Κάπου στα 19 μου, έβγαινα με ένα Αμερικανάκι που βρισκόταν για μερικές εβδομάδες στην Ελλάδα. Με κρατούσε από το χέρι, μου χάιδευε τα μαλλιά, με κερνούσε σπράιτ με γρεναδίνη και προσέκο, με έμαθε να καπνίζω μάλμπορο σκληρό, αλλά φιλιά δεν μου έδινε. Κάποια στιγμή, πήγαμε… Περισσότερα

Πήγα στο κορνιζάδικο δυο πίνακες. Διαλέξαμε κορνίζες με τον καταστηματάρχη, άνθρωπο που ξέρω ελάχιστα, μελαγχολικό αλλά ευχάριστο, πραγματικά φιλότεχνο, με διαρκή, σχεδόν καταναγκαστική διάθεση για χιούμορ. Μετά άρχισα να βλέπω, πιο εκεί, σ’ ένα σταντ, μεγάλες αφίσες-φωτογραφίες διάσημων φωτογράφων. Στάθηκα θαυμάζοντας τη γνωστή φωτογραφία με… Περισσότερα

Το κορμί είναι συχνά, σχεδόν πάντα, στην άκρη των χειλιών. Φλογίζεται στο άγγιγμά τους και περιμένει ώσπου να πεθάνει την επανάληψη εκείνης της παντοτινά μοναδικής στιγμής. Ζητάει κι άλλες και χάνεται στο πλήθος τους. Έχει τα φιλιά για να εκφράσει την τρυφερότητα και τον έρωτά… Περισσότερα

Tα φιλιά που δεν δίνονται λόγω της πανδημίας δεν είναι φιλιά χαμένα. Με κάποιον τρόπο τοκίζονται για το μέλλον, είναι βέβαιο πως θα δοθούν, όταν οι καιροί το επιτρέψουν. Στο μεταξύ, όμως, συμβολοποιούνται, γίνονται αισθητικό αποτέλεσμα-αποτύπωμα μιας εποχής που αποζητάει την απομόνωση και την απομάκρυνση… Περισσότερα

Γιώργης Παυλόπουλος, «Το διάφανο μετάξι» Από το ένα μέρος οι δυό μας να έχουμε δοθεί σαν άλλοτε στον έρωτα. Κι από το άλλο μέρος οι δυό μας πάλι ασάλευτοι τώρα να κοιτάζουμε. Κοιτάζαμε τα διψασμένα σώματα πού ήμαστε κάποτε κοιτάζαμε την ηδονή τους καί ποθούσαμε… Περισσότερα