Ο πληθωρισμός, όχι μόνο στο χρήμα αλλά και στα υπάρχοντα, πολλές φορές, πληγιάζει το σώμα, σκοτεινιάζει το μυαλό και στομώνει την ευαισθησία. Φαίνεται ότι το επιλεγμένο, το λιτό και το διαλεχτό είναι αυτό που ξυπνά τις αισθήσεις, τροχίζει το νου, ταξιδεύει τα συναισθήματα, γοητεύει, στα... Περισσότερα
Είδαμε το «Μην Ανησυχείς Αγάπη μου»: στην έρημο της αφθονίας
Μια χαρά είναι όταν οι άνθρωποι κατέχουν πλούτη, ούτως ή άλλως εμείς εχθρό μας έχουμε την φτώχεια, όχι τον πλούτο, το δυστύχημα, όμως, είναι όταν τα πλούτη κατέχουν τους ανθρώπους, με τέτοιο τρόπο  και σε τέτοιο βαθμό, που χάνουν την αίσθηση του χώρου, του χρόνου... Περισσότερα
Είδαμε «Το τρίγωνο της θλίψης»: σάτιρα που κόβει σαν ξυράφι
Η γνώση, η επιστήμη και η τεχνολογία ανατέλλει σαν φιλοσοφική σκέψη και αφού διασχίσει τον ουράνιο θόλο της επιβεβαίωσης, της εφαρμογής και της καταξίωσης  «κατακρημνίζεται» στα έγκατα της ανθρώπινης καθημερινότητας και του ανθρώπινου βίου, μέσω της τέχνης και των νευρώνων της. Εξάλλου τι αξία έχει... Περισσότερα
Είδαμε τα «Εγκλήματα του Μέλλοντος»: μέσα στο μυαλό του Κρόνενμπεργκ
Η κομεντί είναι ένα πολύ δύσκολο είδος, το διαπιστώνουμε κοιτώντας την ιστορία της τέχνης, του θεάτρου και του κινηματογράφου, γιατί μπορεί κάποιος  εύκολα να προσποιηθεί τον σοβαρό, τον προσεκτικό ακόμα και τον σπουδαίο, αλλά πώς  μπορεί να προσποιηθεί τον αστείο; Το χιούμορ όπως αποδεικνύεται κάθε... Περισσότερα
Είδαμε το «Εισιτήριο για τον Παράδεισο»: μια φωτογενής συνάντηση
Ομολογώ πως το «τυράκι» για αυτή τη συνέντευξη ήταν «ο σκηνοθέτης της πρώτης ελληνικής ταινίας που αγόρασε το Netflix». Δεν γνώριζα τον Στηβ Κρικρή πριν ακούσω αυτό όμως εκ των υστέρων κατάλαβα ότι… κακώς. Και γιατί ο Στηβ είναι ένας εξαιρετικός επαγγελματίας με μεγάλη παρακαταθήκη... Περισσότερα
Στηβ Κρικρής: o έλληνας σκηνοθέτης που πέρασε την πόρτα του Netflix
Δεν ξέρει κανείς τι κρύβει το χάος του ουρανού, ούτε το βάθος του αγνώστου, ούτε και ο βυθός του μυστηρίου, μόνο μπορεί να υποψιαστεί  από τα σύννεφα που κινούνται προς την ακτή των υποθέσεων ή τα μικρά ναυάγια που φτάνουν στην επιφάνεια του αισθητού και... Περισσότερα
Είδαμε το «Ούτε Καν»: μέσα στην κοιλάδα του φόβου
Όταν κάποιο βράδυ καθίσει κάποιος στο σκαλοπάτι της περίσκεψης και αναλογιστεί τη μέρα του, τη βδομάδα του, τη ζωή του κι όλα αυτά που τρέχουν γύρω του, αντιλαμβάνεται με δέος αλλά και με χαρά, με ανησυχία αλλά και με μια σταλιά αυτοπεποίθηση, ότι έχουν μικρότερη... Περισσότερα
