
Ο Ρόμπιν Γουίλιαμς αυτοκτόνησε με τον πόνο πως δε θα μπορούσε να είναι πια κωμικός.
Το μεσημέρι της 11ης Αυγούστου 2014, η Ρεμπέκα και ο Νταν Σπένσερ είχαν μείνει μόνοι στο σπίτι του Ρόμπιν Γουίλιαμς και της γυναίκας του, της Σούζαν Σνάιντερ, καθώς η Σούζαν είχε πάει για να κάνει εξωτερικές δουλειές και ο Ρόμπιν κοιμόταν στο δωμάτιό του. Η Ρεμπέκα ήταν η προσωπική του βοηθός και ο Νταν ο άντρας της. Η ώρα κόντευε 12 και ο Ρόμπιν δεν είχε ακόμα ξυπνήσει. Το δωμάτιο ήταν κλειδωμένο. Ο Νταν πήρε ένα σκαμπό για να ανέβει και να δει από το παράθυρο, από την εξωτερική μεριά. Η Ρεμπέκα πήρε έναν συνδετήρα για να ξεκλειδώσει. Όταν άνοιξε την πόρτα, είδαν σχεδόν ταυτόχρονα με τον Νταν το ίδιο θέαμα: τον Ρόμπιν κρεμασμένο από το ταβάνι με τη ζώνη του σφιγμένη στο λαιμό του. Όμως, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς δεν είχε πεθάνει εκείνο το βράδυ. Ο θάνατος του είχε αρχίσει έναν χρόνο πριν, περίπου.
Είναι αρχές φθινοπώρου 2013. Ο Ρόμπιν βρίσκεται για πρώτη φορά στην ευχάριστη θέση μετά από αρκετά χρόνια να είναι παθιασμένος με ένα πρότζεκτ, έναν ρόλο. Πρόκειται για τη σειρά The Crazy Ones, που σηματοδοτεί την επιστροφή του στην τηλεόραση μετά τη σειρά Mork and Mindy, 30 και βάλε χρόνια πριν. Στο μεσοδιάστημα έχει γκεστ εμφανίσεις, όπως στη σειρά Φιλαράκια ή στο Louie C.K.
Σε αυτή τη φάση της ζωής του, ο Ρόμπιν κυνηγάει διαρκώς δουλειές για να συντηρήσει τη ζωή του, αφού έχασε πολλά χρήματα στο δεύτερο διαζύγιό του με τη Μάρσα Γκάρσις, τη δεύτερη γυναίκα του και μητέρα δύο εκ των τριών παιδιών του. Αναγκάστηκε να πουλήσει ένα ράντσο στη Νάπα και το κινηματογραφικό του κασέ ήταν ισχνό για τα δεδομένα της καριέρας του και της εποχής. Με τη σειρά αυτή θα αμειβόταν με 165.000 δολάρια τη βδομάδα.
Το 2011, επίσης, είχε παντρευτεί ξανά, τη Σούζαν Σνάιντερ, η οποία όμως ήταν πολύ διαφορετική στην εντός σπιτιού συμπεριφορά της, ήταν πιο αυτόνομη, λιγότερο κολλημένη πάνω στον Ρόμπιν, έκανε ως και ταξίδια συχνά μόνη ή με τα παιδιά της. Ήταν το ακριβώς αντίθετο από τη Μάρσα που διοργάνωνε δείπνα με φίλους που τροφοδοτούσαν τον νου του Ρόμπιν και τον κρατούσαν σε εγρήγορση.

Στον εμβληματικό ρόλο της Mrs Doubtfire.
Ένας κωμικός που δέχτηκε το πιο βάναυσο χτύπημα
Η σειρά, λοιπόν, ενώ ξεκίνησε με 15.5 εκατομμύρια τηλεθεατές, δέχτηκε έντονη κριτική, πολλοί είπαν πως ο κωμικός που είχαν λατρέψει, δεν υπήρχε πια, και σιγά σιγά η τηλεθέαση έπεφτε. Το The Crazy Ones άντεξε μέχρι τον Μάιο ασθμαίνοντας και δεν ανανεώθηκε. Ο Ρόμπιν Γουίλιαμς είχε κάνει όμως υπερπροσπάθεια να ανταποκριθεί, μιας και ήδη από τον Οκτώβριο του 2013 είχαν εμφανιστεί τα πρώτα συμπτώματα αυτού που οδήγησε στην αυτοκτονία του.
Τα άκρα του, ιδίως τα χέρια του, δε λειτουργούσαν σωστά, δεν έκαναν ολόκληρες τις κινήσεις, το αριστερό του χέρι έτρεμε, είχε έντονες κράμπες στο στομάχι, δυσκοιλιότητα, δε μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια, η φωνή του έχανε την αντοχή της, ενώ ορισμένες φορές το σώμα του παρέλυε και έμενε ακίνητος.
Όλα αυτά τον είχαν θορυβήσει και μέσα του επηρεαζόταν διπλά από τις κριτικές και το ότι δεν ήταν πια ο σπουδαιότερος κωμικός που είδε το Χόλιγουντ. Γιατί αυτό ήταν. Όχι, δεν ήταν ζήτημα ματαιοδοξίας. Ήταν ζήτημα ταυτότητας. Όπως είχε πει τον Απρίλιο του 2014 σε μια φίλη του που έκανε το μακιγιάζ στην 3η ταινία Night At the Museum, όταν του πρότεινε να κάνει ξανά stand up, «δε μπορώ. Δεν ξέρω πια πώς να το κάνω. Δε γνωρίζω πώς να είμαι αστείος». Οι κριτικές και τα σχόλια του υπενθύμιζαν ότι υπάρχει κάτι που τον εμποδίζει να είναι ο εαυτός του. Όσο περνούσε ο καιρός, ο Ρόμπιν χειροτέρευε. Τα βράδια είχε παραισθήσεις κάποιες φορές και ξυπνούσε με φωνές τη Σούζαν.

Αν διαβάσει κανείς πώς πέρασε τον τελευταίο χρόνο της ζωής του ο Γουίλιαμς, θα νιώσει το στομάχι του να σκίζεται στα δύο. (Photo credits: Irving Penn Foundation)
Φαινόταν πως αντιλαμβανόταν και ο ίδιος μέσα του ότι δε θα είναι για καιρό ακόμα σε επαφή με τον κανονικό του εαυτό. Κάποια στιγμή, τον Φεβρουάριο του 2014, ο καλός του φίλος Μπίλι Κρίσταλ τον είχε καλέσει στην πρεμιέρα της ταινίας Don Jon. Μετά, πήγαν για φαγητό με τις συζύγους τους. Ο Ρόμπιν άπλωνε το χέρι του στο μπράτσο του Μπίλι και έμοιαζε να θέλει να βγάλει κάτι από μέσα του. Κατέληγε να του λέει με συγκίνηση πόσο τον αγαπάει. Όταν αποχωρίστηκαν, το ίδιο βράδυ, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς του τηλεφώνησε 2 φορές με κάτι που εκείνη τη στιγμή το αποκάλεσε ο ίδιος ως μελοδραματισμό, περισσότερο για να μη φανεί όσο ευάλωτος ήταν. Ο Κρίσταλ είχε αρχίσει να κατανοεί ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ότι ο φίλος του δεν ήταν καλά.
Οι ιστορίες από τα γυρίσματα της σειράς έβγαιναν σιγά σιγά προς τα έξω και ο κωμικός προσπαθούσε να αποφύγει τα πηγαδάκια και τους ψιθύρους.

Ο Ρόμπιν Γουίλιαμς στο Night at the Museum.
Ο επίλογος
Πριν τα γυρίσματα του 3ου Night At The Museum, είχε χάσει πολλά κιλά. Παρά όμως το ότι όλοι στο περιβάλλον του του έλεγαν να σταματήσει και να κοιτάξει τον εαυτό του, εκείνος μάζεψε τις δυνάμεις του και έδωσε ένα ένδοξο φινάλε στο ρόλο του Θίοντορ Ρούζβελτ που υποδυόταν στο franchise. Το μυαλό του είχε πάρει την κάτω βόλτα, ξεχνούσε τις ατάκες του, αλλά το διαχειριζόταν ακόμα. Η γυναίκα του θα πει αργότερα πως πάνω απ’ όλα αγαπούσε να δουλεύει. Όταν δε δούλευε, ήταν σαν κλειστό οστρακοειδές. Όταν δούλευε, άναβε το φως στο πρόσωπό του. Στο Βανκούβερ, όπου γίνονταν τα γυρίσματα, έκλαιγε στην αγκαλιά της μακιγιέζ κάθε βράδυ, δεν έβγαινε από το δωμάτιο του ξενοδοχείου και είχε κάποιες κρίσεις πανικού.
Όταν τα γυρίσματα στο Βανκούβερ ολοκληρώθηκαν, επέστρεψε στο Τιμπουρόν στην Καλιφόρνια, όπου ήταν το σπίτι του. Είχε ήδη αρχίσει να παίρνει φάρμακα για να κατευνάσει τα συμπτώματά του, όμως κάθε χάπι απλώς κατεύναζε μερικά από τα συμπτώματα και ενίσχυε τα υπόλοιπα.
Ήταν αρχές Μαΐου. Στο τέλος του μήνα, 28 Μαΐου, θα λάβει τα μαντάτα. Πάσχει από Πάρκινσον. Εκεί ο κωμικός έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του γιατί επιβεβαιώθηκε αυτό που φοβόταν. Δεν είχε μια οποιαδήποτε ανίατη ασθένεια. Είχε μία που του έκλεβε μέρα τη μέρα τον εαυτό του.
Μοιράστηκε τα νέα με τα κοντινά του πρόσωπα, σαφώς με τον Μπίλι Κρίσταλ, ο οποίος είχε επαφές με μια καλή κλινική στο Φοίνιξ και πρότεινε στον Ρόμπιν να μεσολαβήσει για να εισχαθεί εκεί χωρίς να το μάθει κανείς. Ο Ρόμπιν δεν το ήθελε. Δεν είχε τη διάθεση να πάρει κάποια απόφαση. Ένιωθε αγωνία, ένιωθε πως απογοητεύει τους πάντες, κυρίως τα παιδιά του. Μετά το σοκ των πρώτων εβδομάδων, δοκίμασε κάποιες θεραπείες, πήγε σε μια κλινική αποτοξίνωσης, που το μόνο που προσέφερε ήταν διαρκής συντροφιά, εκμάθηση σε διαλογισμό, αλλά ήταν όλα βήματα που εφαρμόζονταν σε αλκοολικούς και ναρκομανείς. Ο Ρόμπιν δεν ήταν τίποτε από τα 2.

Το τελευταίο βράδυ της ζωής του, η σύζυγός του Σούζαν πίστευε πως είχε αναπτερωθεί η υγεία του. Εκείνος όμως σχεδίαζε την έξοδό του από τη ζωή.
Δεν έμεινε πολύ εκεί. Όταν βγήκε, άρχισε να γράφεται το τελευταίο κεφάλαιο της ζωής του. Στις 21 Ιουλίου 2014, έγινε 63 ετών. Πολλοί δοκίμασαν να του τηλεφωνήσουν για ευχές, δεν τα κατάφεραν. 3 μέρες μετά, η Σούζαν τον βρήκε στο μπάνιο του σπιτιού με αίμα στο κεφάλι και μια πληγή. Είχε χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο από θυμό για αυτό που του συνέβαινε. Οι επόμενες ημέρες ως το βράδυ της 10ης Αυγούστου έμοιαζαν με μια νεκρανάσταση. Κοιμόταν ήδη από καιρό σε ξεχωριστό δωμάτιο από τη Σούζαν, για να μην την ξυπνάει με τις παραισθήσεις του και το δωμάτιο κλείδωνε κιόλας.
Το βράδυ της 10ης Αυγούστου, είχε πάθει μια εμμονή με τα ρολόγια του και πίστευε πως θα του τα κλέψουν. Γι’ αυτό τα έχωσε στις κάλτσες του για να τα κρύψει. Μπαινόβγαινε στο δωμάτιο της Σούζαν αρκετά. Κάποια στιγμή πήρε το iPad και αναζητούσε κάτι online. Η Σούζαν θεώρησε ότι θα διαβάσει, κάτι που είχε να κάνει πολύ καιρό. Το πήρε ως θετικό σημάδι. Και κοιμήθηκε με αυτή τη σκέψη. Το επόμενο πρωί, ξύπνησε με ηρεμία και άφησε τον Ρόμπιν να κοιμηθεί λίγο παραπάνω. Υποδέχτηκε τη Ρεμπέκα και τον Νταν. Και τα υπόλοιπα τα αναφέρει ο πρόλογος.
Yπήρξε όμως κάτι ακόμα πιο βάναυσο. Ο Γουίλιαμς δεν έπασχε από Πάρκινσον. Άλλη εκφυλιστική νόσος τον είχε προσβάλλει. Lewy Body Dimentia. Εξίσου σοβαρή και μάλιστα σχετίζεται με αυτοκτονικές τάσεις. Ο κωμικός αυτοκτόνησε χωρίς καν να ξέρει τι ήταν αυτό που τον σκότωνε μέρα με τη μέρα…
* Στοιχεία από τη βιογραφία του Ρόμπιν Γουίλιαμς που έγραψε ο Ντέιβ Ίτζκοφ το 2018.




