Ο κινηματογράφος ήρθε για να μας αποδείξει με τρόπο διαυγή ότι ανάμεσα στο φανταστικό και το ονειρικό, τα γεγονότα, τα περιστατικά και τις επιθυμίες δεν υπάρχουν σύνορα. Όλα είναι μια κυκλοθυμική πραγματικότητα που στροβιλίζεται ανάμεσα στη μανία και τη θλίψη, το λυγμό και την αποθέωση.... Περισσότερα
Είδαμε την «Αυτοκρατορία του Φωτός»: ρομαντισμός, αλλά δίχως ποίηση
Ένας τόπος από τον οποίο ποτέ δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε, αλλά ούτε ποτέ κανείς μπορεί να μας εκδιώξει, είναι εκείνος της μνήμης. Είναι όμως μεγάλη και σπουδαία τέχνη να διευρύνει κανείς αυτόν τον τόπο, να τον καλλιεργεί και να τον κάνει να καρποφορεί και να... Περισσότερα
«Aftersun»: είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς που πέρασε;
Το αληθινό μπορεί να αναπνεύσει καλύτερα μέσα στην έλλειψη, στην ανάγκη και τον περιορισμό, παρά στην υπερβολή στον στόμφο και την έμφαση. Στην αρχαία τραγωδία, εκεί που το μέτρο και  η ακρίβεια είναι δομικά στοιχεία του ολοκληρωμένου έργου, ο άνθρωπος που υπερβάλει, ξεφεύγει, τιμωρείται και... Περισσότερα
Eίδαμε το «Babylon»: ένα έπος που πνίγεται στην αμετροέπεια
Η διαφορετικότητα είναι το ασφαλέστερο σκαρί για να δημιουργηθούν οι καλύτεροι άνθρωποι, οι σημαντικότερες ιδέες τα σπουδαιότερα επιτεύγματα. Η ομογενοποίηση της κοινωνίας πολλές φορές κάτω από την πρόφαση της ισότητας οδηγεί στην προσκόλληση σε ένα μοντέλο που θυσιάζει την πρωτοτυπία και τη δημιουργική διάθεση στην... Περισσότερα
Είδαμε τον «Λευκό Θόρυβο»: ένα αποτυχημένο ντελίριο
Λίγη ιστορία πρέπει να μάθουμε, ξεκλέβοντας λίγο από δω, λίγο από κει, κάτι πρέπει να ξέρουμε κοιτώντας τις πυραμίδες, θαυμάζοντας το Λούβρο,  αντικρίζοντας το σινικό τείχος ή ατενίζοντας τον Παρθενώνα, γιατί διαφορετικά, αν θωρώντας όλα αυτά γύρω μας, δεν γνωρίζουμε το πώς και το γιατί,... Περισσότερα
Είδαμε τον «Χαμένο Βασιλιά»: ο Ριχάρδος Γ’ και μια 45άρα χωρισμένη γυναίκα
Ο πληθωρισμός, όχι μόνο στο χρήμα αλλά και στα υπάρχοντα, πολλές φορές, πληγιάζει το σώμα, σκοτεινιάζει το μυαλό και στομώνει την ευαισθησία. Φαίνεται ότι το επιλεγμένο, το λιτό και το διαλεχτό είναι αυτό που ξυπνά τις αισθήσεις, τροχίζει το νου, ταξιδεύει τα συναισθήματα, γοητεύει, στα... Περισσότερα
Είδαμε το «Μην Ανησυχείς Αγάπη μου»: στην έρημο της αφθονίας
Μια χαρά είναι όταν οι άνθρωποι κατέχουν πλούτη, ούτως ή άλλως εμείς εχθρό μας έχουμε την φτώχεια, όχι τον πλούτο, το δυστύχημα, όμως, είναι όταν τα πλούτη κατέχουν τους ανθρώπους, με τέτοιο τρόπο  και σε τέτοιο βαθμό, που χάνουν την αίσθηση του χώρου, του χρόνου... Περισσότερα
Είδαμε «Το τρίγωνο της θλίψης»: σάτιρα που κόβει σαν ξυράφι
Η γνώση, η επιστήμη και η τεχνολογία ανατέλλει σαν φιλοσοφική σκέψη και αφού διασχίσει τον ουράνιο θόλο της επιβεβαίωσης, της εφαρμογής και της καταξίωσης  «κατακρημνίζεται» στα έγκατα της ανθρώπινης καθημερινότητας και του ανθρώπινου βίου, μέσω της τέχνης και των νευρώνων της. Εξάλλου τι αξία έχει... Περισσότερα
Είδαμε τα «Εγκλήματα του Μέλλοντος»: μέσα στο μυαλό του Κρόνενμπεργκ
Όταν ο μικρός άνθρωπος προσπαθεί να κάνει τα πρώτα του σταθερά βήματα στην κοινωνία, αυτή βρίσκει την ευκαιρία και του επιτίθεται με όλες της τις δυνάμεις, με σκοπό να τον αφανίσει,  αν χρειαστεί να τον εξοστρακίσει αλλά κυρίως να τον αφομοιώσει μέχρις εξαφανίσεως. Όλοι αυτοί... Περισσότερα
Eίδαμε το «Εκεί Που Τραγουδάνε οι Καραβίδες»: στα έλη της κοινοτοπίας
Αν αγαπάς κάποιον όλα γύρω αποκτούν κάποιο νόημα, αν όχι όλα μένουν άδεια, λειψά και κούφια. Γιατί η αγάπη είναι ο ψίθυρος της ζωής, η αγάπη είναι η απόχρωση που με αγωνία αναζητούμε, η νότα που με λαχτάρα ψάχνουμε, η αγάπη είναι η λέξη που... Περισσότερα
Είδαμε ξανά τις «Γέφυρες του Μάντισον»: Ένα love story γνήσιας κινηματογραφικής τρυφερότητας
Δεν ξέρει κανείς τι κρύβει το χάος του ουρανού, ούτε το βάθος του αγνώστου, ούτε και ο βυθός του μυστηρίου, μόνο μπορεί να υποψιαστεί  από τα σύννεφα που κινούνται προς την ακτή των υποθέσεων ή τα μικρά ναυάγια που φτάνουν στην επιφάνεια του αισθητού και... Περισσότερα
Είδαμε το «Ούτε Καν»: μέσα στην κοιλάδα του φόβου
Κοιτώντας το παρελθόν βουβαίνεται ο καθένας μας από την επιθυμία και τη νοσταλγία, γιατί το να κοιτάζει κανείς το παρελθόν, είναι σα να παίρνει από έναν μπουφέ ό,τι του δίνει χαρά και ευχαρίστηση και να παρατάει πάνω του, μέχρι να σαπίσει, τη θλίψη, τη στεναχώρια... Περισσότερα
Είδαμε το «Περιμένοντας τον Μποτζάνγκλς»: Το σημείο θραύσης της ευτυχίας
Ένα είναι βέβαιο, ότι το θαύμα κάποια στιγμή θα έρθει να συναντήσει αυτόν που δεν είναι αποχαυνωμένος, παραιτημένος ή εξουθενωμένος και θα το ζήσει, διαφορετικά το θαύμα θα προσπεράσει, θα διαβεί την ανοικτή θύρα του απρόσεκτου και αδιάφορου και θα αναζητήσει άλλη συντροφιά. Ένα άλλο... Περισσότερα
Είδαμε «Το Μικρό Βιβλιοπωλείο στο Παρίσι»: Οι φθαρμένες σελίδες  του Ρομαντισμού
«Έρωτας…», μονολογεί καθώς κατεβαίνει δυο – δυο τα σκαλιά της αυτάρκειας και νομίζει ότι έρωτας είναι ένα απόγευμα με πιο όμορφο σούρουπο, δυό-τρεις ώρες με λιγότερους τριγμούς, και μια πρωινή βόλτα στις φλέβες της χαράς. Μονολογεί ο ερωτευμένος και ξεχνά ότι έρωτας δεν είναι μόνο... Περισσότερα
Είδαμε τους «Εραστές»: Όταν ένα κι ένα κάνουν τρία
Όταν κάποιο βράδυ καθίσει κάποιος στο σκαλοπάτι της περίσκεψης και αναλογιστεί τη μέρα του, τη βδομάδα του, τη ζωή του κι όλα αυτά που τρέχουν γύρω του, αντιλαμβάνεται με δέος αλλά και με χαρά, με ανησυχία αλλά και με μια σταλιά αυτοπεποίθηση, ότι έχουν μικρότερη... Περισσότερα
Είδαμε το Bullet Train: στις ράγες της δράσης και του χαβαλέ
Υπάρχουν ανθρώπινα έργα από τα οποία δεν μπορεί κανείς να αφαιρέσει κάτι, γιατί θα είναι λειψό και δεν μπορεί να προσθέσει τίποτε άλλο, γιατί θα είναι περίσσιο, ανάμεσα στις εσοχές και τα γυρίσματα, τα ανοίγματα και τις απολήξεις  αυτού του  έργου, είτε είναι μουσική, είτε... Περισσότερα
Είδαμε το «Αϊφελ»: τα όνειρα από ατσάλι είναι παντοτινά
Ο άνθρωπος καθώς μεγαλώνει φορά ένα εφαρμοστό ρούχο, μέσα από το δέρμα του, που όσο περνούν τα χρόνια δεν παίρνει τη μορφή του σώματος που το φορά, αλλά είναι αυτό που δίνει σχήμα και μορφή στο σώμα, αυτό είναι το καθήκον. Το καθήκον μπορεί να... Περισσότερα
Είδαμε το «Spencer»: ένα λαμπερό μα απειλητικό θρίλερ για την Νταϊάνα
«Το άδειο τραπέζι έχει ένα ελάττωμα, το στρωμένο χίλια» λέει μια περσική παροιμία και ο Ρούμπεν Έστλουν αρπάζει την ευνομούμενη  δυτική κοινωνία με το στρωμένο τραπέζι και τα χίλια ελαττώματα και την βροντάει κάτω. Δεν αφήνει σε χλωρό κλαρί ούτε τον φιλελευθερισμό της, ούτε την... Περισσότερα
Είδαμε ξανά «Το Τετράγωνο»: διαλύοντας τους κοινωνικούς κανόνες
Το να στέκεται κανείς στις ράγες του χρόνου και να μετρά τις αφετηρίες, τους σταθμούς και τις ενδιάμεσες στάσεις, χωρίς πάθος, χωρίς έρωτα, χωρίς αγάπη, είναι σαν να υμνεί την καθημερινότητα και τη  ρουτίνα ξεχνώντας πως όλη η μαγεία της ζωής είναι ένας έρωτας βουτηγμένος... Περισσότερα
Είδαμε ξανά τη «Γυναίκα της Διπλανής Πόρτας»: έρωτας και πάθος στους φεγγίτες
Η επαρχία, έτσι βουβή που πάντα κείτεται, δεν εξιστορεί ποτέ και σε κανέναν το παρελθόν της, αλλά το εμπεριέχει, όπως το πρόσωπο τις ρυτίδες, της έκφρασης πόνου, καταφρόνιας και αποστροφής. Δεν είναι καν μια κοινωνία με ενιαία χαρακτηριστικά, μοιάζει περισσότερο με μια εποχή, που δεν... Περισσότερα
Eίδαμε την «Αγέλη Προβάτων»: ελληνικό γουέστερν στη γη της απληστίας
Button to top