Οδυσσέας Ελύτης, «Της σελήνης της Μυτιλήνης παλαιά και νέα ωδή» Τόσο μου ομόρφυνες τη δυστυχία – που ξέρω: Μόνο σε Σένα θα το πω παλιά θαλασσινή Σελήνη μου. Ήτανε στο νησί μου κάποτες κει που αν δε γελιέμαι Πριν χιλιάδες χρόνους η Σαπφώ κρυφά Σ’… Περισσότερα

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, «Αίγινα I» Γυρνώντας απ’ τη θάλασσα με τη μάνα μου, καθόμαστε να ξαποστάσουμε κάτω απ’ την ίδια πάντα ελιά. Μου διηγόταν τότε την ιστορία του μέρμηγκα και του τζίτζικα, πρώτα μαθήματα εγκράτειας, σωφροσύνης, μα πάνω απ’ το κεφάλι μας ξεφώνιζε ο ποιητής με… Περισσότερα

Οδυσσέας Ελύτης, «Ωδή στη Σαντορίνη» Βγήκες από τα σωθικά της βροντής Ανατριχιάζοντας μέσ’ στα μετανιωμένα σύννεφα Πέτρα πικρή, δοκιμασμένη, αγέρωχη Ζήτησες πρωτομάρτυρα τον ήλιο Για ν’ αντικρύσετε μαζί τη ριψοκίνδυνη αίγλη Ν’ ανοιχτείτε με μια σταυροφόρο ηχώ στο πέλαγος. Θαλασσοξυπνημένη, αγέρωχη Όρθωσες ένα στήθος βράχου… Περισσότερα

Τάκης Βαρβιτσιώτης, «Πέθαναν πρώτα τα λουλούδια»                                                                               … Περισσότερα

Τάσος Κόρφης «Tea and sympathy» Εγώ μονάχος να γυρνώ στα χάη, χωρίς μιλιά ν’ αντέχω φονικά κι εσύ στις 5 να καλείς για τσάι κι η μάμυ σου να φτιάχνει τα γλυκά. Μες στο χειμώνα εγώ κι εσύ στο Μάη στ’ άνετα εσύ κι εγώ… Περισσότερα

Νίκος Καρούζος, «Ο Γιάννης μέσα στο έαρ» Τι ολόμαυρα μαλλιά που τόσο χύνονταν στις πλάτες (γλυκειά αίσθηση τα σπλάχνα μου) ωσότου χάθηκε στη γωνία του δρόμου η γυναίκα. Δεν είναι πια (ο θάνατος) δεν ήτανε πριν (η ανυπαρξία) και πόσο να ’μενε στα λίγα δευτερόλεπτα…. Περισσότερα

Σωτήρης Σαράκης, «Πανσέληνος» Στον Κώστα Στεργιόπουλο Σαν κάτι λες να λείπει απ’ το φεγγάρι. Κι είναι πανσέληνος του Αυγούστου οι μνήμες λάμπουν πουλιά μακραίνουν τις φωνές τους, σημαδεύουν τη σιωπή της νύχτας αγέρας δροσερός του θυμαριού, του πεύκου οι λόφοι όπως μισάνοιχτες φτερούγες ο Υμηττός… Περισσότερα

Μανόλης Πρατικάκης, «Και όμως, οι αθάνατοι μαγνήτες του μύθου» Κι εκεί πάνω λάμπει με το βαθύ μενεξεδί της τζάκετ. Με τα μακριά αστροφώτιστα μαλλιά της στον αέρα. Με το ζουμερό κορμί της σφηνωμένο στου εύοσμου κινδύνου τα εξαβάλβιδα λαγόνια. Ήταν πέρασμα οι δαίμονές της• με… Περισσότερα

Λευτέρης Ξανθόπουλος, «Ο πατέρας παντού II» Σηκώνομαι από το κρεβάτι να βρω τον πατέρα πίνει τον καφέ του στη βεράντα τρέχω να τον προλάβω Βάζω καφέ στο μπρίκι ζάχαρη νερό ανακατώνω Λίγο πριν πάρει βράση τον κόβω όπως μου έχει μάθει εκείνος κόφτονα βρε κόφτονα… Περισσότερα

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, «Πάει και το φεγγάρι» Το φεγγάρι, το φεγγάρι τόσο προσκολλημένο ήταν στο στήθος μου στην κοιλιά, γι’αυτό δεν το κοιτάζω πια το αποφεύγω, όπως και τον καθρέφτη. Το φεγγάρι βγάζει τώρα ένα χλωμό, υποτονικό φως που μονότονα λούζει και θυμίζει άλλες στιγμές όταν… Περισσότερα

Τάσος Λειβαδίτης, «Οι ορτανσίες» Το κουδούνι της εξώπορτας χτυπούσε επίμονα, εγώ αργοπορούσα ν’ ανοίξω, απολαμβάνοντας όπως πάντα την αγωνία μου. Όταν άνοιξα ένας νέος στεκόταν έξω. «Είσαι ο Αρθούρος Ρεμπώ απ’ τη Σαρλεβίλ», είπα – «τι θέλετε;» «Κινδυνεύουμε κ’ οι δυο» μου λέει. Όμως εγώ… Περισσότερα

Νίκος Καρούζος, Φθεγξάμενος αγαθά πράγματα Μωρέ παιδιά καημένα στο αίμα βουτηγμένα η Ελλάδα μάς άλλαξε τα φώτα νυφάδες απ’ το Σούλι τα όπλα του φωτός αξόδευτα χαιρέτα μας την κλεφτουργιά στο άπειρο η οσμή απ’ το καθαριστήριο καθώς διαβαίνω το πεζοδρόμιο. Αλέκτορας αλεκτρισμού με όρια… Περισσότερα

Γιάννης Ευσταθιάδης, Άτιτλο Βρέχει πάλι απόψε μέρες Σεπτεμβρίου φετινές μα οι σταγόνες πέφτουνε σε χρόνια ασύμμετρα και μακρινά στα μάτια σου Mυρτάλη βρέχει κι όμως δεν είναι το βρεγμένο χώμα που ανασαίνω μα η μυρωδιά απ’ τα μαλλιά σου η μυρωδιά από καπνό βιβλίων διαβασμένων… Περισσότερα

Δήμητρα Αγγέλου, Άτιτλο Το είπε μια γριά μάγισσα σαν ήμουνα μικρή Το είδε ανάμεσα στα μάτια μου Ένα πεφταστέρι Εσύ θα πέφτεις Θα πάρεις φωτιά Διερχόμενη απ’ την ατμόσφαιρα των ανθρώπων Αλλά έχεις δει πεφταστέρια Μην περιμένεις και πολλά Δεν διαρκούν Κι αν τύχει –πράγμα… Περισσότερα

Χρίστος Λάσκαρης, «Σκιά» Εδώ να προσέξτε, σ’ αυτό το σιωπηλό παλτό που κρύβεται, στο βήμα τούτο της επιστροφής τη νύχτα. Κι αν θέλετε να μάθετε τον άνθρωπο, κοιτάξτε τώρα που περνάει από το φως την πονεμένη έκφραση στην ωμοπλάτη• και προπαντός μια λεπτομέρεια: με πόση… Περισσότερα

Γιάννης Ευσταθιάδης, «Σελήνη» Στις 21 Ιουλίου 1969 ο Νιλ Άρμστρονγκ έκανε τα πρώτα μικρά βήματα στη Σελήνη ήταν η ίδια μέρα που η μάνα μου προσπαθούσε να αναπνεύσει από τη μάσκα της στον χωρίς οξυγόνο πλανήτη της ολόλευκης κλίνης «Ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα»… Περισσότερα

Νάσος Βαγενάς, «Μπάυρον» Όχι, δεν σε ξεσήκωσαν οι βόγγοι των σκλαβωμένων και οι αντεροβγάλτες. Αν κάποια μέρα βρέθηκες στο Μεσολόγγι, ήταν για να ξορκίσεις τους δικούς σου εφιάλτες. Ήρωας δεν ήσουν, ούτε βέβαια και παρίας. Έγνοια σου μόνη, να κοιμάσαι με τις Μούσες. Κι αν… Περισσότερα

Πέτρος Στεφανέας, «Το αχρησιμοποίητο μέλος» Ζω στην απομονωμένη πόλη Εδώ στην Αλαμπάμα Δε θέλω να φύγω Έχω εδώ τους φίλους μου Μέλη του συνδικάτου Του σώματος Είναι θέλημα Θεού Να γνωρίσω καλά αυτά τα μέλη Να ολοκληρωθεί η επίγνωσή τους Πριν από το τέλος κάθε… Περισσότερα

Λευτέρης Ξανθόπουλος, «Θεολογία των εντόμων» Ένα μερμήγκι περπατάει αναποφάσιστο πάντως σε ευθεία γραμμή με πολλές στάσεις λες και μυρίζει κάθε φορά τον αέρα μπροστά του και πίσω του και στο πλάι Κουβαλάει στο στόμα του μια μεγάλη προβιά ενός άλλου ζώου που δεν ένας θεός… Περισσότερα

Μανόλης Αναγνωστάκης, «Στο παιδί μου» Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια Τώρα, τα βράδια, κάθομαι… Περισσότερα