Για εμάς τους Έλληνες το μπάσκετ είναι πώρωση, είναι η αθλητική μας υπερηφάνεια, τα μεγάλα μας κατορθώματα. Από τον Άρη του Γκάλη και του Γιάννακη στο έπος του ’87, στις ύστερες μεγάλες επιτυχίες της Εθνικής ομάδας, της επίσημης αγαπημένης, έως τις κορυφές που έχει κατακτήσει… Περισσότερα

Νίκος Γκάλης. Θα μπορούσα να γράψω μόνο αυτό και να σταματήσω εδώ. Και να μην ακολουθήσει τίποτε άλλο. Άλλωστε, εδώ δεν χρειάζονται συμφραζόμενα. Καθότι σαν σήμερα, πίσω στο 1957, γεννήθηκε ο κορυφαίος Έλληνας μπασκετμπολίστας, επέλεξα κάτι διαφορετικό από έναν κειμενικό παιάνα με καταγραφή των πεπραγμένων του…. Περισσότερα

Όλοι θυμόμαστε, δικαίως, τις δύο εύστοχες βολές του Αργύρη Καμπούρη στον μυθικό τελικό του Eurobasket του ’87 με την τότε Σοβιετική Ένωση. Αν, όμως, αποφασίσει κανείς να ξαναδεί όλο τον αγώνα θα διαπιστώσει με περισσή χαρά ότι τα καλάθια του Νίκου Γκάλη σε όλη τη διάρκεια… Περισσότερα

Το ταλέντο βρυχάται εν μέση οδώ, δεν το μπερδεύεις. Είναι ο διάνος της κοινωνίας, ο πλουμιστός που ξεχωρίζει. Σε κοινωνίες μεγιστοποίησης των πάντων, όπως είναι οι δικές μας, ο ταλαντούχος έρχεται ωσάν εμπρηστής των συμβάσεων να δηλώσει την επιλεκτικότητα της τύχης. Αλήθεια, ποιος ξέρει αν… Περισσότερα

Να φεύγεις, για να σε αναζητούν. Να μένεις με την ελπίδα πως πάντα θα σε θέλουν. Είμαστε, άραγε, η τελευταία εικόνα που αφήνουμε στους ανθρώπους ή ένα διαρκές παρελθόν που μετουσιώνεται σε παρόν; Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στις σχέσεις μας όπου το τι έγινε… Περισσότερα

Ooh, you make a promise / That you’ll save the last dance for me / Save the last dance / The very last dance / For me… (Doc Pomus & Mort Shuman)   παιδική μας ηλικία πιστεύω ότι συνιστά μια σειρά από πρώτες φορές που… Περισσότερα

Μια φορά και έναν καιρό όταν ήμουνα παιδί στα μακρινά, πλέον, 80s ο κόσμος ήταν ακόμα αναλογικός. Οι επιλογές λίγες και συγκεκριμένες -δύο κανάλια στην τηλεόραση, ένα τηλέφωνο για όλη την οικογένεια και ίσως και ένα ηλεκτρονικό σε κάθε σπίτι. Όποιος ήθελε να παίξει UFO,… Περισσότερα

Ρώτησαν κάποτε τον Νίκο Γκάλη γιατί δεν κάρφωνε στους αγώνες, ενώ ήταν προφανές ότι μπορούσε να το κάνει. Η απάντηση του ήταν αρκούντως αφοπλιστική. Είτε κάρφωμα κάνεις είτε lay up, πάλι δύο πόντους θα μετρήσει το καλάθι. Ο ορισμός του πραγματισμού από έναν αθλητή που… Περισσότερα

– Αν κι έχετε συμμετάσχει και σε άλλες εκδόσεις παλιότερα, Ο Νίκος λείπει είναι το πρώτο σας βιβλίο. Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να το γράψετε; To σχέδιο υπήρχε από χρόνια στο μυαλό μου, καλλιεργημένο από προτροπές φίλων, γνωστών και αγνώστων. Ο κύβος ερρίφθη… Περισσότερα

Το να είσαι 40 ετών έχει (μερικά) καλά. Έζησες την εποχή του βινυλίου, είδες νέος όλες αυτές τις ταινίες που σήμερα θεωρούνται κλασικές και καλτ, ένιωσες το ξέσπασμα της μουσικής των nineties, έζησες την Ελλάδα στα «καλά» της, πανηγύρισες στην Ομόνοια τον θρίαμβο του ’87… Περισσότερα

Το ημερολόγιο έγραφε 14 Ιουνίου 1987, όταν η -μπασκετικά μικρή και άγνωστη έως τότε- Ελλάδα κέρδιζε στον τελικό του Ευρωμπάσκετ την πανίσχυρη ΕΣΣΔ, αφού πρώτα είχε επικρατήσει στον ημιτελικό της άλλης υπερομάδας της διοργάνωσης, της Γιουγκοσλαβίας. Από τότε όλα άλλαξαν σε αυτή τη χώρα απέναντι… Περισσότερα