Ευριπίδης Αποστολίδης: «Στην Τήνο ανακάλυψα κάτι που πάει κόντρα στην αβεβαιότητα»

Ο Ευριπίδης Αποστολίδης με τον σκύλο του Πάμπλο, που έγινε συνοδοιπόρος του μετά την απώλεια του σκύλου του του Πρινς.

Μετριέται άραγε η ζωή με βάση το πόσα χρόνια την έχεις ζήσει ή με βάση την ποιότητα των ετών που τη διαβαίνεις; Μπορεί ένας 30άρης να έχει βρει περισσότερες απαντήσεις από έναν 60άρη; Αναπάντητα ερωτήματα είναι αυτά. Μεταφυσικά, σχεδόν. Αυτό είναι και το Νόημα της Ζωής, η στήλη που ξεκινήσαμε πριν αρκετά χρόνια. Να αναζητάς για να μη βρεις τελικά τίποτα και να συνεχίσει το ταξίδι. Όπως έγραφε και ο Εδουάρδο Γαλεάνο, «η Ουτοπία απομακρύνεται δέκα βήματα, την πλησιάζω δέκα βήματα και ξανά απομακρύνεται…άρα, για ποιο λόγο την κυνηγάω; Μα γιατί αυτό είναι η ζωή». Όλοι μας έχουμε κάπου μια Ουτοπία που μας σηκώνει κάθε μέρα από το κρεβάτι. Σήμερα, ο Restaurant manager και θητεύσας για 17 χρόνια ως διευθυντής στη Σπονδή, ο Ευριπίδης Αποστολίδης, μάς καθοδηγεί στο δικό του ταξίδι προς την Ουτοπία.

Ο Ευριπίδης Αποστολίδης μέσα από 18 απαντήσεις

– Τι αναζητάτε αυτή την περίοδο στη ζωή σας; Ποιο είναι το μεγάλο ερώτημα που σας βασανίζει;

Ενδιαφέρουσα ερώτηση για να ξεκινήσουμε την κουβέντα, γιατί ζούμε σε μια εποχή ταραγμένη, που με εχει επηρεάσει πολύ, ζουμε σε έναν κόσμο που συχνά δείχνει να χάνει την ισορροπία του, χωρίς να ξέρουμε τι μπορεί να γίνει αύριο. Και μέσα σε όλα αυτά, το ερώτημα που με βασανίζει τον τελευταίο καιρό χωρίς να είναι πολιτικό αλλά βαθιά ανθρώπινο, είναι το πώς μπορεί κανείς να κρατήσει μέσα του την ελπίδα και την τρυφερότητα, σε έναν κόσμο που συχνά δείχνει να σκληραίνει τόσο. Πώς μπορούμε να μείνουμε άνθρωποι χωρίς να συνηθίσουμε τον πόνο γύρω μας;  Ίσως γι’ αυτό βρέθηκα εδώ στην Τήνο, ίσως για να ανακαλυψω ότι κάτω από τον θόρυβο και την αβεβαιότητα των καιρών, υπάρχει ακόμη κάτι σταθερό: ο άνεμος στο Αιγαίο, το απογευματινό χειμωνιάτικο φως στα μικρά χωριά, οι άνθρωποι που συναντιούνται και μιλούν απλά, αλλά με αλήθεια, κάτι που χάνεται από τη ζωή μας και όλα αυτά που γαληνεύουν  την καρδιά.

– Είστε σε καλό δρόμο για να βρείτε την απάντηση στις παραπάνω ανησυχίες;

Να σας πω, πραγματικά δεν ξέρω αν βρίσκομαι πιο κοντά στην απάντηση, αυτό που ξέρω πια, είναι ότι στην Αθήνα όλα κινούνταν γρήγορα, οι μέρες περνούσαν μέσα  σε θόρυβο και οι άνθρωποι ήταν σαν χαμένοι. Εδώ, στο νησί, ο χρόνος έχει άλλη πυκνότητα, διαφορετική διάρκεια, και μου υπενθυμίζει καθημερινά, ότι η ζωή δεν περιορίζεται στον θόρυβο και την αβεβαιότητα. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πια ότι κάτι μέσα μου ησυχάζει και τα πράγματα παίρνουν τη σωστή τους διάσταση. Εδώ στο νησί κατάλαβα τι σημαίνει η έκφραση εκκωφαντική ησυχία, είναι εκείνη η στιγμή που η ανατολή φωτίζει το σώμα μου, μια μαγεία.

– Όταν διαλέγετε ένα μονοπάτι, σας ανησυχεί μήπως το άλλο μονοπάτι ήταν καλύτερο; Μετανιώνετε για όσα επιλέγετε ή για όσα δεν επιλέγετε;

Κοιτάξτε δεν ξέρω αν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει κοιτάξει κάποια στιγμή πίσω του και να μην έχει αναρωτηθεί για το «άλλο» μονοπάτι. Οι ζωές μας, είναι γεμάτες μικρές και μεγάλες διασταυρώσεις, και σε καθεμία αφήνουμε πίσω μια πιθανή εκδοχή του εαυτού μας, αλλά δεν αφήνω αυτό να με προβληματίζει. Κάποτε με απασχολούσε περισσότερο αυτό το «αν». Με τα χρόνια όμως άρχισα να καταλαβαίνω ότι η ζωή δεν γράφεται με υποθέσεις αλλά με επιλογές. Κάθε δρόμος που παίρνουμε, κουβαλά μαζί του και μια απώλεια, αλλά και μια αποκάλυψη.

Δεν μπορώ να πω ότι δεν υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκα τι θα είχε συμβεί αν είχα στραφεί αλλού. Όμως δεν θα το έλεγα μετάνιωμα. Είναι περισσότερο μια ήσυχη περιέργεια για την επιλογή που δεν έκανα. Σήμερα νιώθω ότι το σημαντικό δεν είναι να διαλέγεις πάντα τον «σωστό» δρόμο — ίσως αυτός να μην υπάρχει καν. Το σημαντικό είναι να περπατάς τον δρόμο που διάλεξες με επίγνωση, αλήθεια και να αποδέχεσαι ότι κάθε επιλογή είναι, με τον τρόπο της, μια μορφή πίστης στη ζωή, και στις δυνάμεις σου.

– Όταν σκέφτεστε το μέλλον, το αντιμετωπίζετε αισιόδοξα, πως όλα με κάποιον τρόπο θα πάνε καλά ή σκέφτεστε ότι κάτι άλλο άσχημο θα προκύψει;

Ξέρετε είμαι άτομο φωτεινό, επιλέγω να κοιτάζω το μέλλον με αισιοδοξία, όχι γιατί αγνοώ τους κινδύνους ή τις δυσκολίες, αλλά γιατί ξέρω ότι η ζωή βρίσκει πάντα τρόπους να συνεχίζεται και να ανθίζει. Ξεκίνησα τα τελευταία 8 χρόνια δυο φορές την ζωή μου και η ζωή μου έδειξε ότι κάθε πρόκληση μπορεί να φέρει μαζί της μια ευκαιρία, κάθε σκοτεινή στιγμή ένα φως που δεν περιμέναμε. Αν παραμένουμε ανοιχτοί, ανθρώπινοι και ενεργοί, το αύριο μπορεί να μας εκπλήξει. Η ελπίδα δεν είναι μόνον ένα θετικό  συναίσθημα, για εμένα είναι στάση ζωής.

– Πώς συνδέεται η προσωπική σας ζωή με όσα συμβαίνουν κοινωνικά και διεθνώς; Μπορείτε να γελάτε χωρίς ενοχές για τις οδύνες των ανθρώπων;

Οι κοινωνικές και διεθνείς κρίσεις μας αγγίζουν, μας θυμίζουν την αβεβαιότητα της ύπαρξης. Παρ’ όλα αυτά, έχω μάθει ότι το να ζούμε πλήρως και να χαμογελάμε δεν σημαίνει αδιαφορία. Το γέλιο και η χαρά είναι τρόποι να αναπνέουμε, να βρίσκουμε δύναμη, να κρατάμε μέσα μας την ανθρωπιά. Δεν νιώθω ενοχές όταν γελώ· αντίθετα, προσπαθώ να το κάνω συνειδητά, γνωρίζοντας ταυτόχρονα τις δυσκολίες του κόσμου. Το σημαντικό είναι να μην αφήνουμε τη λύπη να σβήσει τη ζωή μας, αλλά να τη ζούμε με ενσυναίσθηση, ανοιχτή καρδιά και επίγνωση των άλλων.

«Υπάρχει μια γλυκιά συνειδητοποίηση ότι οι σχέσεις, ακόμη κι αν τελειώνουν, δεν χάνονται· μας διδάσκουν, μας διαμορφώνουν και μας θυμίζουν τι σημαίνει να ζούμε».

– Τι σημαίνει για σας ζωή και τι θάνατος;

Μεγάλη κουβέντα, ο θάνατος δεν είναι μόνο τέλος· είναι μέρος του κύκλου της ύπαρξης μας, μια υπενθύμιση ότι είμαστε περαστικοί από εδώ, ότι θα φύγουμε όπως ήρθαμε,  και η μόνη περιουσία που θα έχουμε φεύγοντας είναι η αξία της κάθε στιγμής που ζήσαμε. Αυτό με κάνει να βλέπω τη ζωή πιο καθαρά, να εκτιμώ το τώρα και να επιλέγω να ζήσω με ειλικρίνεια, συνείδηση και ανοιχτή καρδιά. Η ζωή και ο θάνατος γίνονται έτσι δύο όψεις της ίδιας αλήθειας, που μας διδάσκουν την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης.

– Τι συνιστά για σας απώλεια; Τι μετοχή έχει η απώλεια στη ζωή σας;

Η απώλεια για μένα δεν είναι μόνο θλίψη ή κενό· είναι μια υπενθύμιση της αξίας των πραγμάτων που αγαπάμε. Κάθε απώλεια φέρνει μαζί της πόνο, αλλά και μάθημα, βαθύτερη κατανόηση και ευαισθησία προς τη ζωή και τους ανθρώπους γύρω μας. Στη δική μου πορεία, η απώλεια με έχει διδάξει να εκτιμώ περισσότερο το παρόν και να είμαι παρών σε κάθε στιγμή, να ζώ με μεγαλύτερη συνείδηση και αυθεντικότητα. Η απώλεια για μένα δεν είναι μόνο αφηρημένη έννοια· ένιωσα ενός είδους απώλεια τα τελευταία χρόνια πολύ έντονα, όταν έφυγε ο σκύλος μου. Ήταν ένας σύντροφος που γέμιζε τις μέρες μου με χαρά, αφοσίωση και μικρές καθημερινές στιγμές που τώρα θυμάμαι με τρυφερότητα. Η απουσία του με έκανε να καταλάβω πόσο πολύτιμη είναι η παρουσία — κάθε στιγμή με όσους αγαπάμε, ανθρώπους ή ζώα. Αυτή η απώλεια με δίδαξε να ζώ πιο συνειδητά, να εκτιμώ τις μικρές χαρές και να θυμάμαι ότι η αγάπη δεν χάνεται, ακόμα κι όταν το πλάσμα που την έδινε φεύγει. Μεταμορφώνει τον πόνο σε ανάμνηση, δίνει μεγαλύτερη αξία στις επιλογές μας και στις σχέσεις μας αλλά και δύναμη για να δώσουμε περισσότερη αγάπη.

– Στοχάζεστε ποτέ πόσοι άνθρωποι πέρασαν από τη ζωή σας, πόσοι έμειναν για κάποιο διάστημα και μετά έφυγαν, από πόσες ζωές εσείς έχετε αποχωρήσει; Σας θλίβει η σκέψη;

Ναι, συχνά σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου — όσους έμειναν για λίγο, όσους έφυγαν και όσους με άφησαν πίσω. Κάθε συνάντηση, κάθε αποχώρηση, έχει αφήσει το σημάδι της, μικρό ή μεγάλο, σαν κύματα που σχηματίζουν την πορεία μας. Δεν με θλίβει πια με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς. Υπάρχει μια γλυκιά συνειδητοποίηση ότι οι σχέσεις, ακόμη κι αν τελειώνουν, δεν χάνονται· μας διδάσκουν, μας διαμορφώνουν και μας θυμίζουν τι σημαίνει να ζούμε. Κάθε αποχώρηση έχει μαζί της και μια μορφή ελευθερίας, μια ευκαιρία να αγαπήσουμε και να εκτιμήσουμε περισσότερο όσα μένουν.

– Τι είναι για σας ο έρωτας;

Είναι χαρά και πόνος, έμπνευση και απορία, ένα μυστικό που μας δίνει θάρρος να ζούμε, να παρατηρούμε, να αισθανόμαστε. Όπως θα έλεγε και η Κική Δημουλά, ο έρωτας είναι αυτό που δίνει νόημα στη σιωπή και στη μοναξιά, κάνοντάς τες πλουσιότερες, πιο βαθιές, πιο ανθρώπινες. Δεν ήμουν από τους τυχερούς αυτής της ζωής, ας ελπίσουμε στην επόμενη.

– Θα θέλατε να θυμάστε τα πάντα για πάντα ή να ξεχνάτε τα πάντα διά παντός;

Η μνήμη, είναι μια λεπτή κλωστή που μας συνδέει με όσα αγαπήσαμε, πονέσαμε και ζήσαμε. Να θυμάσαι τα πάντα θα ήταν αδύνατον· να ξεχνάς τα πάντα θα ήταν σβήσιμο της ίδιας σου της ζωής. Η σοφία βρίσκεται στο να κρατάς μόνο όσα αξίζουν, αυτά που φωτίζουν την ψυχή σου και δίνουν νόημα στο τώρα, και να αφήνεις το περιττό να φεύγει απαλά, σαν φύλλο που το παρασύρει ο άνεμος. Η δική μου μνήμη δεν είναι πλήρης, είναι επιλεκτική.

– Υπάρχει Θεός στον κόσμο σας; Νιώθετε την ανάγκη να δώσετε δύναμη σε μια ανώτερη οντότητα;

Θεωρώ ότι κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του Θεό, όχι απαραίτητα σαν οντότητα έξω από αυτόν, αλλά σαν πηγή δύναμης και φωτός μέσα του.
Για κάποιους είναι η πίστη, για άλλους η αγάπη, η δημιουργία, η φύση ή η ίδια η ζωή. Ο Θεός δεν είναι πάντα εικόνα· είναι η αίσθηση ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο που μας κρατά, μας διδάσκει και μας εμπνέει να συνεχίσουμε. Κάθε ένας μας τον φέρνει μέσα του, και εκεί βρίσκει τη δύναμή του, την ελπίδα του, το νόημά του. Για μένα, ο Θεός είναι κάτι βαθιά προσωπικό, μια σιωπηλή δύναμη που νιώθω μέσα μου όταν η ζωή με συγκινεί, όταν αγαπώ, όταν δημιουργώ ή απλώς παρατηρώ τη θάλασσα και τον ήλιο. Δεν είναι εικόνα ή δόγμα· είναι η πηγή που με κρατά στα δύσκολα και με φωτίζει στα όμορφα. Εκεί βρίσκω τη δύναμή και την ελπίδα μου.

«Είμαστε κυρίαρχοι της ζωής μας όσο θυμόμαστε ότι οι επιλογές μας είναι δικές μας, ακόμη κι αν οι άλλοι αφήνουν αποτυπώματα στον δρόμο μας. Δεν μπορούμε να ζήσουμε εντελώς μόνοι· η ζωή μας πλέκεται με τους άλλους».

– Ποια είναι η αξία με την οποία πορεύεστε πάντα στη ζωή;

Οι αξίες που με καθοδηγούν στη ζωή είναι η αγάπη και η ενσυναίσθηση. Προσπαθώ να βλέπω τους άλλους με καρδιά ανοιχτή, να κατανοώ τις χαρές και τις λύπες τους, να μοιράζομαι και να στηρίζω χωρίς να κρίνω. Η αγάπη και η ενσυναίσθηση με κρατούν σε επαφή με την ουσία της ζωής, με κάνουν να νιώθω πλήρης και μου δίνουν δύναμη να προχωρώ, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.

– Ποιους ανθρώπους φέρετε πιο έντονα μέσα σας;

Μέσα μου κουβαλώ πιο έντονα ανθρώπους που με διαμόρφωσαν, που μου δίδαξαν να βλέπω και να ακούω τον κόσμο με πιο ανοιχτή καρδιά.
Ο δάσκαλός μου στη Δραματική Σχολή, ο Πέλος Κατσέλης, με έμαθε να παρατηρώ και να ακούω τους γύρω μου· ο Λευτέρης Βογιατζής με πήρε 19χρονο παιδί από το δεύτερο έτος της σχολής και με ανέβασε στη σκηνή του θεάτρου ως επαγγελματία, δείχνοντάς μου τι σημαίνει εμπιστοσύνη  και θάρρος· και ο Απόστολος Τραστέλης, ιδιοκτήτης του εστιατορίου Σπονδή, 17 χρόνια περπάτησα μαζί του στα μονοπάτια της γαστρονομίας και μου έμαθε ότι όταν θέλουμε να γίνει κάτι, η αφοσίωση και η πίστη, είναι τα εργαλεία. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν μέσα μου όχι μόνο στις αναμνήσεις, αλλά στην ίδια μου τη σκέψη, τον τρόπο που ακούω, που δημιουργώ, που αγαπώ αυτό που κάνω. Είναι φάροι που φωτίζουν την πορεία μου.

