Νήπιο ήμουν, αλλά ακόμη θυμάμαι τον πατέρα μου να φεύγει άρον-άρον από την παραλία εκείνον τον Ιούλιο του ’74, για την –ίσως- μεγαλύτερη παρωδία επιστράτευσης στην ελληνική ιστορία. Γύρισε, με μούσι, ταλαίπωρος και άδειος, ύστερα από μια ανόητη αναμονή δύο εβδομάδων σε ένα στρατόπεδο κάπου στη Θεσσαλονίκη, χωρίς... Περισσότερα
Τι (χ)ώρα είναι;
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close