Κική Δημουλά, «Σεπτέμβριος» Σεπτέμβρης ναι Σεπτέμβρης είν’ αυτός ο κόμπος στο λαιμό η κολλώδης μνήμη που εμποδίζει την κατάποση στερεών απόντων η ατονία οι κομάρες που αδειάζουνε το σώμα σε μια φυγή γεμάτη τρύπες οι καούρες νηστικών ονείρων στο στομάχι οι άρρυθμες σβησμένες γροθίτσες του… Περισσότερα

Τόλης Νικηφόρου, «και τώρα και αύριο και παντοτινά» να λούζεται στο φεγγαρόφωτο ο κήπος με το θαλασσινό αεράκι ανάλαφρα να ψιθυρίζουν τα φυτά να ’ναι έκπληκτα τα χρώματα, βουβά κι οι ευωδιές μεθυστικές τριγύρω στο χώμα ένα ρίγος σαν από ψηλά κι εκεί στη μέση… Περισσότερα

Τόλης Νικηφόρου, «αινίγματα του χρόνου» πότε και πού και πώς το καλοκαίρι είναι μια αιωνιότητα; μα όταν είσαι ερωτευμένος στα δεκαοχτώ σου χρόνια σ’ ένα καφενεδάκι πλάι στη θάλασσα γιατί βεβαίως ο έρωτας είναι για πάντα και η εφηβεία ατέλειωτη όπως ο ήλιος στη χρυσή… Περισσότερα

Κική Δημουλά, «Άμπωτις» Ω αναφαίρετη από μέσα μου θάλασσα δε με ξαφνιάζει πια κανένα γνωστό που σαν άγνωστο μοιάζει είδα την τρέλα να πεθαίνει λογικά την απότομη, την πιο επικίνδυνη στροφή να τη συνθλίβει σα γατί μια ευθεία σώματα εκτενή πιο ωραία κι από τη… Περισσότερα

Τάσος Κόρφης, «Οι γέροι ποιητές»                                           Στον ποιητή Γιάννη Βαρβέρη  Ό,τι κι αν γράφεις, φίλε μου Βαρβέρη, για των ποιητών τα γηρατειά: πληγή, βαθιά πληγή… Περισσότερα

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, «Έμιλυ»                                                           The soul selects her own society,              … Περισσότερα

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, «Φάνηκε και από άλλα ποιήματα» Ποτέ μου δεν κατάλαβα την άνοιξη –φάνηκε και από άλλα ποιήματα– γι’ αυτό κι όλες οι παρεξηγήσεις με τη σάρκα την ελπίδα, την αυτογνωσία μέσα στο χρόνο. Ποτέ μου δεν κατάφερα να ισορροπήσω το ετήσιο θαύμα με την… Περισσότερα

Ηλίας Κεφάλας, «Φυγή μετά τον χωρισμό» Η δυσκολία στον χωρισμό είναι να πεις δυο λόγια Όμως εμείς δεν τα ’παμε – καθώς συνήθως γίνεται – και έτσι τελειώσαμε Τώρα πώς να γυρίσω πίσω και να σου τα εξιστορήσω από την αρχή Πώς να μπορέσω να… Περισσότερα

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, «Οι αποκαλύψεις του χειμώνα» Στο αειθαλές καταφεύγει η κρύα μέρα, η παγωνιά λάμπει στις άκρες των φύλλων κι ό,τι ζεστό είναι ν’ ανθίσει στο μέλλον περιμένει σκυφτό κάτω απ’ το χώμα. Προς το βράδυ η φύση βρίσκει τρόπο κι ανάβει τη σκοτεινιά της,… Περισσότερα

Τ. Κ. Παπατσώνης, «Το μνήμα του Παπαδιαμάντη» Σε ψηλό βράχο, που δεσπόζει στη μοναξιά τριγύρω και στην ειρήνη της Δυτικής Σκιάθος, που αφήνει απ’ το ένα μέρος το ευρύ πέλαγος να κρώζει τη νύχτα, ενώ από τ’ άλλο οιμώζει πλουσίων βουνών ο άνεμος,– αντί σε… Περισσότερα

Χρίστος Λάσκαρης, «Οδός Κωνσταντινουπόλεως» Σ’ αυτό το δρόμο με τις πολυκατοικίες, παλιά επαίζαμε. Βγαίναν οι γείτονες και μας φώναζαν. Ο αστυφύλακας (ο ίδιος πάντα) περνούσε και μας έπαιρνε το τόπι που ’χαμε κάμει με πανιά. Τώρα δεν παίζουνε παιδιά. Τώρα ουρλιάζουν τροχοφόρα.   (Από τη… Περισσότερα

Γραφή Βγάζω τα παπούτσια μου και τ’ αφήνω στην άκρη της σκάλας βγάζω το σακάκι μου αδειάζω το κενό από μέσα μου πίνω ένα ποτήρι νερό και το νερό αδειάζει στο πάτωμα. Όταν μπαίνω στο παιδικό μου δωμάτιο ο κανένας που ήμουν δεν είναι πια… Περισσότερα

Μίλτος Σαχτούρης, «Για τον Νίκο Καρούζο» Καημένε Νίκο τι ζωή ήταν κι αυτή κατατρεγμένος από τους Κατσιμπαλήδες οι πλούσιοι φτύναν πάνω στη φτώχεια σου όμως εσύ καλά έκανες έπινες τα ουζάκια σου κι όλους αυτούς τους μούντζωνες και πριν να φύγεις πρόφτασες κι αρπάχτηκες από… Περισσότερα

Βασίλης Καραβίτης, «Πρώτη Δημοτικού προ ετών σαράντα και» Ξύνοντας με μανία Το τεράστιο μολύβι μου· Τρέμοντας μπροστά σ’ ένα Χαοτικό, άσπρο τετράδιο· Χαράζοντας με κόπο μία μία Τις πρώτες, ακατανόητες λέξεις μου: Εκεί βρίσκομαι ακόμα.   (Από τη συλλογή «Ζω με τους φίλους και τις… Περισσότερα

Αγγελική Σιδηρά, «Νίσυρος»          Αυτά τα ερειπωμένα σπίτια όταν γεμίσει το φεγγάρι ταξιδεύουνε. Οι καμινάδες τους μοιάζουν φουγάρα στοιχειωμένων καραβιών που ζωντανεύουνε και βγάζουνε έναν καπνό παράξενο. Είναι οι ανάσες των ξενιτεμένων κρατημένες στους τοίχους που εξατμίζονται και υψώνονται σε μια βουβή, παράφορη επίκληση. Κι εκείνο… Περισσότερα

Αγγελική Σιδηρά, «Οι θείες»  Πού πήγανε όλες αυτές οι θείες που με φιλεύανε γλυκό του κουταλιού, μ’ ένα σιρόπι, κλάμα μακρινό, που κάποιο πένθος διαρκείας δεν το άφηνε να δέσει. Ονόματα ρουφήχτρες: Καλλιόπη, Αγλαΐα, Περσεφόνη, που λες τις εξαφάνισαν μες στις παρωχημένες έννοιες τους. Πάντα… Περισσότερα

Νάσος Βαγενάς, «Τ.Σ. Έλιοτ» Ο Απρίλης δεν είναι μήνας πιο σκληρός απ’ τον Ιανουάριο του θανάτου σου, όταν κι οι πασχαλιές ακόμη μάτωσαν και κάθε τόπος χλοερός. Γιατί – καθώς το θέλησαν οι Μούσες να γίνεις Τειρεσίας (χωρίς Οιδίποδα) – αρμόζοντας το τίποτε με το… Περισσότερα

Ορέστης Αλεξάκης, «Τα πατητήρια» Μπαίνω δειλά στην έρημη αποθήκη παλιά βαρέλια και μαδέρια σκόρπια νιώθω τη μυρωδιά του σάπιου ξύλου και του ξινού κρασιού – και το κορίτσι βγάζοντας το κεφάλι απ’ το βαρέλι δεν έχουν τρύγο λέει στον κάτω κόσμο δεν έχουν πατητήρια δε… Περισσότερα

Οδυσσέας Ελύτης, «Ωδή στη Σαντορίνη» Βγήκες από τα σωθικά της βροντής Ανατριχιάζοντας μέσ’ στα μετανιωμένα σύννεφα Πέτρα πικρή, δοκιμασμένη, αγέρωχη Ζήτησες πρωτομάρτυρα τον ήλιο Για ν’ αντικρύσετε μαζί τη ριψοκίνδυνη αίγλη Ν’ ανοιχτείτε με μια σταυροφόρο ηχώ στο πέλαγος. Θαλασσοξυπνημένη, αγέρωχη Όρθωσες ένα στήθος βράχου… Περισσότερα

«Το μυαλό είναι ανίκανο να παγιδεύσει την ομορφιά/…Οι προσδοκίες διαψεύδονται διαρκώς». (Albrecht Dürer [1471-1528], Χάρης Βλαβιανός, Αναγέννηση, Πατάκης 2024). Διαψεύδονται; Είναι ανίκανο όντως; Ο Χάρης Βλαβιανός, με στέρεη σκευή από τα διαβάσματα και τις σπουδές του καθώς και τη μακροχρόνια θητεία του στη γραφή, επιχειρεί… Περισσότερα