Sex Editor: πόσο με φτιάχνουν τα τατουάζ σου, μωρό μου!

Η Sex Editor του Andro, Γεωργία Δρακάκη, θα σας αποκαλύψει στη συνέχεια του άρθρου, και τα δικά της τατουάζ.

Μικρά ιερά πάνω στο σώμα-ναό μας προσκαλούν για φιλιά, χάδια και λοιπά προσκυνήματα: τα τατουάζ μας και τα τατουάζ σας. Ποτέ άλλοτε δεν ήταν περισσότερο από όσο στην εποχή μας ενσωματωμένα στην ιδέα της γυμνότητας και του ερωτισμού. Φέτος το καλοκαίρι ας τα υμνήσουμε δεόντως.

Δεν ξέρω πώς ανεβοκατεβαίνουν μέσα μου οι ιδέες. Ζητώ από παιδί να σκοτώνω τις βεβαιότητες. Να επανεφευρίσκω τα γούστα μου, τις ιδέες μου, εμένα. Όλο αυτό το αισθάνομαι βαθιά πολιτική πράξη-η πολιτική της ανθρώπινης φύσης, της ευμετάβολης, της προσαρμοστικής γι’ αυτό διασωσμένης, της ταξιδιάρας. Η καύλα, μάλιστα, ως κεντρική αρτηρία της ζωής του ανθρώπου, είναι πεδίο μάχης και γνώσης σκοτεινό, εννοώ, έχει γκρεμούς και διάσελα, έχει κουφάλες δέντρων μυστικές, έχει ρεύματα που σε παρασέρνουν από δω κι από κει. Έχω επιλέξει να της παραδίνομαι αμαχητί -γι’ αυτό με έχει ίσως στέψει πριγκιπέσσα της.

Πού θέλω να καταλήξω: στα τατουάζ. Τα τατουάζ τα απεχθανόμουν. Τα θεωρούσα φωναχτή επίδειξη πραγμάτων που, όταν φωνάζουν, καταργούν την ύπαρξή τους. Έκανα ένα στο πέλμα στα 20 μου για σπάσιμο, για δικό μου παιχνίδι ανυπακοής στον ίδιο μου τον εαυτό. Το tattoo λέει στα ισπανικά «Me llamaban Frida» που θα πει «Με έλεγαν Φρίντα» που θα πει, στο μυαλό μου, «είμαι η μετενσάρκωση της Φρίντα Κάλο». Γιατί; Γιατί έτσι. Το τατουάζ αυτό έχει φιληθεί, έχει σαπουνιστεί από λατρεμένα αντρικά χέρια, έχει αναπαυθεί πάνω σε θεσπέσιες γάμπες, έχει συμμετάσχει ενεργά στην ερωτική πράξη, έχει ξυπνήσει ποδολαγνικά αισθήματα. Πέραν αυτού, τον μισό χρόνο κρύβεται μες στα κλειστά παπούτσια.

Από τα 20 μέχρι τα 30, είναι πολλά τσιγάρα δρόμος και πολλοί εαυτοί ξεκουκούλωτοι, από κάμπιες πεταλούδες κι από πεταλούδες ιαγουάροι. Έτσι, το κορίτσι που απέφευγε επιμελώς αρσενικούς διάστικτους (γελοίο το έβρισκε), το κορίτσι με το ένα και μόνον τατού ως θρασύ κλείσιμο ματιού στην όλη κουλτούρα κατά το μυαλό του πάντοτε, άρχισε α)να καυλώνει με ωραία τατουάζ και β)να σκέφτεται να κάνει δεύτερο τατουάζ.

Τα τατουάζ τα απεχθανόμουν. Τώρα μου αρέσουν. Μπορείτε να δείτε και το νέο μου απόκτημα, στο μέρος της καρδιάς.

Να φιλώ τα τατουάζ του

Τρεις φίλες έχουν ευθύνη για την σταδιακή μεταστροφή μου περί τα τατουάζ: η Ο., η Α. και η Χ. Φίλες-ιέρειες, ξεχωριστής γοητείας και αδιαμφισβήτητου κάλλους. Λαϊκό κορίτσι η μία, πανκ η άλλη, ποπ-παστέλ η τρίτη. Όλες μες στην καύλα. Και γιατί να μην σκεφτώ, δηλαδή, ότι και σε μένα θα ταίριαζαν μερικά tattoo παραπάνω; Όσο για τους άντρες, αν εξαιρέσεις μία νίλα που έφαγα πολύ μικρή με μια κατάμαυρη πλάτη άντρα που έβγαινα βράδια μέχρι που αποκαλύφθηκε και με σόκαρε, σε καθρέφτη μπροστά μου, καθώς εκείνος γδυνόταν με την στύση στον Θεό, αν εξαιρέσεις άλλη μια περίπτωση κυρίου badass στον οποίο τα tattoo μοιάζαν από γεννησιμιού του, δεν μου τράβαγαν το βλέμμα αγόρια ζωγραφισμένα. Μάλλον μού το απέσυραν.

Η λατρεία που έχω για το ανδρικό σώμα με οδηγεί στο να το λαχταρώ καθάριο. Δεν το βλέπω ως καμβά -είναι το ίδιο ο πίνακας. Δικά μου παλαβά, μην δίνετε σημασία. Εκείνος όμως, αχ, εκείνος, είχε τα πιο κακότεχνα, αληθώς αλήτικα, ατάκτως εριμμένα σε ωμοπλάτες, κοιλιές και μπράτσα τατουάζ. Εκείνου του τα ερωτεύτηκα όλα, κεραυνοβ-όλα όμως, άρα τα τατουάζ ήταν μέρος της λατρείας και να με, λοιπόν, να προσκυνώ με χείλη και πρόσωπο τις ζωγραφιές του μωρού μου, νύχτες και μέρες ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές.

Να φιλώ κάθε πόρο που αμαυρώθηκε από το μελάνι, να θέλω να γίνω κι εγώ ένα μικρό τατουάζ στο μέσα μέρος του μηρού του, να τα κοιτάζω ξελιγωμένη την ώρα της ερωτικής μας χορογραφίας, να βλέπω πώς αλλάζουν όψεις ανάλογα με το πώς τεντώνεται ή σφίγγεται ή μαζεύεται η σάρκα που τα φιλοξενεί. Να καυλώνω αδιανόητα, να ξαπλώνω πάνω από τα ρούχα του και να σκέφτομαι από κάτω τα τατού και από ακόμα πιο κάτω το αίμα που κυλά στις φλέβες του, στις φλέβες μου, στις φλέβες μας. Όλα ένα, όλα δικά μας. Όταν σπάσαμε, επέστρεψα στην εχθρότητά μου για το σπορ και το είδος. Έξω τα τατού! Εξαποδώ!

Κι ύστερα, είδα το χελιδόνι του Φ. Το μικρό πουλί που μαζί του πετά, για πού δεν κατάλαβα ακόμα, γαντζωμένο τρυφερά στο πίσω μέρος του χεριού του, κάπου ανάμεσα ώμο και αγκώνα. Και είδα επίσης το όμορφο, μικρό τατού στο μέσα μέρος του καρπού του, εκεί που λέω ότι φωλιάζει η ψυχή όλων των ανθρώπων. Και πάνω στο κατακάθαρο, πάλλευκο σώμα του, αυτά τα δύο εικαστικά ταίριαζαν τόσο πολύ. Και να με πάλι, να τα φιλώ, να τα δακρύζω, να τα τρίβω, να τα πιάνω να γίνουν δικά μου, να τα πάρω από πάνω του να τα ζωντανέψω, να τα χρωματίσω κι από μαύρα να γίνουν Φως. Μα τι μυαλά κουβαλάω επιτέλους;

Ήταν θέμα χρόνου να χτυπήσω το δεύτερο τατουάζ μου. Ω γλυκύ μου έαρ, να γράψω, με βυζαντινή γραφή ανάμεσα στα στήθη μου.

Ω, γλυκύ μου έαρ

Ήταν θέμα χρόνου να χτυπήσω το δεύτερο τατουάζ μου. Ω γλυκύ μου έαρ, να γράψω, με βυζαντινή γραφή (καθότι τρελή του φεγγαριού που βαστά χρυσόβουλο από καιρούς βυζαντινούς) στο μέρος της καρδιάς, ακριβώς κάτω και ανάμεσα από τα στήθη μου. Το Ω να είναι δύο δυάρια (22, τι αριθμός, τι ημερομηνία, τι χρονιά για μένα!) και έτσι όπως ενώνονται να σχηματίζουν και την εικόνα μίας καρδιάς. Γιατί η άνοιξη συμβολίζει πάντα τον έρωτα και τον θάνατο, γιατί το έαρ είναι γλυκύ αλλά μυρίζει πάντα επιτάφιο, γιατί η ζωή εμπεδώνεται στα σημεία τομής Τέλους κι Αρχής, γιατί ο Φ. γεννήθηκε στις 22 ενός Απρίλη παλιού, γιατί το 2022 εγώ κατάλαβα τι σημαίνει έρωτας, γιατί, γιατί, γιατί.

Θέλησα όλες αυτές τις σκέψεις και τα αισθήματα να τα κουβαλάω παντοτινά πάνω μου. Να τα φέρω ολόδικά μου, κατάσαρκά μου. Να δω τι φιλιά θα κλέψω στην ζωγραφισμένη μου καρδιά. Να δω τι δάχτυλα θα περιδιαβούν τις γραμμές που με χάραξαν. Πόσο μου άρεσε ο πόνος του tattoo… Τον ένιωθα για βδομάδες. Κι όλο κι έκλεινε το τραύμα, όλο μαλάκωνε. Το κατάπιε το σώμα το μελάνι, το υιοθέτησε, το ενσωμάτωσε. Μια φίλη μού είπε ότι είναι εθισμός αυτός ο μικρός, οξύς πόνος του τατού. Και μετά θες κι άλλο, κι άλλο. Εμένα κάτι άλλο μού θυμίζει αυτό.

Θέλω να σας προτρέψω, αγαπημένοι μου κι αγαπημένες, να αποτίσετε φόρους τιμής στια κορμιά σας και στα κορμιά των εραστών και συντρόφων σας. Πλυθείτε, μοσχοβοληθείτε, χτυπήστε τατουάζ δικά σας, γλείψτε τα τατουάζ των άλλων, χύστε επάνω τους. Δώστε τους πολλά, μικρά και μεγάλα φιλιά. Χαϊδέψτε τα απαλά. Θαυμάστε τα με το βλέμμα σας. Πιάστε συζήτηση γύρω από αυτά-μην ρωτάτε τι σημαίνει κάτι που γράφουν. Μοιραστείτε μια σκέψη δική σας.

Είναι προσωπικό ζήτημα τα τατουάζ κι ας εκτίθενται κάποια σε δημόσια θέα. Και μπορούν να πουν μεγάλες αλήθειες για τις προσωπικότητες αυτών που τα φέρουν. Μοιάζουν με έναν από τους δεκάδες τρόπους που έχει η ψυχή να αποκαλύπτεται μέσω του σώματος. Συχνά, όμως, είναι κι ένας έξυπνος τρόπος της ψυχής να κρύβεται. Πολύ σκληροί άνθρωποι έχουν τριανταφυλλάκια και νεραϊδούλες επάνω τους. Κι άλλοι, τρυφεροί και μελένιοι, παίζουν με σκελετούς και νεκροκεφαλές. Καταλαβαίνετε, θαρρώ.

ΥΓ: Κάποτε, όλοι οι παππούδες κι οι γιαγιάδες θα έχουν τατουάζ. Κάποτε, θα θεωρείται πολύ παλιομοδίτικη φάση όλο αυτό. Κάποτε, τα τατουάζ που αγαπήθηκαν και φιλήθηκαν περισσότερο θα γίνουν μουσείο. Τότε, τα μελλοντικότατα νιάτα θα τα βλέπουν όμως εμείς σήμερα τους αρχαίους αμφορείς και τα πόδια των αγαλμάτων. Η ομορφιά σώζει και, ένας μέρος της, πάντα θα σώζεται.

* Φωτογραφίες: Εμμανουήλ Παπακορδάτος.

Διαβάστε ακόμη: Ένα one night stand μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή

TAGS :
σεξ τατουάζ

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook