Γεωργία Δρακάκη: «Είμαι μια διανοούμενη τσούλα»

Η Sex Editor του Andro γράφει για τον εαυτό της και για όλες εκείνες τις γυναίκες που δε ντρέπονται να φλερτάρουν και να κάνουν σεξ χωρίς αυτό να τις καθιστά «εύκολες» ή ακατάλληλες για σχέση.

Δεν φοβάμαι τις λέξεις. Και, πια, έχω πάψει να φοβάμαι και το πώς αυτές θα εκληφθούν από ανθρώπους που ποτέ δεν τις αγάπησαν όπως εννοώ προσωπικά την αγάπη για τις λέξεις. Μην μου γράψετε, να χαρείτε, ότι δεν είμαι τσούλα. Όχι, δεν κερατώνω, δεν την πέφτω σε παντρεμένους, περιορίζομαι από κάποιες δικές μου και κάποιες φορεμένες από την κοινωνία αρχές -κοινώς, δεν κάνω σεξ μέρα μεσημέρι στην Πανεπιστημίου με έναν άρτι αφιχθέντα στην πόλη μας φαντάρο. Επίσης, θα προτιμούσα να μην με ειρωνευτείτε για το θράσος μου να αυτοαποκαλούμαι διανοούμενη.

Διανοούμενος είναι κάθε άνθρωπος που σκέφτεται, αναζητά τη γνώση, αγαπά να μελετά, να κατανοεί, να ορθώνει εγκεφαλικό ανάστημα και να διαμορφώνει άποψη απέναντι σε έναν κόσμο που μοιάζει με χυλό και κατοικώντας σε έναν τόπο και σε μια εποχή που μοιάζει να αδιαφορεί για όλα αυτά. Αν ήμουν αγόρι, θα θεωρούμουν πολύ πιο επισήμως «ένας γαμάτος τύπος που γράφει κειμενάρες και τραγουδάει καλά». Θα ήμουν ψηλός, μελαχρινός, θεογκόμενος. Θα μέτραγα πολύ, θα είχα γίνει κιόλας κάπου αρχισυντάκτης -με τόσα χρόνια προϋπηρεσία στην δημοσιογραφία και με τρία κιλά αρχίδια, τι, δε θα είχα γίνει;

Τώρα, η πιάτσα μου (ναι, εσείς οι δημοσιογράφες, οι καλλιτέχνες, οι «συνάδελφοι», οι εκδότες, οι κύριοι και οι κυρίες, οι ποιητές και οι σικ διανοούμενοι, με τα μαλακά σας χέρια και την απόγνωσή σας να είστε με την σωστή μεριά της ιστορίας) με θεωρεί μια ψωνισμένη, θεατράλε γκόμενα με ταλέντο. Να πάτε να γαμηθείτε: εγώ είμαι μια αυθεντική, παλιομοδίτισσα και φερμένη από το μέλλον διανοούμενη τσούλα και επιθυμώ να σας μπαίνω στο μάτι, σαν σκουπιδάκι που σας φέρνει δάκρυα. Χαμογελώ, αγκαλιάζω σφιχτά τις ανασφάλειές μου, τραβώ ψηλά τη στριγκάρα μου στα κόκαλα της καλοσχηματισμένης μου λεκάνης και βγαίνω στη στράτα, σαν μελωδία του Σοπέν. Περπατώντας, μετατρέπομαι σε λεωφόρο παθών και τραυμάτων. Δικών μου και δικών σας.

«Θέλετε να χωρέσουμε κάπως στα κουτιά σας και μπερδεύεστε: αυτή τώρα είναι αρχιτεκτόνισσα, δικηγορίνα, συνθέτρια, μιλάει πολύ ωραία και διαφορετικά, αλλά φαίνονται οι ρώγες της».

Η αρχιτεκτονική της ψυχής μιας ιντελεκτουέλ καυλιάρας

Πολλοί άντρες θεωρείτε ότι οι γυναίκες που γαμιούνται ωραία, που φλερτάρουν με ζέση και που θα σας χαρίσουν μες στο αμάξι σας ένα ωραίο τσιμπούκι πριν ανέβουν σπίτι τους είναι οι ελαφριές, οι ασόβαρες, οι επιφανειακές. Λίγοι άντρες έχετε γευτεί ένα διανοούμενο μουνί, σαν το δικό μου και σαν των καλών μου φιλενάδων. Και, επειδή μπερδεύετε την ανοιχτωσιά μας και την αγάπη μας για ζωή (ζωή θα πει θάλασσα, ήλιος, άνοιξη, πούτσος, ρώγες, χώμα, χάδι) με ευκολία κατάκτησης, συχνά χάνετε την ευκαιρία να μας κατακτήσετε και να κατακτηθείτε από εμάς. Άλλοτε, μας απορρίπτετε a priori γιατί θεωρείτε ότι δεν κάνουμε για σπίτι και όταν σας λέμε πως έχουμε ερωτευτεί και μας έχουν ερωτευτεί μέχρι θανάτου, μπορεί και να απορείτε. Εσείς δίνετε στον εαυτό σας το δικαίωμα να ερωτευτεί μια χαμηλοβλεπούσα Κόρη που σας θυμίζει στα κρυφά την ιδανική ιδέα μητρός των μελλοντικών σαν απογόνων. Για εμάς, βαράτε μερικές μαλακίες. Κι εμείς σας αγνοούμε με πολλή αγάπη και τρυφερότητα.

Δεν έχετε ιδέα πώς είναι να γαμάτε και να φιλιέστε με ένα κορίτσι που δεν κωλώνει. Όχι με ένα κορίτσι που δεν κωλώνει στο σπίτι του και στην κάμερά του. Με ένα κορίτσι που δεν κωλώνει στην πραγματική ζωή. Που δεν κωλώνει να είναι αφειδώς ερωτικό, να είναι θεά της ομορφιάς και της καύλας χωρίς κανόνες. Να στάζει μαγεία από κάθε πόρο του προσώπου και του κορμιού της, να μπορεί να κλάψει με ένα ποίημα, να μπορεί να θυμώσει εκρηκτικά και να μπορεί να σας χύσει αλύπητα, το βράδυ μετά. Θέλετε να χωρέσουμε κάπως στα κουτιά σας και μπερδεύεστε: αυτή τώρα είναι αρχιτεκτόνισσα, δικηγορίνα, συνθέτρια, μιλάει πολύ ωραία και διαφορετικά, αλλά φαίνονται οι ρώγες της. Αναρωτιέστε: να μου σηκωθεί ή να σηκωθώ να φύγω, να προλάβω το «κακό»; Είμαστε οι μάγισσες της εποχής σας.

Είμαστε ωραίες γκόμενες. Ωραίες, με το αντρικό βλέμμα. Δεν παστωνόμαστε στα μεϊκάπια. Δεν ξέρουμε να κάνουμε κοντούρινγκ. Κι αν θέλουμε να βαφτούμε, δεν προσπαθούμε να φανούμε άβαφτες-κάνει μπαμ η σκιά και το κραγιόν μας. Δεν είμαστε σνομπ και ψηλομύτες, αν και υποτίθεται πως «θα μας έπαιρνε». Πίπες. Εμείς γουστάρουμε καλοσύνες, αβρότητες, πλάκες, οικειότητες. Δεν φοβόμαστε μην μας πάρουν για εύκολες. Μπορεί και να είμαστε, κάποια βράδια.

Κάποιοι μάς θεωρούν παράξενες, ιδιαίτερες, εκκεντρικές, τρομακτικές. Κάποιοι  άλλοι μας βλέπουν μπιμπελό, ή απλώς τα χάνουν με τα πράσινα ματάκια μας, την δίμετρη ποδάρα μας, τα ροδαλά μας μαγουλάκια, τη φλατ κοιλίτσα μας, τις καμπύλες μας, την μυρωδιά μας σαν μωρού ή σαν Περσίδας πόρνης. Και είμαστε ωραίες και με το γυναικείο βλέμμα-όταν τα κορίτσια δεν μας ζηλεύουν, μας λένε κομπλιμέντα, μας λένε για το σώμα μας, για το δέρμα μας, για τα σκουλαρίκια μας, για τα ωραία μας χέρια. Κι εμείς ανταποδίδουμε και γουστάρουμε την ζωή μας.

«Ο έρωτας και το σεξ για εμάς είναι τρόπος-όχι αφετηρία, ούτε σκοπός. Οργανώνουμε την σχέση μας με τον έρωτα υπακούοντας στον Πραγματικό μας Ρόλο: τον εαυτό μας».

Γυναίκες ακάματες gourmandes

Είμαστε ακάματες gourmandes του πάθους και της ηδονής. Μας κινεί μια λύπη για τα πράγματα, για τον κόσμο, είμαστε βαγκ και μελαγχολικές, αλλά δίνουμε μια και αρπάζουμε στην χούφτα μας όλη την ομίχλη και ξερνάμε φως από τις ρώγες και τ’ ακροδάχτυλα. Λειτουργούμε και δρούμε πανερωτικά με τους ανθρώπους που συνδεόμαστε με αληθινές σχέσεις. Αγκαλιάζουμε, χαϊδεύουμε, γέρνουμε σε λαιμούς, χορεύουμε, κοιτάζουμε έντονα. Γουστάρουμε πολύ να αρέσουμε, αλλά είμαστε πρωτίστως ερωτικά υποκείμενα: ποθούμε, παρατηρούμε, καυλαντάμε, αν θέλουμε την πέφτουμε κιόλας.

Ο έρωτας και το σεξ για εμάς είναι τρόπος-όχι αφετηρία, ούτε σκοπός. Οργανώνουμε την σχέση μας με τον έρωτα υπακούοντας στον Πραγματικό μας Ρόλο: τον εαυτό μας. Εμπνεόμαστε από την καχεξία και τον πλούτο παράλληλα, της ερωτικής στέρησης. Έτσι, είτε θα μας δείτε να κλαίμε ξεμαλλιασμένες για έναν τύπο που κάποτε, κατουρώντας μας στο στόμα, μας είπε σ’ αγαπώ κι εμείς τον πιστέψαμε, είτε να χορεύουμε Saske σε μια μπάρα στου Ψυρρή. Μες στις τσάντες μας, την ώρα που τουρλώνουμε κώλο, βρίσκονται οι Ιστορίες του κ. Κούνερ του Μπρεχτ, διηγήματα του Μουρακάμι και βιταμίνες C, κλειδιά, δέκα ευρώ τσαλακωμένα, κάτι που σημειώσαμε τις προάλλες και τώρα πια ξεχάσαμε.

Μας αφορά η ταξική αρρενωπότητα, περισσότερο από την τοξική, ξέρουμε πως toxic είναι ο άνθρωπος, ως είδος, εν γένει. Παρατηρούμε την διαφορετική υφή και ποιότητα στην ματσίλα ενός golden boy που μας μειδιά στη Βουλιαγμένη με αυτήν ενός ξετσίπωτου ντελιβερά με γκρι φόρμες που μας κλείνει το μάτι στην Βικτώρια. Σας αποκαλύπτουμε την θηλυκή σας φύση, μοστράροντάς σας άφοβα τις δικές μας αρσενικές πτυχές. Θέλουμε να σας χουφτώσουμε τ’ αρχίδια πάνω από το τζην και να σας ψιθυρίσουμε ό,τι μας κατέβει στο κεφάλι. Θέλουμε μετά εσείς να μας κάνετε να ζαλιστούμε. Να λιποθυμήσουμε σαν άστρα στο στέρνο σας απ’ το καλό, απ’ το πολύ, απ’ το βαθύ γαμήσι.

«Θα είμαστε μαζί σας παιδιά, ενήλικα παιδιά που το σεξ θα αποτελέσει την εσχατιά μας. Θα έχουμε κάνει τόσα μαζί, θα έχουμε φάει, πιει, μιλήσει, αλληλοβασανιστεί πνευματικά, φιληθεί, γλειφτεί, τριφτεί, ξενυχτιστεί, όλα αυτά».

Κυριευόμαστε από μια ακαταμάχητη αίσθηση απελπισίας από το λίγο και το πικρό της ζωής, συχνά θεωρούμε πως όλα είναι καταδικασμένα, άρα σιγά μην κάτσουμε να σκάσουμε. Θα ρισκάρουμε, θα αφεθούμε, θα μας πάρει παραμάζωμα η Αυτοκρατορία των δικών μας αισθήσεων, η νύχτα, οι Άλλοι. Α, και σημειωτέον, οι Άλλοι δεν είναι πάντα άντρες. Κάποιες διανοούμενες τσουλάρες φίλες μου καυλώνουν και με κορίτσια, τα οποία ξεσκίζουν υποδειγματικά. Κι άλλες που γκελάρουμε ερωτικά μόνο μ’ αγόρια, δεν είναι δυνατό να σκεφτούμε ή να πραγματώσουμε τον αποκλεισμό των θηλυκοτήτων από το παιχνίδι μας το αδυσώπητο. Χωρίς κορίτσια ένα μπαρ είναι μίζερο. Προσωπικά, αγαπώ μέρη κατάμεστα με γυναίκες μουνάρες (αλλά σοβαρά μουνιά, όχι νιανιανιού γυμναστηριακά, μίσανδρα, ανασφαλή κοριτσοπουλάκια), κι έναν άντρα να έχει μάτια μόνο για μένα.

Έχουμε δει εκατοντάδες ταινίες, τόσες που πλημμυρίζουν από τις ρίζες των μαλλιών μας μερικά καρέ. Και ρωτάμε η μία την άλλη για το χθεσινοβραδινό γαμήσι, ποιος σκηνοθέτης θα το τραβούσε. Ζούμε σε πολλές δεκαετίες, τόσες που χρειάζεται να το προσδιορίζουμε μερικές φορές. Αυτό το Σαββατόβραδο είμαστε στα 90s, μας λένε Λίζα, Μίρκα, Μάνια, Νίνα, μασάμε τσίχλα πολύ έντονα και φοράμε μπουστάκια και κορμάκια. Την άλλη Πέμπτη ερχόμαστε από τα 70s, μεθαύριο πιν απ girls και πάει λέγοντας. Όλο αυτό δεν εκδηλώνεται πάντοτε ενδυματολογικά. Φερόμαστε αναλόγως. Αφηνόμαστε και στις στιγμές. Μια βραδιά μπορεί να έχει τριάντα σκηνοθέτες και πέντε εποχές. Μας κερνάνε σφηνάκια. Κερνάμε κι εμείς. Μας στέλνουν μαλακίες στο Instagram-βαριόμαστε. Ελάτε να μας βρείτε, λέμε. Εδώ και τώρα. Αύριο-εκεί.

Τα λεφτά δεν είναι θέμα, αλλά το πλήρες εύρος της διανοούμενης τσουλοσύνης μας δεν μπορεί να αποκαλυφθεί εύκολα στην απόλυτη αφραγκία. Μπορούμε να ξαπλώσουμε γυμνές στο τραπέζι της κουζίνας σας, με ένα τετράδιο πάνω στο μουνί μας κι εσείς να τρώτε amuse-bouche από τις ρώγες μας, ενώ παίζει κάτι ταιριαστό από το πικάπ σας. Μπορούμε απ’ την άλλη να σας χορέψουμε ένα τσιφτετέλι κάτω από την βροχή στην Αχαρνών και να χειροκροτούν τριγύρω οι μουσουλμάνοι νέοι ενώς εσείς ανάβετε ένα Ντάβιντοφ. Το τελευταίο σας. Όλα γίνονται. Αυτό, Θεέ μου, μπορεί να σας τρελάνει. Και να τρελάνει κι εμάς. Ότι μπορεί και να μην υπάρχουν όρια στην εξερεύνηση της χαράς.

Θα είμαστε μαζί σας παιδιά, ενήλικα παιδιά που το σεξ θα αποτελέσει την εσχατιά μας. Θα έχουμε κάνει τόσα μαζί, θα έχουμε φάει, πιει, μιλήσει, αλληλοβασανιστεί πνευματικά, φιληθεί, γλειφτεί, τριφτεί, ξενυχτιστεί, όλα αυτά. Όλα αυτά που οργανικά και χωρίς ανάγκη υπογράμμισης θα οδηγήσουν στην συνάντηση των γυμνών σωμάτων. Θα είναι αδιανόητα μαυλιστικός ο ρυθμός μας. Θα μας πηδάτε στα τέσσερα κι από πάνω θα μας ευλογούν Μπουκόφσκηδες και Σύλβιες Πλαθ και Μαρίες Λαϊνάδες. Οι Άγιοί μας.

Θα μας βρίσετε, θα μας πείτε τσούλες και καριόλες, εμείς θα γελάμε σαν δαίμονες της πιο προσωπικής σας κόλασης. Θα νιώσετε κάποια στιγμή θολούρα, θα τα χάσετε, θα μας παραδοθείτε. Δε θα υπάρχει τότε αγόρι, κορίτσι, άντρες, γυναίκες, τσουλοσύνη, ηθικότητα, διανοουμενιά και λαϊκότητα. Θα γίνουν όλα ένα. Σύμπαν πασίγυμνο, αθώο. Και μετά, θα πείτε «μπλέξαμε». Αν αργήσετε να μας στείλετε μήνυμα, εμείς μπορεί να έχουμε κιόλας ανέβει σε ένα καράβι και να τραβάμε για το νησί της Ρέας Φραντζή ή για κάποιο δικό μας, που θα έχουμε ιδρύσει εμείς. Εκεί, θα τρώμε παγωτό φορώντας τα βρακιά μας μόνο και αναλύοντας τα σχήματα που παίρνουν τα σύννεφα, κάνοντας όνειρα για μια λαμπρή καριέρα και μια κανονική σχέση, επιτέλους, με τούρλα κοιλιά και άντρα που φορά χρυσή αλυσίδα και οδηγάει τζιπ.

Μπερδευτήκατε;

TAGS :
γυναίκα σεξ

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook