
Η Τανζανία «αντικρύζει» τον Ινδικό Ωκεανό και συνορεύει με 7 χώρες στην Αφρική.
«Είναι τόσες οι εικόνες που βλέπεις και τόσα αυτά που μαθαίνεις για τον εαυτό σου σ’ ένα τέτοιο ταξίδι. Για να δεις την αλήθεια του άλλου, πρέπει πρώτα απ όλα να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου». Ο Δημήτρης Κλεάνθους είναι φωτογράφος και στον φακό του ποζάρουν καθημερινά λαμπεροί άνθρωποι. Είτε πρόκειται για editorial μόδας, είτε για πορτρέτα προσωπικοτήτων, σε κάθε του κλικ χωράνε η έμπνευση, το ταλέντο και η ομορφιά της αλήθειας τους. Δεν είναι εύκολο. Εκείνος καταφέρνει να αφήσει το προσωπικό του στίγμα είτε φωτογραφίζει ένα resort, μια καμπάνια, είτε ένα celebrity.
Πριν λίγο καιρό επισκέφθηκε την Αφρική, στην Τανζανία και τη Ζανζιβάρη. Το υλικό που ανέβασε στο Instagram μας έφερε εδώ. Ήθελα να μάθω πώς κατάφερε να τραβήξει αυτή την απίθανη σειρά φωτογραφιών: τοπία, ζώα, άνθρωποι, στιγμές μιας καθημερινότητας τόσο μακρινής και υπέροχης. Όσα έφερε πίσω δεν χωρούν σε κάρτες μνήμης και αποσκευές.«Από τις φυλές στην Τανζανία μέχρι τα χωριά και τις παραλίες της Ζανζιβάρης, οι αντιθέσεις είναι τόσο δυνατές. Όλες είναι τόσο επιδραστικές».

Ο Δημήτρης Κλεάνθους σε κάποια από τις σαβάνες της Τανζανίας στην ανατολική Αφρική.
Το Ημερολόγιο του Δημήτρη Κλεάνθους Από την Αφρική
Ήθελα λίγο να χάσω τη βολή μου, να δω την ωμή αλήθεια μπροστά μου. Συνήθως ταξιδεύω σε μητροπόλεις ανά τον κόσμο για δουλειά, όσον αφορά τη μόδα και τη διαφήμιση. Δημιουργώ πιο σκηνοθετημένες λήψεις. Πέρσι ξεκίνησα με το Μαρόκο. Στην έρημο, σε χωριά με ανθρώπους, εργάτες, μεταλλωρύχους, σε παζάρια, σε τοπικές αγορές. Είδα ότι με ενδιέφερε πολύ αυτό το πράγμα, το πιο αυθεντικό, το λιγότερο στημένο. Ήθελα να το εξερευνήσω περισσότερο. Ένα ακόμα ταξίδι, ακόμα πιο βαθιά στην Αφρική, ήταν ο μόνος δρόμος.

Ο Δημήτρης Κλεάνθους δείχνει στις γυναίκες της φυλής τις φωτογραφίες που έχει τραβήξει, μεταξύ των οποίων και αυτό το σπίτι πάνω στη θάλασσα.
Με ενδιαφέρουν πολύ οι αντιθέσεις και αυτό το ταξίδι προσφέρει αντιθέσεις. Θα έβλεπα από τη μία το άγριο σκηνικό στις σαβάνες της Τανζανίας. Από την άλλη, θα έβλεπα πιο κοντινές σε μας εικόνες στη Ζανζιβάρη. Εκεί ναι μεν μπορεί να έχει εξωτικές παραλίες, αλλά μπορείς να ανακαλύψεις χωριά και ανθρώπους. Εκεί, κυριολεκτικά στο πουθενά, γνωρίσαμε ντόπιους και ήρθαμε σε επαφή.

«Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι η σύνδεση που μπορείς να έχεις με τόσο διαφορετικούς ανθρώπους. Αυτό ισχύει ακόμα κι αν δεν υπάρχουν πολλές δίοδοι επικοινωνίας, γλώσσα, καθημερινότητα, ή lifestyle».
Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι η σύνδεση που μπορείς να έχεις με τόσο διαφορετικούς ανθρώπους. Αυτό ισχύει ακόμα κι αν δεν υπάρχουν πολλές δίοδοι επικοινωνίας, γλώσσα, καθημερινότητα, ή lifestyle. Στο χωριό Τανιασίνι της Ζανζιβάρης για παράδειγμα, πήγαμε ως εθελοντές βοήθειας για τις γύρω κοινότητες. Βλέπεις πόσο διαφορετικά μπορεί να ζουν οι άνθρωποι. Μια τέτοιου είδους βοήθεια είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις. Αισθάνθηκα ότι ήταν υποχρέωση μου. Ήταν ίσως η μοναδική στιγμή που δεν ήθελα τόσο να κάνω κλικ, αλλά να νιώσω τη στιγμή.

