Υπάρχει πολύ συχνά το debate στην τέχνη για το πώς αυτή καλείται να απευθυνθεί στην επόμενη γενιά, στους νεότερους, ώστε να συνεχίσει να υπάρχει και να ανανεώνεται. Συχνά, στους παλιούς, στους παραδοσιακούς, τα νέα μέσα, οι νέοι τρόποι της τέχνης ξενίζουν και ξινίζουν. Κι αυτό… Περισσότερα
Στα βάθη του χρόνου, στη σκόνη των ημερών, στις πίσω σελίδες της ιστορίας. Ορισμένοι άνθρωποι, όσο κι αν υπήρξαν πρωτοπόροι, όσο και αν η μάνητα του πνεύματός τους πύρωνε τους ίδιους και όσους τους γνώρισαν, έχουν μια άγρια μοίρα να τους περιμένει στο τέλος του… Περισσότερα
Πότε γράφει ένας ποιητής; Πότε γράφεις, τον ρωτούν κάποιοι με ζήλο, πότε προλαβαίνεις να γράψεις, ρωτούν κι άλλοι με ζηλόφθονα αγωνία; Πότε άραγε γράφει ένας ποιητής; Πότε προλαβαίνει να οργώσει, να σπείρει, να ξεβοτανίσει, να θερίσει; Πότε έχει αγωνία για τον καιρό που θα κάνει… Περισσότερα
Γραφή Βγάζω τα παπούτσια μου και τ’ αφήνω στην άκρη της σκάλας βγάζω το σακάκι μου αδειάζω το κενό από μέσα μου πίνω ένα ποτήρι νερό και το νερό αδειάζει στο πάτωμα. Όταν μπαίνω στο παιδικό μου δωμάτιο ο κανένας που ήμουν δεν είναι πια… Περισσότερα
Πόσα μπορεί κάποιος να πει ότι γνωρίζει για το ποιος ήταν ο Καβάφης; Όχι τόσο για τον ποιητή, αλλά για τον άνθρωπο πίσω από τις λέξεις και την πένα. Υπάρχουν οι λεπτομέρειες για τη ζωή του που είναι γνωστές σε όλους, αλλά υπάρχουν και στοιχεία… Περισσότερα
Τον τάφο μου τον θέλω στα Χαυτεία Αφίσες με τραβούν απ’ το μανίκι, Αθήνα μου γεμάτη καλλιστεία. Τον τάφο μου τον θέλω στα Χαυτεία, είκοσι χρόνια σού πληρώνω νοίκι. Στον ύπνο να περνούν βουνά και δάση, νεράιδες φασκιωμένες μαύρα ρούχα. Κάτι σαν άχτι μουλαριού που… Περισσότερα
Τον καιρό του Μεγάλου Πολέμου, κατά το έτος 1915, ο μέγας Αμερικανός ποιητής Έζρα Πάουντ (ναι: ο κατοπινός φασίστας) μελετά τα σημειωματάρια του μακαρίτη σινολόγου Ερνέστο Φενολόζα, που ο ποιητής τα έλαβε από τη χήρα του καθηγητή, και κορφολογεί δεκαεφτά ποιήματα της Κίνας, τα οποία… Περισσότερα
Η αθηναϊκή πλατεία που αγαπώ πιο πολύ είναι ασφαλώς η Μαβίλη, και δεν αναφέρομαι καν στο περίφημο «βρόμικο», που δεν έτυχε να το δοκιμάσω παρά μία μόνο φορά κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια – και τώρα φοβάμαι ότι είναι αργά, ένεκα η ηλικία κτλ. Εδώ,… Περισσότερα
Εκείνη τη μέρα θα είχε ήλιο με δόντια, ου μην με καραμπίνα κι εξάσφαιρο, διότι είμαστε στην Άγρια Δύση. «The West is the best!» φώναξε ο Τζιμ Μόρισον, και προσυπογράφω, επειδή στην άκρη της Δύσης ανασαίνει η Ανατολή, με τις κερασιές και τα ηφαίστεια, με… Περισσότερα
Στη διστακτική μου ερωμένη Αν είχαμε Χρόνο και Κόσμο αρκετό μπροστά μας Δεν θα ’ταν έγκλημα κυρά μου οι δισταγμοί σου Θα αποφασίζαμε πού θα πηγαίναμε να περάσουμε Την Ατέλειωτη Μέρα της Αγάπης μας Εσύ στου Ινδού Γάγγη ποταμού την όχτη Θα ψάρευες Ρουμπίνια. Εγώ… Περισσότερα
«Κατσαρός λέγομαι. Επίθετο παραληφθέν από ετών. Ποιητής στο επάγγελμα, στίχων». Αν το επώνυμο είναι μια μοίρα, τότε αυτή του Μιχάλη Κατσαρού ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι… ίσια. Λογοπαίγνιο για να περνάει η ώρα; Μα, η ώρα ποτέ δεν περνάει πραγματικά και ο εν λόγω… Περισσότερα
[…] «Επειδή δεν γράφω συχνά, δεν υπάρχει κανένα παρασκήνιο στη συγγραφική μου δραστηριότητα. Δηλαδή δεν κρατώ σημειώσεις, ούτε ημερολόγια. Τα τελευταία χρόνια γράφω με τη γραφομηχανή μονάχα, αποκλειστικά με τη γραφομηχανή, γιατί δυσκολεύομαι πάρα πολύ να γράψω με το χέρι. Φαίνεται, ας κάνουμε λίγο χιούμορ… Περισσότερα
Ο ήλιος αγωνιζόταν να με ζεστάνει με τις αδύναμες ακτίνες του μέσα στο ψυχρό χειμωνιάτικο πρωινό, θα τα κατάφερνε αν ο βοριάς με τις απανωτές ριπές του δεν με έσπρωχνε με όλη του τη δύναμη κατά τον νοτιά και με όλο του το πείσμα στην… Περισσότερα
Ο Oscar Wilde ήξερε από σκάνδαλα. Ήταν οικογενειακή παράδοση. Είχε δει τη μητέρα του, την αστραφτερή «Σπεράντζα», περισσότερο ηρωίδα παρά μητέρα, πασιονάρια του Σιν Φέιν, ποιήτρια διαπρεπής, κοσμική και καλλιεργημένη, να σέρνεται στη λάσπη από μια φοιτήτρια που καυχιόταν ότι βιάστηκε από τον σύζυγό της,… Περισσότερα
Λιτός, στοχαστικός, βαθύτατα ανθρώπινος. Ο Κώστας Καναβούρης είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση ποιητή. Αν τον γνωρίσεις από κοντά, αν πιεις μαζί του ένα καφέ ή ένα ποτό και τον ακούσεις να μιλάει -με εκείνο το ευγενές πάθος του νέου που κουβαλάει εμπειρίες κάποιων δεκαετιών-, τότε θα… Περισσότερα
Στις αρχές του 20ου αι., το μέλλον υπόσχεται έναν Προμηθέα φορέα θαυμάτων και νέων κόσμων: Τα πρώτα αεροπλάνα και οι πρώτες κινηματογραφικές προβολές, αλλά και η ανακάλυψη του υποσυνείδητου από τον Freud και της σχετικότητας από τον Einstein. Κι ύστερα είναι ο Apollinaire. Στην αναφορά… Περισσότερα
3 Ιανουαρίου 1991 γράφει πάνω το τεύχος του περιοδικού Ταχυδρόμος που μου είχε φέρει εκείνο το απόγευμα η μητέρα μου από το σπίτι της κυρίας Σοφίας. Η κυρία Σοφία ήταν μια κυρία εξ Αθηνών, κοκέτα, που ερχόταν στην Ερμιόνη μόνο τα καλοκαίρια. Η μητέρα μου… Περισσότερα
«Είμαστε άνθρωποι πικραμένοι» Είμαστε άνθρωποι πικραμένοι. Μεγαλώσαμε και είμαστε πολύ πικραμένοι Δεν μας παρηγορεί η υγεία: μιά πλήξη πια, υγιείς εμείς μόνο να την ευχόμαστε στους συνανθρώπους. Δεν μας παρηγορούν τα χρήματα: έχουμε τόσα που μπορούμε και να τα αγοράσουμε. Δεν μας παρηγορούν ούτε τα… Περισσότερα
Γιάννης Ρίτσος, «Γεια σου, Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη» Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη, αλήθεια, είναι μεγάλες οι δρασκελιές του χρόνου μα οι δρασκελιές του τραγουδιού σου πιο μεγάλες –πάντα δυο-τρία μίλια αφήνουν πίσω τους το χρόνο. Βλαδίμηρε, δεν έπρεπε να φύγεις. Σε χρειαζόμασταν ακόμα και με κείνη την παράξενη κίτρινη… Περισσότερα
Ηλίας Λάγιος, «Παρασκήνιο» Από μικρός διδάχτηκες το τι ’ναι το Dasein κι έτσι, Κωστή μου, τάχτηκες μονάχος σαν τον Κάιν. Της Ηθικής συνήγορο γύρεψες τον Σπινόζα, μα ήταν Οβριός· παρήγορο! γιατί ήταν όλος πόζα. Έτσι είσαι βίος άδικος, μυλόπετρα κι αλέθεις· της σούρας σου κατάδικος,… Περισσότερα