– Τι σας φοβίζει πολύ;

Με φοβίζει πολύ η απώλεια της ανθρωπιάς — η αδυναμία να βλέπουμε, να νιώθουμε και να αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Με φοβίζει η μοναξιά που δεν είναι επιλογή, αλλά εγκατάλειψη· η σιωπή που γίνεται κενό, και η αίσθηση ότι η ζωή μπορεί να περάσει χωρίς να την ζήσεις πραγματικά, καθώς και το να χάσω την ελευθερία να ορίζω τη ζωή μου.

– Ονειροπολείτε; Φαντάζεστε άλλους κόσμους και πολιτισμούς κάπου στο Σύμπαν; 

Ονειροπολώ και φαντάζομαι συχνά ταξίδια σε χώρες με πλούσιο γαστρονομικό πολιτισμό, όπου κάθε γεύση, κάθε άρωμα, κάθε τραπέζι αφηγείται μια ιστορία. Σκέφτομαι τα σοκάκια που κρύβουν μικρά εστιατόρια, τα υλικά που φτάνουν από τη γη και τη θάλασσα, τους ανθρώπους που τα παράγουν, τις συνήθειες και τις παραδόσεις που κάνουν τη γεύση μοναδική. Η φαντασία αυτή με ταξιδεύει, με εμπνέει και με γεμίζει, γιατί μέσα από τα ταξίδια και τη γαστρονομία ανακαλύπτεις όχι μόνο γεύσεις, αλλά πολιτισμό, ανθρώπους και τρόπους να βλέπεις τη ζωή. Κάθε ταξίδι στη φαντασία μου γίνεται μια μικρή περιπέτεια, πλούσια και ζωντανή, σαν να είναι αλήθεια.

– Ποια η σχέση σας με τα όνειρά σας; 

Η σχέση μου με τα όνειρά μου είναι σαν μια αθόρυβη συνομιλία με τον ίδιο μου τον εαυτό. Εκεί, μέσα στη νύχτα ή στην ησυχία της μέρας, τα όνειρα ξεδιπλώνουν κόσμους που δεν φαίνονται, ψιθυρίζουν επιθυμίες, φοβίες, ελπίδες.

– Είμαστε εμείς οι κυρίαρχοι της ζωής μας ή πάντα θα εξαρτόμαστε από τους άλλους;

Είμαστε κυρίαρχοι της ζωής μας όσο θυμόμαστε ότι οι επιλογές μας είναι δικές μας, ακόμη κι αν οι άλλοι αφήνουν αποτυπώματα στον δρόμο μας. Δεν μπορούμε να ζήσουμε εντελώς μόνοι· η ζωή μας πλέκεται με τους άλλους, αλλά η ελευθερία μας βρίσκεται στο πώς βαδίζουμε μέσα σε αυτό το πλέγμα χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας.

– Υπάρχει τελικά το νόημα της ζωής;

Το νόημα της ζωής δεν είναι κάτι που δίνεται ή το βρίσκεις έτοιμο, το χτίζεις, είναι οι στιγμές που φωτίζουν τη μοναξιά και τη χαρά, οι σχέσεις που αφήνουν αποτύπωμα στην ψυχή και η προσοχή που δίνουμε στις μικρές λεπτομέρειες της ύπαρξης. Είναι η ίδια η πράξη του να ζεις, να παρατηρείς, να νιώθεις και να αγαπάς — ακόμα κι όταν όλα φαίνονται φευγαλέα ή αδιόρατα. Το νόημα υπάρχει εκεί που εμείς το δημιουργούμε, με επίγνωση, καρδιά ανοιχτή και ευαισθησία στον κόσμο γύρω μας.

* Ο Ευριπίδης Αποστολίδης ζει τα τελευταία αρκετά χρόνια στην Τήνο μόνιμα, έχει βρει το ησυχαστήριό του και πλέον είναι ο διευθυντής του ιταλικού εστιατορίου στο Aeolis Tinos Suites στον Τριαντάρο.

Διαβάστε ακόμη: Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: «Όταν μεταναστεύεις, γίνεσαι 3 διαφορετικά πρόσωπα»

TAGS :
απώλεια ζωή θάνατος

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook