Οι Πέρσες του Αισχύλου, που διδάχθηκαν το 472 π.Χ., κατέχουν μια απολύτως μοναδική θέση στην ιστορία της παγκόσμιας δραματουργίας. Δεν αποτελούν απλώς την αρχαιότερη σωζόμενη τραγωδία, αλλά και τη μοναδική που δεν αντλεί το υλικό της από τον γνώριμο κόσμο του μύθου, αλλά από τη… Περισσότερα

Πέρσες: Σπουδαίοι οι ηθοποιοί αλλά η παράσταση δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες

Ιστορική ήταν οπωσδήποτε η βραδιά, το Σάββατο 20 Ιουνίου 2026, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου με την παράσταση της Μήδειας, όπερας του Λουίτζι Κερουμπίνι βασισμένης στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη. Ήταν ανασύνθεση της ιστορικής παράστασης που δόθηκε εκεί το 1961 σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, σκηνικά… Περισσότερα

Μήδεια στην Επίδαυρο: Ένα χειροκρότημα για την ανασύνθεση μιας ιστορικής παράστασης

Μετά την περσινή εντυπωσιακή πορεία και τις 46 sold-out παραστάσεις, ο «Οιδίποδας» επιστρέφει. Η τραγωδία του Σοφοκλή, στη σύγχρονη, ελεύθερη μεταγραφή της από τον διεθνώς αναγνωρισμένο Βρετανό σκηνοθέτη και θεατρικό συγγραφέα Ρόμπερτ Άικ, γίνεται ένα σκοτεινό, συναρπαστικό πολιτικό‑οικογενειακό θρίλερ, όπου η έννοια της αλήθειας και… Περισσότερα

Ο «Οιδίποδας» επιστρέφει στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση

Θα ήθελα να ξεκινήσω αυτό το άρθρο με ευχαριστίες προς την οικογένεια Σ., που πολλές φορές στο παρελθόν με φιλοξένησε στο σπίτι τους στους Δελφούς. Εκεί κοιμήθηκα σε στρώμα από τζίβα, το σκληρό αποξηραμένο χόρτο, και ξύπνησα ανανεωμένος στον καθαρό αέρα της εξοχής. Ποτέ πριν… Περισσότερα

Δύο αφορμές για να επιστρέψουμε στον Ε. Χ. Γονατά (1924-2006)

Το «Misery» του Στίβεν Κινγκ αποτελεί ένα από τα πιο κλειστοφοβικά και αδυσώπητα έργα της σύγχρονης λογοτεχνίας τρόμου, ένα μυθιστόρημα που, πίσω από την επιφάνεια του θρίλερ, κρύβει μια αιχμηρή αλληγορία για τη σχέση δημιουργού και κοινού. Στην πρόσφατη θεατρική μεταφορά, που σκηνοθετεί η Έλενα… Περισσότερα

Misery: Όταν επιλέγεις να ανήκεις στο κοινό, τότε τίποτα δεν είναι δικό σου

«Αλήθεια και ψευδαίσθηση. Ποιος μπορεί να ξεχωρίσει τη διαφορά;». Με αυτή τη φράση, σχεδόν ψιθυριστή, που λέγεται από τον Τζορτζ και επιπλέει προς το τέλος του έργου,  ανάμεσα στον ορυμαγδό των προσβολών, ο Έντουαρντ Άλμπι συμπυκνώνει το σύμπαν του «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;». Δεν… Περισσότερα

«Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;»: Τι μας άρεσε και τι όχι στην παράσταση του Τσαφούλια

Υπάρχουν ιστορίες που δεν χρειάζονται ανατροπές για να καθηλώσουν. Αρκεί η αλήθεια τους. Το έργο «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» του Μιτς Άλμπομ είναι ακριβώς αυτό, μια απλή, ευθύβολη ιστορία για τη ζωή, τον θάνατο και την ουσία της ανθρώπινης επαφής. Ο Άλμπομ, επιτυχημένος αθλητικογράφος,… Περισσότερα

Κάθε Τρίτη με τον Μόρι: Ένα ντουέτο ανδρών μας προσφέρει μεγάλα μαθήματα ζωής

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου είναι ένας καλλιτέχνης που ακολουθεί μονοπάτια υπερβατικά, μα και βάναυσα για όποιον αποδεχθεί να συμμετέχει, να τον ακολουθήσει σε αυτά. Αντιμετωπίζει το σώμα όπως αντιμετωπίζει τον ίδιο του τον εαυτό ο Τομ Κρουζ: ως ένα δοχείο πειραματισμών χωρίς περιορισμούς. Όσο κι αν… Περισσότερα

«Ρέκβιεμ για το τέλος του Έρωτα»: Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου διαλύει το σώμα

Στα έργα του, τα λόγια περιττεύουν. Η σιωπή τα λέει όλα. Λέει και περισσότερα από όλα, διότι επιτρέπει στον κάθε θεατή να υποθέσει. Ο 28χρονος Μάριο Μπανούσι δεν είναι ένα ανερχόμενο ταλέντο. Είναι ένας ικανότατος σκηνοθέτης, δραματουργός, καλλιτέχνης, που πήρε όλα του τα βιώματα μα… Περισσότερα

Μάριο Μπανούσι: Ο «σιωπηλός» Ελληνο-Αλβανός που κέρδισε Αργυρό Λέοντα στη Biennale

Το κείμενο του Ντοστογιέφσκι επιστρέφει στη σκηνή όχι σαν ανάμνηση, αλλά σαν ανοιχτή πληγή. Η Έφη Μπίρμπα και ο Άρης Σερβετάλης το πλησιάζουν ξανά με τη σοβαρότητα ενός δεύτερου ταξιδιού, όταν πια γνωρίζει κανείς τη διαδρομή, αλλά το βάθος παραμένει ανεξερεύνητο. Το Όνειρο ενός Γελοίου… Περισσότερα

Το Όνειρο Ενός Γελοίου: Ο Άρης Σερβετάλης σε μια «εξωσωματική» ερμηνεία

Το «Τέλος του Παιχνιδιού» του Μπεκέτ είναι ένα μονόπρακτο που ξετυλίγεται σαν μια παρτίδα σκακιού όπου όλοι οι παίκτες έχουν ήδη χάσει, αλλά επιμένουν να συνεχίζουν τις κινήσεις τους από συνήθεια, πείσμα ή απλή αδράνεια. Το περιεχόμενο και η δομή του έργου είναι θεμελιωμένα σε… Περισσότερα

Τέλος του Παιχνιδιού: Μια παράσταση που «ξεμακραίνει» υπερβολικά από τον Μπέκετ

Τον χειμώνα του 2001 προς 2002 βρισκόμουν στα Φάρσαλα φαντάρος κι αναμετριόμασταν, χωρίς να γνωριζόμαστε, με τους πελάτες του βίντεο κλαμπ για τα DVD της κατηγορίας σινεφίλ. Ή μήπως ήταν βιντεοκασέτες; Ο χρόνος ομογενοποιεί και γιγαντώνει. Σπαράγματα από διηγήσεις άλλων μπορούν να γίνουν τμήμα της… Περισσότερα

Cleansed: Η παράσταση που έστρεψε πάνω της όλα τα βλέμματα εν ριπή οφθαλμού

Ο Ίρβιν Γιάλομ, καθηγητής ψυχιατρικής στο Στάνφορντ και θεμελιωτής της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας, με το «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» και με το υπόλοιπο μυθιστορηματικό  του έργο περνά με φυσικότητα από το επιστημονικό στο λογοτεχνικό πεδίο. Δεν γράφει απλώς ένα ιστορικό μυθιστόρημα, δημιουργεί έναν ψυχολογικό στοχασμό για… Περισσότερα

Όταν Έκλαψε Ο Νίτσε: Μια από τις πιο ολοκληρωμένες θεατρικές προτάσεις

Ηλέκτρα, Βιρτζίνια Γουλφ, ο Καποδίστριας στα πρώτα του βήματα και το Closer πέρυσι και η «Μέλισσα τον Αύγουστο». Ο Σπύρος Σταμούλης, κάτοικος του κέντρου και πολίτης του κόσμου, περπατά όταν έχει χρόνο. Νιώθει ευλογημένος που έχει κάνει τα ενδιαφέροντά του επάγγελμα και δεν παραπονιέται. «Δεν… Περισσότερα

Σπύρος Σταμούλης: «Με τρομάζει η ιδέα το κέντρο της Αθήνας να μη χωράει τους ντόπιους»

Το Παρελθόν (Le Passé) του Julien Gosselin (Ζυλιέν Γκοσλέν) είναι ένα μετα-έργο βασισμένο σε κείμενα του Λεονίντ Αντρέγεφ (1871-1919). Ανάμεσα στις τέσσερις πράξεις της Κατερίνα Ιβάνοβνα παρεμβάλλονται ως ιντερμέδια δραματοποιημένα διηγήματα, αλλά και θεατρικά αποσπάσματα του ίδιου συγγραφέα: Ρέκβιεμ, Η Άβυσσος, Η Θάλασσα, Μέσα στην… Περισσότερα

Παρελθόν: Είδαμε την παράσταση του Julien Gosselin στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Η μορφή της Ανδρομάχης, γνωστή ήδη από τον Όμηρο ως η αφοσιωμένη σύζυγος του Έκτορα και τραγική μητέρα του Αστυάνακτα, μεταφέρεται από τον Ευριπίδη στη Θεσσαλία, χήρα πλέον, αιχμάλωτη και παλλακίδα του Νεοπτόλεμου. Ο Στάθης Δρομάζος στο Αρχαίο Δράμα υπογραμμίζει ότι ο ποιητής παίρνει το… Περισσότερα

Ανδρομάχη: Μια τολμηρή και αιχμηρή παράσταση για μια «λησμονημένη» τραγωδία

Στην Ελευσίνα, τον κατεξοχήν τόπο του Μυστηρίου, θα συναντηθούν αυτό το Σάββατο (27 Σεπτεμβρίου 2025) δύο από τις σπουδαιότερες μυστικές και λειτουργικές μουσικές παραδόσεις του κόσμου, με κοινό σημείο αναφοράς την Κωνσταντινούπολη. Η Βυζαντινή Χορωδία του εν Αθήναις Συλλόγου Μουσικόφιλων Κωνσταντινουπόλεως (χοράρχης Καλλίστρατος Κωφόπουλος) και οι… Περισσότερα

Βυζαντινή Ψαλμωδία και Περιστρεφόμενοι Δερβίσηδες συμπράττουν για πρώτη φορά

Η τελευταία σωζόμενη και ανακαινισμένη πλέον παριλίσσια σκηνή των Αθηνών, που βρίσκεται μέσα στο οικόπεδο του κτηρίου του Ιδρύματος Ωνάση απέναντι από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, υπήρξε το θέατρο για την παρουσίαση του προγράμματος της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση για τη νέα καλιτεχνική περίοδο…. Περισσότερα

Από Gabor Maté μέχρι Λάνθιμο: Ονόματα παγκοσμίου βεληνεκούς στη Στέγη

Ένας και μόνος ηθοποιός μπορεί να γίνει «όλοι» σε μια παράσταση, όταν μετατρέψει το σώμα και τη φωνή του σε αγωγούς πολλαπλών ταυτοτήτων και, τότε, η μοναξιά του σκηνικού εαυτού γεννά συλλογικό θέαμα. Η τραγωδία του Σαίξπηρ έχει καταστεί, ανά τους αιώνες, όχι απλώς θεατρικό… Περισσότερα

Μόνος με τον Άμλετ: Η παράσταση που ενώνει τον Σαίξπηρ με το Split του Shyamalan

Το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, στο πλαίσιο του 68ου Φεστιβάλ Φιλίππων, παρουσίασε τον Ιούλιο στο Τζαμί Χαλίλ Μπέη, παραστάσεις εμπνευσμένες από τη ζωή και το έργο ενός αληθινού αγωνιστή: του Χρόνη Μίσσιου. Ο Μίσσιος, αντιστασιακός και λογοτέχνης (τα περίφημα Καλά Εσύ Σκοτώθηκες Νωρίς και Χαμογέλα Ρε, Τί… Περισσότερα

(Δέντρο)²: Μια παράσταση εμπνευσμένη από τη ζωή του Χρόνη Μίσσιου
Button to top