Αντώνης Μυλωνάκης: «Ο έρωτας είναι μια απορρύθμιση του συστήματος, είναι απώλεια»

Ο Αντώνης Μυλωνάκης ταξιδεύει για λίγο μαζί μας πάνω στο μονοπάτι που λέγεται «Το Νόημα της Ζωής» και μας μιλά για τον θάνατο, την απώλεια, τη κβαντική φυσική και τι έχει πια, στα 40 του, νόημα για εκείνον.

Μετριέται άραγε η ζωή με βάση το πόσα χρόνια την έχεις ζήσει ή με βάση την ποιότητα των ετών που τη διαβαίνεις; Μπορεί ένας 30άρης να έχει βρει περισσότερες απαντήσεις από έναν 60άρη; Αναπάντητα ερωτήματα είναι αυτά. Μεταφυσικά, σχεδόν. Αυτό είναι και το Νόημα της Ζωής, η στήλη που κάναμε πριν αρκετά χρόνια. Να αναζητάς για να μη βρεις τελικά τίποτα και να συνεχίσει το ταξίδι. Όπως έγραφε και ο Εδουάρδο Γαλεάνο, «η Ουτοπία απομακρύνεται δέκα βήματα, την πλησιάζω δέκα βήματα και ξανά απομακρύνεται…άρα, για ποιο λόγο την κυνηγάω; Μα γιατί αυτό είναι η ζωή». Όλοι μας έχουμε κάπου μια Ουτοπία που μας σηκώνει κάθε μέρα από το κρεβάτι. Σήμερα, ο συγγραφέας Αντώνης Μυλωνάκης μας καθοδηγεί στο δικό του ταξίδι προς την Ουτοπία.

Ο Αντώνης Μυλωνάκης μέσα από 18 απαντήσεις

– Τι αναζητάτε αυτή την περίοδο στη ζωή σας; Ποιο είναι το μεγάλο ερώτημα που σας βασανίζει;

Να συμφιλιωθώ με την πραγματικότητα ότι στα 40 μου δεν έγιναν όλα όπως τα είχα φανταστεί. Και ηρεμία. Κυρίως ηρεμία. Το μεγάλο ερώτημα που με βασανίζει είναι αν τελικά υπάρχει Θεός, και αν υπάρχει, τι υπήρχε πριν από Αυτόν.

– Είστε σε καλό δρόμο για να βρείτε την απάντηση;

Ούτε κατά διάνοια.

– Όταν διαλέγετε ένα μονοπάτι, σας ανησυχεί μήπως το άλλο ήταν καλύτερο; Μετανιώνετε για όσα επιλέγετε ή για όσα δεν επιλέγετε;

Έχω την τύχη και το βάρος να είμαι καλός σε ένα μόνο πράγμα. Στα επαγγελματικά μου, το μονοπάτι δεν κάνει διχάλα. Είναι μονόδρομος. Αυτό με έχει γλιτώσει από το βασανιστικό «αν είχα κάνει αλλιώς». Έχω όμως μετανιώσει για επιλογές μου, κυρίως σε ανθρώπους. Για χρόνια έπεφτα έξω εύκολα και συχνά. Σήμερα λιγότερο. Όχι επειδή έγιναν καλύτερα τα πράγματα, αλλά επειδή έγινα πιο προσεκτικός.

«Δεν τον καταλαβαίνω τον θάνατο. Όλοι λένε ότι είναι φυσικός, ότι είναι το μέγα μυστήριο όμως εμένα με θυμώνει. Με εξοργίζει».
Αντώνης Μυλωνάκης: «Ο έρωτας είναι μια απορρύθμιση του συστήματος, είναι απώλεια»

«Αυτή την περίοδο υπάρχει η κβαντική φυσική στη ζωή μου. Mε ενδιαφέρει ότι κάτι μπορεί να υπάρχει σε περισσότερες από μία εκδοχές. Και ότι ίσως, σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, ένας σκύλος που αγαπούσα πολύ, ο Τίκο, είναι ακόμα ζωντανός».

– Όταν σκέφτεστε το μέλλον, το αντιμετωπίζετε αισιόδοξα, πως όλα με κάποιον τρόπο θα πάνε καλά ή σκέφτεστε ότι κάτι άλλο άσχημο θα προκύψει;

Το μυαλό μου είναι προγραμματισμένο να «τρέχει» πρώτα τα αρνητικά σενάρια. Αφού τα βάλω σε μια υποφερτή τάξη, βρω μια έξοδο κινδύνου, μόνο τότε επιτρέπω στον εαυτό μου να σκεφτεί αισιόδοξα. Το τίμημα είναι ότι μέχρι τότε έχω ήδη κουραστεί και κάπου εκεί χάνεται η μισή απόλαυση.

