόμων και του πιθανού. Οτιδήποτε καταφέρει ο άνθρωπος... Περισσότερα
Είδαμε το «Avatar: The Way of Water». Ένα εκτυφλωτικό υπερθέαμα
Η διαφορετικότητα είναι το ασφαλέστερο σκαρί για να δημιουργηθούν οι καλύτεροι άνθρωποι, οι σημαντικότερες ιδέες τα σπουδαιότερα επιτεύγματα. Η ομογενοποίηση της κοινωνίας πολλές φορές κάτω από την πρόφαση της ισότητας οδηγεί στην προσκόλληση σε ένα μοντέλο που θυσιάζει την πρωτοτυπία και τη δημιουργική διάθεση στην... Περισσότερα
Είδαμε τον «Λευκό Θόρυβο»: ένα αποτυχημένο ντελίριο
Το πρώτο ελληνικό μιούζικαλ υψηλών προδιαγραφών είναι πραγματικότητα. «Αν θέλεις, κάνε συνέντευξη και στους τρεις μας σε παρακαλώ. Εγώ, ΟΚ, έκανα κάποτε το έργο. Γιατί όμως να μην μιλήσεις και με τα παιδιά που έκαναν όλη τη δουλειά; Σε εκείνους αξίζει η προβολή», μου είπε... Περισσότερα
Η ομάδα του «Σπιρτόκουτου» μας μίλησε έξω από τα δόντια για την Ελλάδα που γκρεμίζεται
Τα παραμύθια δεν φανερώνουν στα παιδιά ότι υπάρχουν τέρατα, δράκοι, αλλοπρόσαλλα πλάσματα και ότι συμβαίνουν περίεργα πράγματα στα βάθη της πραγματικότητας. Τα παιδιά έχουν συστηθεί με όλον αυτόν τον υπέροχο κόσμο μέσα από τη φαντασία τους, τους εφιάλτες τους, τα όνειρα και  τις πλάνες τους.... Περισσότερα
Είδαμε τον «Πινόκιο»: το ξύλινο αγόρι που αγαπήσαμε μικροί απέκτησε νέα ζωή
Φέτες, κομμάτια, αποσπάσματα της ζωής είναι ο κινηματογράφος στα οποία έχουν αφαιρεθεί οι φλούδες, τα κουκούτσια και τα περιττά και αδιάφορα περιστατικά. Με ευχέρεια θα μπορούσε κανείς να δώσει τον ορισμό για τον κινηματογράφο, ότι είναι η ζωή αλλά με σιδερένιο ντεκουπάζ και πολύ σφιχτό... Περισσότερα
Είδαμε το «The Fabelmans»: ο Σπίλμπεργκ είναι ο μετρ της συγκίνησης
Βρισκόμαστε στη Νάπολη της Ιταλίας. Αμέσως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Ένας άντρας τρέχει στους πλακόστρωτους δρόμους, με τα χέρια του λερωμένα με αίμα. Ένας Αμερικανός καρφώνει έναν παγοκόφτη στα μάτια ενός θύματος που ουρλιάζει πριν καταρρεύσει. Μια ξανθιά γυναίκα με γούνινο παλτό τραβάει μια... Περισσότερα
Goncharov: η… «χαμένη» μαφιόζικη ταινία του Σκορσέζε που δεν υπήρξε ποτέ
Όποιος κάνει το λάθος ν’ αναζητήσει στηρίγματα έξω από τον κεντρικό κορμό της ίδιας του της ύπαρξης, έχει ήδη παραχωρήσει κομμάτια ελευθερίας του στα «στηρίγματά» του. Στην αρχή χάνει τον έλεγχο σε μικρά και επουσιώδη ζητήματα, στη συνέχεια δεν έχει πια λόγο στα μεγάλα και... Περισσότερα
Είδαμε τον «Κορσέ»: Πόσο μπορεί να αντέξει μια αυτοκράτειρα τον κλοιό που φτιάχνουν γύρω της οι άντρες;
  Σκηνή που μπορεί να σε στοιχειώσει: τη στιγμή που η νεαρή Έλεν, ολότελα αποκαμωμένη, με τις φρένες της να μοιάζουν με γυμνά καλώδια και τον τρόμο να ανεβαίνει πάνω της σαν κισσός, έρχεται αντιμέτωπη με τον Κόμη Ορλόκ. Μόνη στο πνιγηρό από την αρρώστια... Περισσότερα
100 χρόνια «Νοσφεράτου»: η cult ταινία που μας μύησε στον τρόμο
Ο άνθρωπος για να διατηρήσει την ελευθερία του ως πρώτο του μέλημα πρέπει να  έχει μια ζωή χωρίς ψέματα, υποκρισίες και εξαναγκασμούς. Πριν απ’ όλα όμως πρέπει να κάνει άκρη όλους αυτούς που έρχονται να τον χειραγωγήσουν, να τον ποδηγετήσουν, να τον υποτάξουν,  με σκοπό... Περισσότερα
Είδαμε τα «Ίχνη της Βίας»: στα δίχτυα του πολωνικού κομμουνισμού
Κάποιοι κενοί άνθρωποι επειδή δεν διαθέτουν κάτι πάνω στο οποίο θα στηριχτούν για να ταξιδέψουν στο μεγάλο ταξίδι της ζωής, ούτε κάποιο ταλέντο, ούτε κάποια ιδιαίτερη ικανότητα, ούτε λίγα δράμια ευφυΐας, αντί να στηριχτούν στο γερό σκαρί της ειλικρίνειας και της ευθύτητας, «εμπορεύονται» μελιστάλακτη κακομοιριά,... Περισσότερα
Είδαμε το «The Good Nurse»: η αληθινή ιστορία ενός serial killer που δεν σε… τρομάζει
Ο καλύτερος τρόπος να ακουστεί η αλήθεια είναι με ένα καλοδιατυπωμένο αστείο, το οποίο θα σφίξει στην αγκαλιά του μέχρι πνιγμού την υποκρισία, το ψέμα, τις ιδεολογικές αγκυλώσεις και  θα εκραγεί στη μέση της απάθειας, των λαϊκίστικων ευκολιών και των εμμονών, απελευθερώνοντας θετική ενέργεια, ευφυείς... Περισσότερα
Είδαμε το «Εκεί που ζούμε»: το χιούμορ της καθημερινής κόλασης
Button to top