Δημήτρης Πουλής: «Θέλω να τρέξω έναν μαραθώνιο σε κάτω από 3 ώρες και 10 λεπτά»

Ο Δημήτρης Πουλής, ως υπεύθυνος μάρκετινγκ της HOKA, ξέρει σίγουρα από καλά παπούτσια τρεξίματος.

– Γιατί τρέχετε;

Για την υγεία μου – τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική. Για να ξεκινάω την ημέρα μου πάντα έχοντας κατακτήσει κάτι δύσκολο. Μετά, οτιδήποτε μου τύχει, ξέρω πως μπορώ να το καταφέρω.

– Ποιος είναι ο στόχος σας;

Ο προσωπικός μου στόχος σε ότι αφορά το τρέξιμο είναι ένας world major μαραθώνιος κάτω από 3:10:00. Επίσης, κάποια στιγμή θέλω να τρέξω μεγάλες αποστάσεις ultra (πχ, 60+ χλμ).

– Ποιο είναι το κίνητρό σας για να βγείτε από την πόρτα, ακόμα και όταν είστε κουρασμένος;

Το κίνητρο μου σε τέτοιες περιπτώσεις είναι όλοι όσοι δεν θα κάνουν το ίδιο. Είναι δύσκολο να ξυπνήσεις στις 6 ή στις 5 το πρωί για να βγεις για την προπόνηση σου. Είναι πολύ εύκολο όμως (για εμένα) να το κάνω όταν γνωρίζω πως δεν θα το κάνουν πολλοί. Πως οι περισσότεροι θα ξυπνήσουν στις 8 και θα ετοιμαστούν για τη δουλεία τους. Εκεί, έχω ήδη κερδίσει. Είμαι ήδη μπροστά.

– Έχετε κάποιο ρούχο ή αξεσουάρ-φετίχ που φοράτε στο τρέξιμο;

Πάντα φοράω γυαλιά και κάτι στο κεφάλι μου – είτε αυτό είναι καπέλο, κορδέλα, μπαντάνα. Δεν μπορώ να βγω για τρέξιμο χωρίς κάτι από αυτά. Και απ όσα έχω δοκιμάσει τα καπέλα μας (ΗΟΚΑ) είναι τα ελαφρύτερα, όντως νιώθω σαν να μη φοράω.

– Τρέχετε μετά μουσικής; Ποιο είναι το αγαπημένο σας τραγούδι;

Όταν ξεκίνησα να τρέχω (και για τα πρώτα χρόνια) έτρεχα πάντα με μουσική στα αυτιά μου. Πολλές φορές πλέον, τρέχω χωρίς μουσική, αλλά τα πατήματα μου και οι ανάσες μου έχω βρει πως είναι η ωραιότερη μουσική για να χαθώ και να ηρεμίσει το μυαλό και η ψυχή μου.

«Πάντα όταν φτάνω στα όρια μου ή νιώθω πως δεν θα αντέξω άλλο, πάντα, λέω στον εαυτό μου πως είμαι πιο δυνατός από αυτό που μου συμβαίνει και με πείθω να κρατηθώ λίγα δευτερόλεπτα ή λεπτά ακόμα».

– Τι σας «ρίχνει» στο τρέξιμο;

Το μοναδικό πράγμα που με «ρίχνει» στο τρέξιμο δεν έχει να κάνει με το τρέξιμο. Έχει να κάνει με τις υποδομές στη χώρα μας και με την παιδεία των ανθρώπων-οδηγών. Είναι πολύ δυσάρεστο να μην υπάρχουν υποδομές (running lanes) για την εξασφάλιση «ασφάλειας» και άνεσης για τους δρομείς. Επιπλέον, είναι ακόμα πιο δυσάρεστο να πρέπει να βγεις στην άσφαλτο και στον δρόμο για να τρέξεις (λόγω εμποδίων, σπασμένου κράσπεδου κλπ) και να αντιμετωπίζεις μανιασμένους οδηγούς που θα μιλήσουν άσχημα ή και θα σε αντιμετωπίσουν με χειρονομίες.

– Και τι σας «ανεβάζει» περισσότερο;

Μια καλημέρα από έναν άγνωστο. Όταν είσαι στη μέση της προπόνησης σου, πονάς, στάζεις και παλεύεις με το χρόνο, προσπερνάς έναν ξένο ο οποίος σου χαμογελάει και θα σου πει μια καλημέρα ή ένα μπράβο. Δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα!

– Τι σκέφτεστε όταν διανύετε μεγάλες αποστάσεις;

Σε ορισμένα block προετοιμασίας είχα και μεσοβδόμαδα easy long runs. Θυμάμαι να λέω στον προπονητή μου πως ίσως είναι τα runs για τα οποία ανυπομονώ περισσότερο κάθε βδομάδα. Ξυπνούσα στις 5:00 και 5:30 ήμουν ήδη στο δρόμο. Η πόλη ακόμα κοιμόταν, χωρίς μουσική στα αυτιά μου και ακολουθώντας ένα σταθερό ρυθμό χανόμουν για 1:30-2 ώρες στις σκέψεις μου. Σκεφτόμουν συνήθως διάφορους στόχους που θέλω να πετύχω (είτε επαγγελματικούς είτε προσωπικούς). Το καλύτερο ήταν η διαύγεια. Μπορούσα πολύ πιο εύκολα να «δω» το δρόμο/λύση για την επίτευξη αυτών των στόχων. Κάπως δεν ήταν τόσο αποσπασμένο το μυαλό μου και μπορούσα να βρω ένα ξεκάθαρο μονοπάτι προς τους στόχους μου.

– Από που αντλείτε έμπνευση για να πάτε ένα χιλιόμετρο παρακάτω, όταν φτάνετε στα όριά σας;

Από κοντινά μου πρόσωπα και ένα αλύγιστο mindset. Πάντα όταν φτάνω στα όρια μου ή νιώθω πως δεν θα αντέξω άλλο, πάντα, λέω στον εαυτό μου πως είμαι πιο δυνατός από αυτό που μου συμβαίνει και με πείθω να κρατηθώ λίγα δευτερόλεπτα, λίγα λεπτά ακόμα, και όποιο πόνος και εάν βιώνω θα σταματήσει μόλις πετύχω αυτό που έχω βάλει στόχο. Σε αυτές τις στιγμές έρχονται πάντα κοντινά μου πρόσωπα στη σκέψη. Είναι αυτά που μου δίνουν το κουράγιο για να τερματίσω.

– Το τρέξιμο είναι για εσάς και διαλογισμός;

100% – το τρέξιμο είναι θεραπευτικό! Στις μέρες μας το μυαλό μας εκτίθεται καθημερινά σε αμέτρητα ερεθίσματα, από τους περισσότερους απαιτείται το περίφημο «multitasking» (μεγάλο λάθος κατά την άποψη μου). Σαν συνέπεια; Ένας κατακερματισμένος εγκέφαλος που έχει «μάθει» να πηδάει από το ένα στο άλλο, με εκατό σκέψεις και υποχρεώσεις. Το να μπορείς να αφιερώσεις χρόνο – χωρίς να διασπάται η προσοχή σου από άλλα tasks – κάνοντας τρέξιμο (ή κάποια μορφή άσκησης) βοηθάει να ηρεμήσει αυτή η «θύελλα» σκέψεων που επικρατεί μέσα σου. Σε ηρεμεί και, όπως είπα πιο πάνω, έχω δει πως με κάνει να βλέπω τα πράγματα και πολύ πιο καθαρά.

– Είναι αλήθεια ότι προκαλεί έναν γλυκό «εθισμό»; Πόσο εξαρτημένος νιώθετε;

Πάρα πολύ μεγάλη αλήθεια…Το να θέτεις ένα μικρό στόχο και να τον καταφέρνεις σου δίνει ένα ego boost που σε ανεβάζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Δεν έχει σημασία το μέγεθος του στόχου. Μπορεί για κάποιους ο στόχος να είναι να βγουν για τρέξιμο – ή γρήγορο περπάτημα – δυο φορές τη βδομάδα από 15 λεπτά. Άπαξ και το καταφέρεις, νιώθεις άτρωτος. Και ξαφνικά, θέτεις τον πήχη λίγο πιο ψηλά για την επόμενη εβδομάδα. Στο τέλος, κανένας στόχος δεν μοιάζει ακατόρθωτος. Πώς να μην εθιστείς λοιπόν;

«Λατρεύω να τρέχω οπουδήποτε πηγαίνω. Πάντα έχω μαζί μου τα «τρεξιματικά» μου και σε οποιοδήποτε μέρος και εάν πάω βγαίνω για τρέξιμο».

– Τι σας μένει από την εμπειρία συμμετοχής σε αγώνες;

Αυτό που μου μένει πάντα είναι τα λεπτά που ζορίζεσαι περισσότερο απ’ όσο πίστευες ότι μπορείς και ακούς κάποιον δίπλα σου να τρέχει μαζί σου και να σε ενθαρρύνει επειδή ξέρει τι περνάς. Θυμάμαι όλους τους δρομείς που μου έχουν πει κάποια ενθαρρυντική κουβέντα την ώρα του αγώνα και θυμάμαι όλους τους δρομείς που έχω ενθαρρύνει την ώρα που τους βλέπω να υποφέρουν, προσπαθώντας να τους δώσω αυτό το λίγο παραπάνω κουράγιο. Τέλος, αυτό που επίσης μου μένει είναι αυτό που είπα και πριν. Μου μένει το αίσθημα του άτρωτου. Ξέρω πως έθεσα ένα στόχο – που πολλές φορές πλέον μοιάζει τρομακτικά άπιαστος – και τελικά τον πέτυχα. Είμαστε ικανοί για πολύ περισσότερα απ’ όσα λέμε στον εαυτό μας ότι μπορούμε να καταφέρουμε.

– Έχετε τρέξει σε μαραθώνιο; Αν όχι, ονειρεύεστε να το κάνετε;

Έχω τρέξει ναι. Τον Αυθεντικό της Αθήνας.

– Ποια είναι η κορυφαία σας επίδοση έως σήμερα;

1:31:05 στον ημιμαραθώνιο ΗΟΚΑ του Παρισιού φέτος.

– Ποιο είναι το αγαπημένο σας υγιεινό σνακ;

Ένα μπολ γιαούρτι με πρωτεΐνη, ξηρούς καρπούς και φρούτα.

– Έχετε τραυματιστεί τρέχοντας;

Αμέ, όταν κάνεις κάτι για πολύ καιρό είναι αναπόφευκτος ο τραυματισμός. Από περιοστίτιδες μέχρι και τενοντίτιδα στον οπίσθιο κνημιαίο από τον οποίο τώρα είμαι εκτός τρεξίματος.

– Πού τρέχετε συνήθως και γιατί;

Μένω βόρεια, οπότε συνήθως τρέχω στα μέρη μου. Πολλές φορές Χαλάνδρι-Μελίσσια, Φιλοθέη ίσως περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, στον Υμηττό.

– Ποιο είναι το ωραιότερο σημείο που έχετε τρέξει;

Λατρεύω να τρέχω οπουδήποτε πηγαίνω. Πάντα έχω μαζί μου τα «τρεξιματικά» μου και σε οποιοδήποτε μέρος και εάν πάω βγαίνω για τρέξιμο. Νομίζω ένα από τα ομορφότερα μέρη που έχω τρέξει πως είναι στην Καλιφόρνια, από τη Σάντα Μόνικα προς το Manhattan Beach, ένας παραλιακός δρόμος 17χλμ περίπου. Ήταν πανέμορφο να τρέχεις κυριολεκτικά μέσα στην παραλία για τόσο μεγάλη απόσταση.

– Κάνετε διατάσεις και πότε/πού;

Λόγω του ότι έχω τραυματιστεί κάποιες φορές, πλέον επενδύω πάρα πολύ χρόνο στην ενδυνάμωση των ποδιών και τις διατάσεις. Σχεδόν κάθε φορά πριν τρέξω αφιερώνω 15λεπτά σε διατάσεις, να «ξεμουδιάσουν» λίγο τα πόδια μου. Ιδιαίτερα το καλοκαίρι και μετά τα τρεξίματα μου, αντίστοιχα μπορεί 5-10 λεπτά να τα δαπανήσω σε διατάσεις.

– Πώς μετράτε την απόσταση που διανύετε;

Με ρολόι Garmin (πάντα).

– Προτιμάτε να τρέχετε μόνος ή με παρέα;

Και τα δυο. Μου αρέσει να περνάω χρόνο με τον εαυτό μου, οπότε δεν με ενοχλεί να τρέχω μόνος μου – ειδικά στα easy runs μου. Αντίστοιχα, είναι πολύ ενθαρρυντικό να τρέχεις με παρέα στα πιο απαιτητικά τρεξίματα, καθώς ο καθένας μας μπορεί να «πιέσει» και να ενθαρρύνει τον άλλον για να πετύχουμε τον στόχο μας.

– Έχετε κάνει trail running στο βουνό;

Βέβαια! Είναι πολύ πιο απαιτητικό και τεχνικό από το δρομικό τρέξιμο. Τελευταία βρίσκω πως έρχομαι όλο και πιο κοντά στο ορεινό τρέξιμο, σε φέρνει πολύ κοντά στη φύση, κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ.

– Ξυπόλητο τρέξιμο;

Χμμμ, δεν το έχω δοκιμάσει – πέρα από κάτι σπριντάκια στην παραλία τα καλοκαίρια με τον σκύλο μου. Είμαι σίγουρος όμως πως θα έχει πολλά οφέλη.

«Λόγω του ότι έχω τραυματιστεί κάποιες φορές, πλέον επενδύω πάρα πολύ χρόνο στην ενδυνάμωση των ποδιών και τις διατάσεις».

– Αν έχετε σκύλο, τον παίρνετε μαζί στην προπόνηση;

Νομίζω το μαρτύρησα μόλις. Ναι, ο Max είναι ο καλύτερος μου φίλος και λατρεύει να τρέχουμε παρέα. Τον ξεκίνησα σταδιακά με κάποια λεπτά συνεχόμενο τρέξιμο, μετά 1-2χλμ και πλέον τρέχει 5/6χλμ για πλάκα..και σε πολύ καλό ρυθμό!

– Αλήθεια τώρα: Δεν υπάρχουν εβδομάδες ή ακόμα και μήνες που βαριέστε να πάτε για τρέξιμο;

Σίγουρα έχουν υπάρξει κάποιες ημέρες. Πιο πολύ κατά την προετοιμασία κάποιου αγώνα και λίγο πριν το πικ, εκεί που έχεις φορτώσει χιλιόμετρα και ψάχνεις ημέρες να βάλεις και άλλα χιλιόμετρα για να φτάσεις τον στόχο της βδομάδας και πονάς παντού και είσαι χώμα από την κούραση. Αλλά, εκεί πρέπει να σηκωθείς και να ακολουθήσεις το πρόγραμμα σου.

– Τελικά έχει πλάκα να τρέχεις, ή είναι συνήθεια για μαζοχιστές;

Εξαρτάται πως αντιμετωπίζεις το τρέξιμο. Υπάρχει σίγουρα η fun πλευρά του – και νομίζω πως σχεδόν όλοι έτσι ξεκινάμε το τρέξιμο. Υπάρχει σίγουρα και η «ανταγωνιστική» του πλευρά, όπου θέτεις στόχους για τον εαυτό σου, πέφτεις σε σκληρές και απαιτητικές προπονήσεις κλπ. Πιστεύω όμως πως και αυτή η «πλευρά» είναι ένα fun ταξίδι που σου ξεκλειδώνει νέες πτυχές του εαυτού σου.

– Γιατί νομίζετε ότι όλοι έχουν «τρελαθεί» τα τελευταία χρόνια και παίρνουν τους δρόμους τρέχοντας;

Πιστεύω πως όλα ξεκίνησαν με τον COVID και τις καραντίνες. Ο κόσμος ήθελε και έψαχνε αφορμή να βγει από το σπίτι. Πολλοί έτσι ξεκίνησαν το τρέξιμο – το ξέρω γιατί και εγώ έτσι το ξεκίνησα. Fast forward 4/5 χρόνια…θεωρώ πως οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να νιώθουμε πως «ανήκουμε» κάπου, να κοινωνικοποιούμαστε και να αλληλοεπιδρούμε με άλλους ανθρώπους- να ανήκουμε σε μια ομάδα. Πιστεύω πως αυτοί είναι οι λόγοι που έχει πάρει το τρέξιμο την έκταση που έχει πάρει στην εποχή μας. Και σίγουρα, το έχουν καταλάβει και όλες οι αθλητικές εταιρίες και «push-άρουν» αυτό το fashion statement που πλέον περικλείει το τρέξιμο.

– Έχετε κάποιον αγαπημένο δρομέα;

Έχω κάποια πρότυπα στο τρέξιμο – πιο πολύ για το πείσμα και τη θέληση τους – φυσικά νο1 θα πω τον Steve Prefontaine, μετά David Goggins και Max Jolliffe.

Διαβάστε ακόμη: «Με το τρέξιμο επανέρχομαι στον εαυτό μου, όλα συγχρονίζονται»

TAGS :
άθληση τρέξιμο

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook