Αγγελική Σιδηρά, «Νίσυρος»          Αυτά τα ερειπωμένα σπίτια όταν γεμίσει το φεγγάρι ταξιδεύουνε. Οι καμινάδες τους μοιάζουν φουγάρα στοιχειωμένων καραβιών που ζωντανεύουνε και βγάζουνε έναν καπνό παράξενο. Είναι οι ανάσες των ξενιτεμένων κρατημένες στους τοίχους που εξατμίζονται και υψώνονται σε μια βουβή, παράφορη επίκληση. Κι εκείνο… Περισσότερα

Τάσος Λειβαδίτης, «Πανσέληνος» «Μητέρα, της λέω, μη μου ετοιμάζεις πια το γάλα – δεν μπορείς να καταλάβεις ότι είσαι πεθαμένη;» Περίμενα να δω τι θα πει. Ήταν Ιούνιος, βράδυ, με μια φανταστική πανσέληνο στον ουρανό. Και μη μου πείτε πως αυτό δεν ήταν μια απάντηση…. Περισσότερα

Σταμάτης Πολενάκης, «Καλοκαιρινή σελήνη» Και όμως, θα μπορούσε ακόμα κι έτσι να είναι μια ωραία εποχή εκείνο το μακρινό καλοκαίρι του 1916 όταν ο θρυλικός Ενρίκο Καρούζο τραγουδούσε με βαθιά φωνή το Luna d’ estate κι εμείς επιστρέφαμε στα σπίτια μας χωρίς να μας αναγνωρίζει… Περισσότερα

  Μίλτος Σαχτούρης, «Το φεγγάρι γελάει» Καίει καίει η νύχτα οι άνθρωποι τρώνε ονομάζοντας σκοτεινές αρρώστιες η γυναίκα λέει για ένα γάμο ανεβαίνει ανεβαίνει φωτεινή ρουκέτα στον ουρανό η νύφη ο γαμπρός κόλλησε στη γη γεμάτος κόκκινα στίγματα και στάχτη κλαίει η γυναίκα το φεγγάρι… Περισσότερα