Μέρος της καθημερινότητας για τις φυλές εδώ να περιπλανιούνται με ξύλα και να συναντούν συχνά την άγρια ζωή.
Η σύνδεση και ο τρόπος που μας υποδέχτηκαν ήταν κάτι που δεν ξεχνιέται. Ο γηραιότερος της κοινότητας μας έκανε περιήγηση στο χώρο. Παίξαμε μπάλα με τα παιδιά. Μιλήσαμε με τις γυναίκες που μας έδειχναν τα σπίτια και τις οικογένειες τους. Θυμάμαι μία γυναίκα συγκεκριμένα, την Μάριαμ (φωτό 8), μία μητέρα 3 παιδιών. Ήταν τόσο όμορφη που ζήτησα να την φωτογραφίσω. Δεν ήθελε. Ήταν τόσο ντροπαλή. Για να πάρεις όμως τη στιγμή του άλλου, δεν είναι μόνο το κλικ. Πρέπει πρώτα να ανοιχτείς ο ίδιος, να εκτεθείς μπροστά του. Ίσως αυτό να ήταν που έμαθα περισσότερο από αυτό το ταξίδι ως φωτογράφος.

Μέλη της φυλής Μασάι που στην Τανζανία όπου οι έφηβοι χορεύουν τον χορό Adumu ως κομμάτι της ενηλικίωσής τους. Είναι ένας παραδοσιακός χορός μύησης πολεμιστών με μακριά ξύλα/λόγχες.
Πριν πας, αισθάνεσαι αγωνία και περιέργεια για το άγνωστο. Δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις. Όταν όμως έρχεσαι σε επαφή με τον τόπο, ενθουσιάζεσαι και σε συναρπάζει. Αυτό το έντονο συναίσθημα διώχνει τον φόβο. Οι ενδοιασμοί εξαφανίζονται.
Δεν είχα κάποια προσδοκία. Αυτό που ήθελα σίγουρα ήταν να κάνω ένα φωτορεπορτάζ που να λέει μια αλήθεια. Θεωρώ ότι για κάθε φωτογράφο που κάνει ένα τέτοιο ταξίδι, πρέπει να έχει στο μυαλό του νωρίτερα τι θα βγάλει. Η πληροφορία που δέχεται είναι πάρα πολλή. Πρέπει να κάνει ένα χρονοδιάγραμμα και εικονοδιάγραμμα, να πάει στοχευμένα. Βεβαίως, το τι θα συναντήσεις είναι μια έκπληξη. Αυτό είναι το πιο μαγικό. Ήταν η επαφή που είχαμε με τους ανθρώπους. Ήταν το πόσο κοντά μπορούμε να έρθουμε. Είναι σαν γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους. Υπήρχε θέληση και από τις δύο πλευρές να περάσουμε χρόνο μαζί και να συνδεθούμε ουσιαστικά.

Μια αντιλόπη σε κατάσταση ετοιμότητας, έτοιμη να τρέξει αν εμφανιστεί ο βασικότερος θηρευτής της, οι λέαινες.
Η πιο έντονη στιγμή φόβου ήταν όταν ήμασταν σε σκηνές στη μέση της σαβάνας. Ήρθαμε σε επαφή με τα ζώα που ήταν έξω από τη σκηνή, δηλαδή από τα πιο φονικά ζώα στη σαβάνα, όπως το βουβάλι. Το να είσαι δίπλα στα ζώα εκείνη τη στιγμή είναι εμπειρία που θυμάσαι για πάντα.

Ένα θηλυκό τσιτάχ με τα μικρά του, ανιχνεύει το έδαφος. Τα θηλυκά τσιτάχ κινούνται συνήθως μόνα με τα νεογέννητά τους και τα προετοιμάζουν για την ενήλικη ζωή, όταν θα απομακρυνθούν. Δεξιά, ο αγαθός γίγαντας της Αφρικής, ελέφαντας.
Αυτό που ένιωσα εκεί είναι ότι η φωτογραφία πρέπει να λέει την αλήθεια. Πρέπει να αιχμαλωτίζει μια στιγμή γεμάτη αυθεντικότητα. Αυτή είναι η αρχή της φωτογραφίας, ό,τι πιο παλιό και ό,τι πιο σύγχρονο σε κάθε τομέα. Ισχύει είτε κάνεις μόδα, είτε κάνεις διαφήμιση, είτε φωτογραφίζεις έναν άνθρωπο, όποιος κι όπου κι αν είναι αυτός.

Μια καμηλοπάρδαλη στη σκιά και μια μαμά ζέβρα με το παιδί της σε ανοιχτό έδαφος.
Κάθε ταξίδι που κάνω με αλλάζει, με εξελίσσει. Το να βλέπεις καινούργιες εικόνες που δεν έχεις ξαναδεί, το να βλέπεις τον εαυτό σου πώς συμπεριφέρεται σε διαφορετικές συνθήκες, μόνο σε εξελίσσει. Το συγκεκριμένο ταξίδι μου έμαθε αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε όλοι μας εξαρχής: κάθε νέα εμπειρία μόνο μπροστά μας πάει.
Διαβάστε ακόμη: Ταξίδι στο Τέλος του Κόσμου