– Πώς συνδέεται η προσωπική σας ζωή με όσα συμβαίνουν κοινωνικά και διεθνώς; Μπορείτε να γελάτε χωρίς ενοχές για τις οδύνες των ανθρώπων;

Υπάρχουν μέρες που η επικαιρότητα με διαλύει και επηρεάζει άμεσα τη διάθεσή μου. Ταυτόχρονα, ζούμε σε μια εποχή συνεχούς έκθεσης. Αναγκαστικά αποκτάς μια μορφή ανθεκτικότητας. Όχι πάντα με περηφάνια. Το γέλιο δεν το συνδέω με την ενοχή. Όταν ένας άνθρωπος γελάει, η ζωή γίνεται πιο υποφερτή. Είναι ένας τρόπος να συνεχίζεις.

– Τι σημαίνει για εσάς ζωή και τι θάνατος;

Δεν τον καταλαβαίνω τον θάνατο. Όλοι λένε ότι είναι φυσικός, ότι είναι το μέγα μυστήριο όμως εμένα με θυμώνει. Με εξοργίζει. Ακριβώς επειδή δεν τον καταλαβαίνω. Από την άλλη η ζωή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Δεν είναι καν το αντίθετο του θανάτου, δεν θέλω να τα βάζω δίπλα δίπλα. Η ζωή είναι η ζωή.

– Τι συνιστά για σας απώλεια; Τι μετοχή έχει η απώλεια στη ζωή σας;

Η απώλεια είναι η απορρύθμιση ενός συστήματος. Κάτι αφαιρείται και τίποτα δεν λειτουργεί ξανά με τον ίδιο τρόπο. Πρέπει να μάθεις από την αρχή πώς να υπάρχεις. Πονάει αφόρητα, αλλά με τον καιρό γίνεται κομμάτι της ζωής. Ο καθένας στον χρόνο του.

«Αν θυμόμασταν τα πάντα, ίσως μέναμε καθηλωμένοι σε έναν εαυτό που δεν υπάρχει πια. Προτιμώ την αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού».

– Στοχάζεστε ποτέ πόσοι άνθρωποι πέρασαν από τη ζωή σας, πόσοι έμειναν για κάποιο διάστημα και μετά έφυγαν, από πόσες ζωές εσείς έχετε αποχωρήσει; Σας θλίβει η σκέψη;

Η ζωή είναι μικρή και μετά τα 25 τρέχει ιλιγγιωδώς. Δεν κοιτάζω πίσω. Κοιτάζω στο πλάι. Και είμαι πολύ ευγνώμων για τους ανθρώπους που έμειναν και αντέξαμε ο ένας τον άλλον.

– Τι είναι για εσάς ο έρωτας;

Απορρύθμιση ενός συστήματος, ακριβώς όπως η απώλεια. Στο τέλος, πονάνε το ίδιο.

– Θα θέλατε να θυμάστε τα πάντα για πάντα ή να ξεχνάτε τα πάντα διά παντός;

Να ξεχνάω. Οι άνθρωποι αλλάζουμε συνεχώς. Όπως λέει η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων: «Δεν μπορώ να σας ζητήσω συγγνώμη για χθες, γιατί χθες ήμουν κάποια άλλη». Αν θυμόμασταν τα πάντα, ίσως μέναμε καθηλωμένοι σε έναν εαυτό που δεν υπάρχει πια. Προτιμώ την αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού.

– Ποια είναι η αξία με την οποία πορεύεστε πάντα στη ζωή;

Να μη φοβάσαι τη δουλειά. Και να βοηθάς όποιον έχει ανάγκη. Όχι από οίκτο. Από ενσυναίσθηση.

– Ποιους ανθρώπους φέρετε πιο έντονα μέσα σας;

Τους γονείς μου, την αδερφή μου, έναν δάσκαλο στο λύκειο και τους φίλους μου.

– Τι σας φοβίζει πολύ;

Η σκέψη ότι κάποια μέρα δεν θα μπορώ να πάρω τηλέφωνο τη μαμά μου.

«Οι άνθρωποι αλλάζουμε συνεχώς. Όπως λέει η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων: “Δεν μπορώ να σας ζητήσω συγγνώμη για χθες, γιατί χθες ήμουν κάποια άλλη”».

«Για μένα, στα 40 μου, το νόημα είναι να βιώνεις τη ζωή: να φας, να πιεις, να κάνεις έρωτα, να πας εκδρομή με φίλους στο χιόνι».

