Ο πληθωρισμός, όχι μόνο στο χρήμα αλλά και στα υπάρχοντα, πολλές φορές, πληγιάζει το σώμα, σκοτεινιάζει το μυαλό και στομώνει την ευαισθησία. Φαίνεται ότι το επιλεγμένο, το λιτό και το διαλεχτό είναι αυτό που ξυπνά τις αισθήσεις, τροχίζει το νου, ταξιδεύει τα συναισθήματα, γοητεύει, στα... Περισσότερα
Είδαμε το «Μην Ανησυχείς Αγάπη μου»: στην έρημο της αφθονίας
Μια χαρά είναι όταν οι άνθρωποι κατέχουν πλούτη, ούτως ή άλλως εμείς εχθρό μας έχουμε την φτώχεια, όχι τον πλούτο, το δυστύχημα, όμως, είναι όταν τα πλούτη κατέχουν τους ανθρώπους, με τέτοιο τρόπο  και σε τέτοιο βαθμό, που χάνουν την αίσθηση του χώρου, του χρόνου... Περισσότερα
Είδαμε «Το τρίγωνο της θλίψης»: σάτιρα που κόβει σαν ξυράφι
Η γνώση, η επιστήμη και η τεχνολογία ανατέλλει σαν φιλοσοφική σκέψη και αφού διασχίσει τον ουράνιο θόλο της επιβεβαίωσης, της εφαρμογής και της καταξίωσης  «κατακρημνίζεται» στα έγκατα της ανθρώπινης καθημερινότητας και του ανθρώπινου βίου, μέσω της τέχνης και των νευρώνων της. Εξάλλου τι αξία έχει... Περισσότερα
Είδαμε τα «Εγκλήματα του Μέλλοντος»: μέσα στο μυαλό του Κρόνενμπεργκ
Όταν ο μικρός άνθρωπος προσπαθεί να κάνει τα πρώτα του σταθερά βήματα στην κοινωνία, αυτή βρίσκει την ευκαιρία και του επιτίθεται με όλες της τις δυνάμεις, με σκοπό να τον αφανίσει,  αν χρειαστεί να τον εξοστρακίσει αλλά κυρίως να τον αφομοιώσει μέχρις εξαφανίσεως. Όλοι αυτοί... Περισσότερα
Eίδαμε το «Εκεί Που Τραγουδάνε οι Καραβίδες»: στα έλη της κοινοτοπίας
Αν αγαπάς κάποιον όλα γύρω αποκτούν κάποιο νόημα, αν όχι όλα μένουν άδεια, λειψά και κούφια. Γιατί η αγάπη είναι ο ψίθυρος της ζωής, η αγάπη είναι η απόχρωση που με αγωνία αναζητούμε, η νότα που με λαχτάρα ψάχνουμε, η αγάπη είναι η λέξη που... Περισσότερα
Είδαμε ξανά τις «Γέφυρες του Μάντισον»: Ένα love story γνήσιας κινηματογραφικής τρυφερότητας
Δεν ξέρει κανείς τι κρύβει το χάος του ουρανού, ούτε το βάθος του αγνώστου, ούτε και ο βυθός του μυστηρίου, μόνο μπορεί να υποψιαστεί  από τα σύννεφα που κινούνται προς την ακτή των υποθέσεων ή τα μικρά ναυάγια που φτάνουν στην επιφάνεια του αισθητού και... Περισσότερα
Είδαμε το «Ούτε Καν»: μέσα στην κοιλάδα του φόβου
Κοιτώντας το παρελθόν βουβαίνεται ο καθένας μας από την επιθυμία και τη νοσταλγία, γιατί το να κοιτάζει κανείς το παρελθόν, είναι σα να παίρνει από έναν μπουφέ ό,τι του δίνει χαρά και ευχαρίστηση και να παρατάει πάνω του, μέχρι να σαπίσει, τη θλίψη, τη στεναχώρια... Περισσότερα
Είδαμε το «Περιμένοντας τον Μποτζάνγκλς»: Το σημείο θραύσης της ευτυχίας
«Έρωτας…», μονολογεί καθώς κατεβαίνει δυο – δυο τα σκαλιά της αυτάρκειας και νομίζει ότι έρωτας είναι ένα απόγευμα με πιο όμορφο σούρουπο, δυό-τρεις ώρες με λιγότερους τριγμούς, και μια πρωινή βόλτα στις φλέβες της χαράς. Μονολογεί ο ερωτευμένος και ξεχνά ότι έρωτας δεν είναι μόνο... Περισσότερα
Είδαμε τους «Εραστές»: Όταν ένα κι ένα κάνουν τρία
Ένα είναι βέβαιο, ότι το θαύμα κάποια στιγμή θα έρθει να συναντήσει αυτόν που δεν είναι αποχαυνωμένος, παραιτημένος ή εξουθενωμένος και θα το ζήσει, διαφορετικά το θαύμα θα προσπεράσει, θα διαβεί την ανοικτή θύρα του απρόσεκτου και αδιάφορου και θα αναζητήσει άλλη συντροφιά. Ένα άλλο... Περισσότερα
Είδαμε «Το Μικρό Βιβλιοπωλείο στο Παρίσι»: Οι φθαρμένες σελίδες  του Ρομαντισμού
Όταν κάποιο βράδυ καθίσει κάποιος στο σκαλοπάτι της περίσκεψης και αναλογιστεί τη μέρα του, τη βδομάδα του, τη ζωή του κι όλα αυτά που τρέχουν γύρω του, αντιλαμβάνεται με δέος αλλά και με χαρά, με ανησυχία αλλά και με μια σταλιά αυτοπεποίθηση, ότι έχουν μικρότερη... Περισσότερα
Είδαμε το Bullet Train: στις ράγες της δράσης και του χαβαλέ
Υπάρχουν ανθρώπινα έργα από τα οποία δεν μπορεί κανείς να αφαιρέσει κάτι, γιατί θα είναι λειψό και δεν μπορεί να προσθέσει τίποτε άλλο, γιατί θα είναι περίσσιο, ανάμεσα στις εσοχές και τα γυρίσματα, τα ανοίγματα και τις απολήξεις  αυτού του  έργου, είτε είναι μουσική, είτε... Περισσότερα
Είδαμε το «Αϊφελ»: τα όνειρα από ατσάλι είναι παντοτινά
Ο άνθρωπος καθώς μεγαλώνει φορά ένα εφαρμοστό ρούχο, μέσα από το δέρμα του, που όσο περνούν τα χρόνια δεν παίρνει τη μορφή του σώματος που το φορά, αλλά είναι αυτό που δίνει σχήμα και μορφή στο σώμα, αυτό είναι το καθήκον. Το καθήκον μπορεί να... Περισσότερα
Είδαμε το «Spencer»: ένα λαμπερό μα απειλητικό θρίλερ για την Νταϊάνα
«Το άδειο τραπέζι έχει ένα ελάττωμα, το στρωμένο χίλια» λέει μια περσική παροιμία και ο Ρούμπεν Έστλουν αρπάζει την ευνομούμενη  δυτική κοινωνία με το στρωμένο τραπέζι και τα χίλια ελαττώματα και την βροντάει κάτω. Δεν αφήνει σε χλωρό κλαρί ούτε τον φιλελευθερισμό της, ούτε την... Περισσότερα
Είδαμε ξανά «Το Τετράγωνο»: διαλύοντας τους κοινωνικούς κανόνες
Το να στέκεται κανείς στις ράγες του χρόνου και να μετρά τις αφετηρίες, τους σταθμούς και τις ενδιάμεσες στάσεις, χωρίς πάθος, χωρίς έρωτα, χωρίς αγάπη, είναι σαν να υμνεί την καθημερινότητα και τη  ρουτίνα ξεχνώντας πως όλη η μαγεία της ζωής είναι ένας έρωτας βουτηγμένος... Περισσότερα
Είδαμε ξανά τη «Γυναίκα της Διπλανής Πόρτας»: έρωτας και πάθος στους φεγγίτες
Η επαρχία, έτσι βουβή που πάντα κείτεται, δεν εξιστορεί ποτέ και σε κανέναν το παρελθόν της, αλλά το εμπεριέχει, όπως το πρόσωπο τις ρυτίδες, της έκφρασης πόνου, καταφρόνιας και αποστροφής. Δεν είναι καν μια κοινωνία με ενιαία χαρακτηριστικά, μοιάζει περισσότερο με μια εποχή, που δεν... Περισσότερα
Eίδαμε την «Αγέλη Προβάτων»: ελληνικό γουέστερν στη γη της απληστίας
Πώς μπορείς να εξηγήσεις κάποιο πάθος σε έναν άνθρωπο που δεν το έχει ζήσει, είναι σαν να προσπαθείς να περιγράψεις το άρωμα του γιασεμιού σε κάποιον που ποτέ δεν είχε όσφρηση. Πώς να εξηγήσεις την γοητεία μιας αμαρτίας σε έναν άνθρωπο που ποτέ δεν αισθάνθηκε... Περισσότερα
Είδαμε τον «Μετρητή Καρτών»: αθροίζοντας τα πάθη ενός τζογαδόρου
Όταν είναι κανείς μόνος η μοναξιά υπομένεται, όταν βρίσκεται μαζί με άλλους, είναι αβάσταχτη. Γιατί όταν είναι κανείς μόνος ανάμεσα στο πλήθος  μοιάζει ο τόπος με μια ατέλειωτη έρημο, ενώ η απομόνωση μοιάζει με νησάκι ονειρικό. Για τους ανθρώπους που ξέρουν να μεταμορφώνουν τα πράγματα,... Περισσότερα
Είδαμε το «Βαγόνι Αριθμός 6»: ένα ταξίδι στις παγωμένες πεδιάδες της μοναξιάς
Όταν μια γυναίκα ψιθυρίζει, σώπαινε και άκου, έχεις να μάθεις πολλά για εκείνην, για σένα, για τις γυναίκες για τον κόσμο ολόκληρο, όταν μια γυναίκα σωπαίνει πλησίασε τα αυτιά της ύπαρξης σου στο στόμα της, τότε είναι που ξεχύνεται σα λάβα η αλήθεια, η ενσυναίσθηση,... Περισσότερα
Είδαμε «Το Γεγονός»: στα σκοτάδια του γυναικείου θόλου
Το Θαύμα δεν είναι κάτι που πρέπει να το περιμένεις, δεν αξίζει καν να το εντοπίσεις και να το επισημάνεις. Το Θαύμα είναι μια αστραπή που χάθηκε κάτω από τα σκούρα σκεπάσματα της δυστυχίας, μια οπτασία που κρύφτηκε πίσω από τα ξύλινα σκοροφαγωμένα παντζούρια της... Περισσότερα
Είδαμε «Το Θαύμα»: εμπρός στο τρεμάμενο λυχνάρι της ύπαρξης
Αν όλοι οι σκηνοθέτες προσπαθούν στις ταινίες τους να πλάσουν ένα σύμπαν προκειμένου να βυθίσουν τους θεατές τους σε αυτό, ο Εμίρ Κουστουρίτσα είναι ίσως ο μόνος που το κατόρθωσε στον φυσικό κόσμο. Με αφορμή το φεστιβάλ κινηματογράφου και μουσικής που γίνεται εκεί κάθε χρόνο,... Περισσότερα
Στο παραμυθένιο χωριό του Κουστουρίτσα
Button to top