Είδαμε το Bullet Train: στις ράγες της δράσης και του χαβαλέ
Υπάρχουν ανθρώπινα έργα από τα οποία δεν μπορεί κανείς να αφαιρέσει κάτι, γιατί θα είναι λειψό και δεν μπορεί να προσθέσει τίποτε άλλο, γιατί θα είναι περίσσιο, ανάμεσα στις εσοχές και τα γυρίσματα, τα ανοίγματα και τις απολήξεις  αυτού του  έργου, είτε είναι μουσική, είτε... Περισσότερα
Είδαμε το «Αϊφελ»: τα όνειρα από ατσάλι είναι παντοτινά
Ο άνθρωπος καθώς μεγαλώνει φορά ένα εφαρμοστό ρούχο, μέσα από το δέρμα του, που όσο περνούν τα χρόνια δεν παίρνει τη μορφή του σώματος που το φορά, αλλά είναι αυτό που δίνει σχήμα και μορφή στο σώμα, αυτό είναι το καθήκον. Το καθήκον μπορεί να... Περισσότερα
Είδαμε το «Spencer»: ένα λαμπερό μα απειλητικό θρίλερ για την Νταϊάνα
Οι νέοι πριν υποψιαστούν τι θέλουν, ήδη, μέσω του σύντομου και αλάνθαστου δρόμου των ενστίκτων και των επιθυμιών το γνωρίζουν. Το κακό είναι μέχρι να  αφομοιώσουν αυτή τη γνώση, μέχρι να την κάνουν επιδερμίδα του κορμιού τους, μέχρι να την αισθανθούν ολοκληρωτικά, έχουν χάσει την... Περισσότερα
Είδαμε ξανά τον «Άνθρωπο που Έβλεπε τα Τρένα να Περνούν»: μετρώντας ανεκπλήρωτες επιθυμίες
Ένα κουλό όνομα, μια ασυνήθιστη φάτσα. Από τη στιγμή που υιοθετήθηκε απ’ το κοινό ενσαρκώνοντας τον Σέρλοκ Χολμς, ο Benedict Cumberbatch μετατρέπηκε σε αναπόδραστη φιγούρα της 7ης τέχνης, εναλλάσσοντας «μικρές ταινίες» με μεγάλες παραγωγές (εντάχθηκε ακόμα και στο σύμπαν της Marvel με το Doctor Strange).... Περισσότερα
Μπένεντικτ Κάμπερμπατς: o σέξι απόγονος του Ριχάρδου Γ’
«Το άδειο τραπέζι έχει ένα ελάττωμα, το στρωμένο χίλια» λέει μια περσική παροιμία και ο Ρούμπεν Έστλουν αρπάζει την ευνομούμενη  δυτική κοινωνία με το στρωμένο τραπέζι και τα χίλια ελαττώματα και την βροντάει κάτω. Δεν αφήνει σε χλωρό κλαρί ούτε τον φιλελευθερισμό της, ούτε την... Περισσότερα
Είδαμε ξανά «Το Τετράγωνο»: διαλύοντας τους κοινωνικούς κανόνες
Με είχε αφήσει το βαρύ σοσιαλιστικό τραμ του Μ8 στην τριγωνική  Rosa-Luxemburg-Platz μέσα στα άγρια χαράματα. Πέρασα το υποφωτισμένο θέατρο Φολκσμπίνε και πήρα την Almstadtstraße με τα χέρια στις τσέπες και τους γιακάδες του πουκαμίσου και των διαθέσεων εξερεύνησης σηκωμένους μέχρι το σβέρκο. Έκανε ψύχρα... Περισσότερα
Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ: 40 χρόνια από τον θάνατο του σκηνοθέτη που δεν φοβήθηκε να συγκρουστεί
