Κυνηγώντας την ουτοπία: Στην παραλία Ελαφονήσι ανακάλυψα το «This Is Living»

Από το κέντρο των Χανίων μέχρι την παραλία στο Ελαφονήσι, η διαδρομή είναι 1.5-2 ώρες. (Φωτογραφία: Δημήτρης Κυριακάκης/Unsplash)

Πολλές φορές, οι μικρές «ενοχλητικές σταγόνες» της ζωής, σου φαίνονται «ωκεανοί» και πελαγώνεις, χάνεις τη μεγάλη εικόνα. Εκεί, χρειάζεται απλά να κάνεις 1-2 βήματα προς τα πίσω, να κοιτάξεις μπροστά και να θυμηθείς γιατί συνεχίζεις. Εκεί καταλήγει η καλοκαιρινή περιπέτεια που θα σας αφηγηθώ, μια περιπέτεια που όλοι μας  την έχουμε ζήσει έτσι όπως την περιγράφω. Αλλάζει ο τόπος, αλλάζουν οι μικρές λεπτομέρειες, αλλά η ουσία είναι ο κοινός μας τόπος και ο λόγος που αγαπάμε το ελληνικό καλοκαίρι, γιατί…This Is Living.

Είναι περίπου 10 και 30 το πρωί. Ξυπνάω από άγχος, γιατί είμαι πάντα  ο αγχωμένος της παρέας στις διακοπές. «Σηκωθείτε. Σηκωθείτε. Σηκωθείτε ρεεε», λέω στους άλλους 3 που έχουμε πάει μαζί διακοπές στα Χανιά. Ήταν η πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια που καταφέραμε να συντονιστούμε για να πάμε διακοπές χωρίς τις σχέσεις τους (εγώ είμαι ο μόνιμα single της παρέας) και σκεφτήκαμε ότι θα είναι ωραία ιδέα να μείνουμε μαζί σε ένα μεγάλο δωμάτιο με 3 κρεβάτια, έναν καναπέ και 2 μπάνια. Μαντέψτε ποιος κατέληξε να κοιμάται στον καναπέ!

Ναι, το να κοιμάμαι στον καναπέ δε με ενόχλησε, αλλά είχα θέσει ως προαπαιτούμενο να έχουμε δύο μπάνια για να μην προκαλείται συμφόρηση μετά τη θάλασσα και τη μασαμπούκα μας.

Τους κουνάω και τους φωνάζω, που λέτε, για να ξυπνήσουν, γιατί δε ζούμε στο 2012 και, πλέον, όταν πας σε έναν δημοφιλή προορισμό, αν θες να βρεις χώρο στις δημοφιλείς παραλίες του, πρέπει να ξεκινήσεις νωρίς και να φτάσεις νωρίς. Πώς το έλεγε ο Κηλαηδόνης; Αν κοιμηθώ νωρίς, θα σηκωθώ νωρίς, θα ξεκινήσω νωρίς και θα παρκάρω νωρίς. Ε, εμείς κοιμηθήκαμε αργά. Πολύ αργά.

Είχαμε πει να ξυπνήσουμε κατά τις 9 και να ξεκινήσουμε στις 10 για την ξακουστή παραλία στο Ελαφονήσι, η οποία μπήκε πρόσφατα στη λίστα με τις 100 πιο εμβληματικές παραλίες στον κόσμο (το Πορί στα Κουφονήσια κι η Κολώνα στην Κύθνο οι έτερες δύο ελληνικές) όπως τις ανέδειξε η Corona για τα 100 της χρόνια. Θέλαμε περίπου 1.5 ώρα οδήγηση από εκεί που μέναμε, στο κέντρο των Χανίων, για να φτάσουμε στο Ελαφονήσι. Οι άλλοι 3 δεν είχαν ξαναπάει στην παραλία στο Ελαφονήσι. Εγώ έχω πάει 3 φορές. Και τις 3, με διαφορετική παρέα. Ετοιμαζόμουν για το 4/4. Τους ξυπνάω με τρόπο ίδιο με αυτόν που με ξυπνούσε η μάνα μου για να πάω σχολείο. Είχαμε βγει ήδη μιάμιση ώρα εκτός προγραμματισμού.