– Ονειροπολείτε; Φαντάζεστε άλλους κόσμους και πολιτισμούς κάπου στο Σύμπαν; 

Η ονειροπόληση είναι κομμάτι της δουλειάς μου. Να φαντάζομαι κόσμους πειστικούς, καλύτερους ή χειρότερους από τον δικό μας. Με πολλή δουλειά και εξάσκηση, αυτοί οι κόσμοι ζωντανεύουν για περίπου δύο ώρες την ημέρα. Μετά ο εγκέφαλός μου ζητάει επιστροφή στην πραγματικότητα.

– Ποια η σχέση σας με τα όνειρά σας;

Κάποια τα έζησα. Και αυτό είναι ευλογία. Κάποια άλλα, όσο περνά ο χρόνος, μαθαίνω να αποδέχομαι ότι ίσως δεν γίνουν ποτέ. Δεν πειράζει. Πέρασα υπέροχα – υπέροχα! – κυνηγώντας τα.

– Υπάρχει Θεός στον κόσμο σας; Νιώθετε την ανάγκη να δώσετε δύναμη σε μια ανώτερη οντότητα;

Αυτή την περίοδο υπάρχει η κβαντική φυσική στη ζωή μου. Αυτή μελετώ και αυτή με ενδιαφέρει. Όπου μια γάτα μπορεί να είναι νεκρή και ζωντανή ταυτόχρονα, ή πραγματικότητα να αλλάζει ανάλογα με τον παρατηρητή. Ή ακόμα, ότι κάτι μπορεί να υπάρχει σε περισσότερες από μία εκδοχές. Και ότι ίσως, σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, ένας σκύλος που αγαπούσα πολύ, ο Τίκο, είναι ακόμα ζωντανός.

– Είμαστε εμείς οι κυρίαρχοι της ζωής μας ή πάντα θα εξαρτώμαστε από τους άλλους;

Οι άνθρωποι είναι απρόβλεπτοι. Ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο. Μπορεί κάποιος να είναι κυρίαρχος του εαυτού του, αλλά αν το πάρει κυριολεκτικά, κινδυνεύει να αποκοπεί από τη ζωή. Δεν μου αρέσει η ιδέα της απόλυτης αυτάρκειας. Προτιμώ να σκέφτομαι τη ζωή σαν ένα μικρό χωριό: ο ένας βοηθά και στηρίζει τον άλλον όταν χρειάζεται και, το βράδυ, όλοι κάθονται μαζί σε μια παμπ και παίζουν μπιρίμπα.

– Υπάρχει τελικά το νόημα της ζωής;

Υπάρχει. Απλώς είναι διαφορετικό για τον καθένα. Για μένα, στα 40 μου, το νόημα είναι να βιώνεις τη ζωή: να φας, να πιεις, να κάνεις έρωτα, να πας εκδρομή με φίλους στο χιόνι. Όχι οι δεκαπέντε μέρες στην Ταϊλάνδη σε ένα ξενοδοχείο πολυτελείας μέσα στη ζούγκλα. Δεν μου λέει τίποτα αυτό. Η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει κάθε μέρα.

* Ο Αντώνης Μυλωνάκης γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα, όπου και ζει. Μεγάλωσε γράφοντας ιστορίες για την αδερφή του, έχοντας συχνά την ίδια ως κεντρική ηρωίδα. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Ο καθρέφτης και η προφητεία του Γκρέινορθ (2016), βραβεύτηκε την επόμενη χρονιά. Το δεύτερο, Ιππόκαμπος (2023), γνώρισε ευρεία αποδοχή και ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Νέου Λογοτέχνη του περιοδικού Κλεψύδρα. Ο Αντώνης Μυλωνάκης έχει ξεχωρίσει στην παιδική λογοτεχνία με τη σειρά «Λίλυ και Άλεξ». Το πρώτο βιβλίο της σειράς, Μια ιστορία φαντασμάτων, ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Λογοτεχνικού Βιβλίου για Παιδιά του περιοδικού Ο Αναγνώστης (μικρή λίστα). Το τελευταίο του βιβλίο για ενήλικες, Εννιά, απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και συμπεριλήφθηκε σε λίστες προτεινόμενων αναγνωσμάτων του 2025. Ο Αντώνης Μυλωνάκης γράφει επίσης ποίηση και διηγήματα, αρκετά από τα οποία έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Ποιήματά του έχουν αποτελέσει αντικείμενο ακαδημαϊκής εργασίας και έχουν μελετηθεί σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής. Βρείτα τα βιβλία του εδώ.

 

Διαβάστε ακόμη: Μιχάλης Μοδινός: «Έχω βαρεθεί να ακούω για προσωπικά τραύματα, όλοι ζούμε τις ίδιες απώλειες»

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top