Το να στέκεται κανείς στις ράγες του χρόνου και να μετρά τις αφετηρίες, τους σταθμούς και τις ενδιάμεσες στάσεις, χωρίς πάθος, χωρίς έρωτα, χωρίς αγάπη, είναι σαν να υμνεί την καθημερινότητα και τη  ρουτίνα ξεχνώντας πως όλη η μαγεία της ζωής είναι ένας έρωτας βουτηγμένος... Περισσότερα
Είδαμε ξανά τη «Γυναίκα της Διπλανής Πόρτας»: έρωτας και πάθος στους φεγγίτες
Ο Γουόνγκ Καρ-Γουάι άπλωσε ένα ποίημα στις οθόνες, σαν ευωδιαστό σεντόνι πάνω σε ολόγυμνο σώμα και μας μίλησε με τον δικό του μοναδικό τρόπο για την φθορά της απώλειας, τις αιχμές της προδοσίας, τον ανολοκλήρωτο, βασανιστικό έρωτα και τη μοναξιά μέσα σε μια πόλη αφιονισμένη,... Περισσότερα
Είδαμε ξανά την «Ερωτική Επιθυμία»: μίλα μου ψιθυριστά, αν μου μιλάς γι’ αγάπη
Δεν είναι καθόλου άσχημο να διάγεις ένα βίο ήσυχο, λιτό στη σκιά του χρόνου και της ταπεινότητας. Οι πιο συνετοί που γνώρισαν τη φήμη αποφάνθηκαν ότι δεν πρόκειται και για κάτι σπουδαίο, άλλοι πάλι ζυγίζοντας τα πράγματα συμπέραναν κυνικά ότι μπορεί η δόξα να είναι... Περισσότερα
Είδαμε το «Elvis»: από τη λάμψη στην αθανασία
Το μοντάζ του αστείου με το τραγικό με κάποιες απαραίτητες δόσεις αυτοσαρκασμού, κατασκευασμένο έτσι που να ερεθίζονται τα ήθη και τα έθιμα  και να διαθλάται η πραγματικότητα μέσα στον υγρό κόσμου του γέλιου και του γελοίου και από κει πάλι πίσω στην πραγματικότητα και την... Περισσότερα
Είδαμε ξανά το «Μερικοί το Προτιμούν Καυτό»: η διάλυση των στερεοτύπων
Το να υποδυθείς τον Ελβις Πρίσλεϊ είναι ομοίως δύσκολο με το να παίξεις το ρόλο του Ιησού από τη Ναζαρέτ. Μέση λύση δεν υπάρχει: είτε θα κατατροπωθείς από το βάρος του προσώπου είτε θα αναδυθείς αναβαπτισμένος. Αν κρίνουμε, δε, από την τύχη που είχαν οι... Περισσότερα
Όστιν Μπάτλερ: από το Νickelodeon στον Έλβις
Πώς μπορείς να εξηγήσεις κάποιο πάθος σε έναν άνθρωπο που δεν το έχει ζήσει, είναι σαν να προσπαθείς να περιγράψεις το άρωμα του γιασεμιού σε κάποιον που ποτέ δεν είχε όσφρηση. Πώς να εξηγήσεις την γοητεία μιας αμαρτίας σε έναν άνθρωπο που ποτέ δεν αισθάνθηκε... Περισσότερα
Είδαμε τον «Μετρητή Καρτών»: αθροίζοντας τα πάθη ενός τζογαδόρου
Όταν είναι κανείς μόνος η μοναξιά υπομένεται, όταν βρίσκεται μαζί με άλλους, είναι αβάσταχτη. Γιατί όταν είναι κανείς μόνος ανάμεσα στο πλήθος  μοιάζει ο τόπος με μια ατέλειωτη έρημο, ενώ η απομόνωση μοιάζει με νησάκι ονειρικό. Για τους ανθρώπους που ξέρουν να μεταμορφώνουν τα πράγματα,... Περισσότερα
Είδαμε το «Βαγόνι Αριθμός 6»: ένα ταξίδι στις παγωμένες πεδιάδες της μοναξιάς
Button to top