Πριν βρεθείς στην παραλία, περπατάς από φυσικές λίμνες. (Φωτογραφία: Marina T/Unsplash)

«Δε θα βρούμε τίποτα, θα καταλήξουμε να μην έχουμε ομπρέλα και πάλι θα είμαι εγώ αυτός που θα καεί και θα ξεφλουδίζει για 3 μέρες». Αυτά μονολογούσα και μουρμουρούσα καθώς πήγαιναν ένας ένας προς το μπάνιο κι εγώ έφτιαχνα τσάντες. Πότε κατέληξα να γίνω η μάνα μου και ο πατέρας μου που θέλει να φύγουμε για εκδρομή στις 6 το πρωί για «να έχουμε τον ήλιο στην πλάτη μας», δεν το κατάλαβα. Δεν έχει υπάρξει όμως ποτέ κάτι όμορφο χωρίς να περιλαμβάνει μικρά ή μεγάλα ζόρια. Οπότε άφηνα τη γκρίνια και έριχνα το βλέμμα στον προορισμό: στο τέλος, θα δεις που θα αξίζει. Αυτό λέω πάντα μέσα μου.

Μια παρένθεση εδώ: για να πας στο Ελαφονήσι, αν υπάρχει ένας οδηγός, συστήνεται την προηγούμενη μέρα να έχεις επιλέξει μια ξεκούραστη παραλία, εφόσον μένεις στο κέντρο των Χανίων ή στους δήμους πέριξ – ας πούμε μέχρι Πλατανιά. Εμείς, ευτυχώς για τον οδηγό, είχαμε πάει στο beach bar Άμμος & Ήλιος, όπου το πιο κουραστικό ήταν να βρούμε θέση πάρκινγκ με σκιά, και είχαμε χαλαρώσει στον ρυθμό του This Is Slow Living, This Is The Living Experience με μια Corona με lime ανά χείρας.

Στο Άμμος & Ήλιος, που βρίσκεται μετά τον Κάτω Σταλό, στην Αγία Μαρίνα (περίπου 10 λεπτά οδήγηση από κέντρο) σε περιμένουν ξαπλώστρες, ομπρέλες και η Corona.

Έχει πάει, λοιπόν, 11 και 15, είμαστε έτοιμοι να πάμε στο αμάξι και να ξεκινήσουμε. Κάθομαι συνοδηγός (οδηγός ο Δημήτρης με 1.96 ύψος, ευτυχώς που οδηγάει αυτός, ειδάλλως θα καθόταν εκείνος αναγκαστικά συνοδηγός, αφού δε χωράει πίσω) γιατί ξέρω σχετικά τη διαδρομή και μου αρέσει πάντα να είμαι ο επικεφαλής της διασκέδασης μες στο αμάξι. Να βάζω εγώ τη μουσική. Μας αρέσει να ακούμε τοπικούς σταθμούς και να ανακαλύυπτουμε τι ακούνε οι ντόπιοι όταν οδηγούν σε αυτούς τους δρόμους. Και για τις στιγμές που θα οδηγάμε στο βουνό και το σήμα δε θα πιάνει,  έχω έτοιμη playlist από Spotify. Η διαδρομή μέχρι το Ελαφονήσι είναι από τα βουνά, με στροφές και ζιγκ ζαγκ.

Καθότι, πια, έμπειρος, λίγο πριν φτάσουμε, τους αναλύω το πλάνο για να βρούμε γρήγορα ξαπλώστες. Και 2 να βρούμε με ομπρέλα, τις καπαρώνουμε και απλωνόμαστε αργότερα. Πρώτα διασφαλίζουμε, μετά επεκτεινόμαστε. Αυτά λέω ο μέγας στρατηλάτης και λίγο αργότερα αχνοφαίνεται η κατηφόρα όπου παρκάρουν τα αυτοκίνητα πριν πατήσουν στην παραλία.

Αχνοφαίνεται αυτό το ροζ χρώμα στην ακροθαλασσιά που έχει το Ελαφονήσι. Ακούγονται και οι φωνές των λουόμενων. Φαίνεται και η θάλασσα που είναι ήρεμη, με το χαρακτηριστικό ξεθωριασμένο γαλάζιο της σε αυτό το σημείο.

Μόλις αφήσεις το αμάξι, το πνεύμα του This Is Living θα σε κατευθύνει στην παραλία και στο πιο δροσιστικό της σημείο: εκεί όπου είναι οι Corona. (Φωτογραφία Δεξιά: Jim Kalligas/Unsplas)

Φορτώνουμε τις τσάντες, παίρνω εγώ το ψυγειάκι με τον πάγο που θα μπουν νερά, οι Corona και lime από την καντίνα που έχει στο Ελαφονήσι, παίρνουν κι οι άλλοι 3 από κάτι και τίθεται σε εφαρμογή το πλάνο «Βρες Την Ξαπλώστρα». Περπατάμε μέσα από τις φυσικές λιμνίτσες που έχει η παραλία, πλατσουρίζουμε πόδια και, λίγο πριν αρχίσουμε την επίθεση, απολαμβάνουμε αυτή τη στιγμή που η σκέψη της βουτιάς έχει ήδη αρχίσει να μας δροσίζει. Ναι, φορτωμένοι. Ναι,

Η καντίνα στο Ελαφονήσι όπου θα βρεις την «πηγή της δροσιάς» σε μια Corona με lime.

Είμαστε με γουόκι τόκι και λέμε ο ένας στον άλλον «τίποτα ακόμα εδώ, over». Μετά από 20 λεπτά, η τύχη μας χαμογελά και βρίσκουμε σημείο με 3 ξαπλώστρες. Είμαστε έτοιμοι για την επίθεση και κατάληψη του οχυρού. Είμαστε πλέον εκεί όπου πρέπει να είμαστε, σε κάτι που μοχθήσαμε για να φτάσουμε, όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό. Το να πας σε μια παραλία σαν το Ελαφονήσι, είναι μια περιπέτεια που μετά από κόπο, έρχεται η ανταμοιβή. Με ξαπλώστρα ή χωρίς. Πάνω στην άμμο ή όχι. Η δροσιά είναι κι αυτή ένα state of mind.

Η στιγμή που ξαπλώνουν οι 3 και κάθομαι εγώ στα πόδια της μίας ξαπλώστρας, είναι η στιγμή που μπορούμε να ξεκουραστούμε. Είναι η στιγμή που έρχονται οι Corona με lime από την καντίνα, τις βάζουμες στο ψυγειάκι να κρατήσουν θερμοκρασία, κοιταζόμαστε και λέμε «πάμε να βουτήξουμε τώρα;». Και βουτάμε. Και είμαστε και οι 4 ξανά εκείνα τα παιδιά που ήμασταν στα 18 μας, όταν πηγαίναμε διακοπές 15 άτομα, αγόρια κορίτσια, πετούσαμε νερό και φλερτάραμε ο ένας με τη νιότη του άλλου.

Εκείνες οι μνήμες μάς μένουν, μάς δένουν και μάς κάνουν να αποζητάμε 9 μήνες τον χρόνο το ελληνικό καλοκαίρι. Όχι μόνο για τις 15 μέρες της άδειας που θα πάει ο καθένας να αναζητήσει το δικό του Ελαφονήσι. Αλλά και για τους υπόλοιπους 2-3 μήνες (κάποιοι πάνε διακοπές τον Σεπτέμβριο, μην τους ξεχνάμε) που το καλοκαίρι μάς προσκαλεί σε περιπέτειες όπως αυτή που περιγράφω, σε αυτό που δε βρίσκεις εύκολα λέξεις να το περιγράψεις σε όσους δεν το έχουν ζήσει, αλλά αρκούν 3 λέξεις και μια κίνηση του χεριού για να το ανακαλύψουν: This Is Living.

Η Corona μας προσκαλεί να τσουγκρίσουμε τα μπουκάλια, να πούμε «This Is Living» και να πάρουμε μέρος στον διαγωνισμό για να κερδίσουμε ταξίδια 1.000 ευρώ στις 3 παραλίες.

Η στιγμή που έχουμε βγει όλοι μαζί από το νερό, αυτό το καθαρό νερό στο Ελαφονήσι, μετά από την πρώτη αναγνωριστική βουτιά, και είμαστε ξανά στις ξαπλώστρες με τις μπίρες και τα σνακ, πίνουμε μια δροσιστική γουλιά να μας πάρει την κάψα του ήλιου, είναι η στιγμή για την οποία αξίζουν όλες οι ταλαιπωρίες.

Κάποτε, ο Εδουάρδο Γαλεάνο έγραφε ότι «η ουτοπία βρίσκεται στον ορίζοντα. Κάνω 2 βήματα να την πλησιάσω και απομακρύνεται 2 βήματα. Και ο ορίζοντας απομακρύνεται 10. Τότε, τι εξυπηρετεί η ουτοπία; Αυτό ακριβώς, σε ωθεί να κάνεις το ταξίδι». Και το ταξίδι δεν είναι απαραίτητα σε μια παραλία, ούτε απαιτεί πάντα λεφτά. Το ταξίδι υπάρχει παντού γύρω μας. Σε ένα μπαλκόνι, σε μια κουβέντα με φίλους όπου μιλάμε για τα όνειρά μας, για τις αγωνίες που πέρασαν κι αυτές που θα έρθουν, κάθε μας ημέρα είναι ένα ταξίδι προς την ανακάλυψη ενός νέου μας εαυτού. Με μια Corona στο χέρι, με τον ήχο των μπουκαλιών που τσουγκρίζουν μεταξύ τους, κάνουμε αυτά τα ταξίδια όχι μόνοι, αλλά με παρέα.

Γεννηθήκαμε εδώ, μεγαλώσαμε εδώ, δεν την αποχωριζόμαστε ποτέ τούτη τη γη και το να έχουμε τόσο κοντά μας αυτά τα νερά, αυτούς τους τόπους, μας κάνει να πούμε «This is living». Ακόμα καλύτερα: This worths every tough moment of living.

Και, μπορεί μέσα στην καθημερινότητα να χάνουμε τον προσανατολισμό μας, να «πελαγώνουμε», αλλά ζούμε στη χώρα όπου το καλοκαίρι είναι τόπος, όχι εποχή, όχι χρόνος. Και πιάνουμε τα πελάγη από τα μαλλιά, τα τιθασεύουμε και βρίσκουμε την υπενθύμιση που χρειαζόμαστε για να καταλάβουμε πως η ευτυχία είναι στα απλά πράγματα. Το Ελαφονήσι είναι state of mind. Κάθε παραλία στα Χανιά είναι ένας προορισμός που κάνει το ταξίδι να μετράει διπλά.

Αν δεν είναι το Ελαφονήσι, θα είναι η Γραμβούσα και ο Μπάλος, μια κλασική κρουαζιέρα να κάνεις στα Χανιά. Μια κρουαζιέρα που έχει τον συνδυασμό περιπέτειας και χαλάρωσης. Θα πας στο Καστέλι, στην άκρη της Κρήτης, θα πάρεις το πλοίο για Γραμβούσα-Μπάλο, που είναι η κλασική κρουαζιέρα που κάνουν τα πλοία, θα βάλεις και μια Corona στην τσάντα για να απολαύσεις μετά τις βουτιές, έχοντας πρώτα τη θέα του ενετικού κάστρου στη Γραμβούσα (να ανέβεις οπωσδήποτε πάνω να χαζέψεις Μεσόγειo και Κρητικό Πέλαγος) και μετά της παραλίας του Μπάλου, καθώς την προσεγγίζει το πλοίο.

Και όταν επιστρέφεις, απολαμβάνεις την ίδια μαγευτική θέα αλλιώς, με ηλιοβασίλεμα και ρυθμούς slow living, νιώθοντας γεμάτος από μία μέρα well-spent που ολοκληρώνεται στο Blue Cactus Kasteli δίπλα στο λιμάνι που σε αφήνει το πλοίο, όπου θα μοιραστείτε με την παρέα σου τις εντυπώσεις σας από αυτή την εμπειρία με μια Corona με lime στο χέρι και θα ζήσετε μια floating bar experience. Είναι το ιδανικό pit stop. Εννοείται, πως ο οδηγός πίνει μόνο μία.

Το Blue Cactus είναι μια ειδυλλιακή συνθήκη για μετά το τέλος της κρουαζιέρας στον Μπάλο.

Για τέτοιες μοναδικές εμπειρίες, η Corona μας καλεί να λάβουμε μέρος στον διαγωνισμό της όπου 10 τυχεροί θα κερδίσουν ταξίδι αξίας 1.000 ευρώ σε ένα από τα 3 μέρη που φιλοξενούν τις 3 εμβληματικές παραλίες της Ελλάδας (Ελαφονήσι-Χανιά, Πορί-Κουφονήσια, Κολώνα-Κύθνος), ενώ 400 τυχεροί θα κερδίσουν πετσέτες Sun of A Beach, – ένα premium brand που ταυτίζεται με τη σύγχρονη φωνή του ελληνικού καλοκαιριού, με ρίζες στην Ελλάδα και παρουσία σε ξεχωριστές παραλίες όλου του κόσμου. Πάρε μέρος στον διαγωνισμό εδώ.

* Απολαύστε υπεύθυνα. www.apolafste.ypefthina.gr

TAGS :
διακοπές καλοκαίρι μπίρα παραλία Χανιά

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook