Φιλί, η Θεία Κοινωνία των Στομάτων

Το Φιλί είναι μια λιτανεία, μια περιφορά των «εξαπτέρυγων» στομάτων λίγο πριν τα σώματα αναλάβουν δράση.

Κάπου στα 19 μου, έβγαινα με ένα Αμερικανάκι που βρισκόταν για μερικές εβδομάδες στην Ελλάδα. Με κρατούσε από το χέρι, μου χάιδευε τα μαλλιά, με κερνούσε σπράιτ με γρεναδίνη και προσέκο, με έμαθε να καπνίζω μάλμπορο σκληρό, αλλά φιλιά δεν μου έδινε. Κάποια στιγμή, πήγαμε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του για να κάνουμε σεξ. Γδύθηκε, άρχισε να με χαϊδεύει και να μισογδύνει κι εμένα. Πήγα να τον φιλήσω κι έστρεψε το κεφάλι. Του ζήτησα συγγνώμη, συμμαζεύτηκα και αποχώρησα. Πέταξα στον κάδο τα μάλμπορο και αγόρασα Davidoff Gold. Τα κάπνιζα για μια δεκαετία ακριβώς.

Ήμουν, είμαι και θα είμαι κορίτσι του φιλιού. Το φιλί είναι το σεξ πριν το σεξ, το σεξ των χειλιών και των γλωσσών. Το στόμα είναι ο Πρωθυπουργός της απόλαυσης. Αυτό μιλά, αυτό χαμογελά, αυτό φτύνει και φιλά και σαλιώνει και γλείφει και χάσκει ορθάνοιχτο σε στιγμές πάθους, αυτό δαγκώνει και σφίγγεται στο χύσιμο, αυτό αφυδατώνεται μετά από μια νύχτα έρωτα και αντέχει να ματώνει και να ενώνεται με άλλα στόματα και κομμάτια σωμάτων. Για να μην σχολιάσω ότι το στόμα τρώει και ότι ο έρωτας από το στόμα και το στομάχι περνά. (Δύσκολο, όσο μεγαλώνω, να φανταστώ μια θεσπέσια νύχτα απολαύσεων χωρίς να περιλαμβάνεται η γαστρονομία-έστω και μιας πίτσας delivery στην έσχατη των περιπτώσεων, σε ένα σαλόνι με άνετο καναπέ.)

Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς, πώς λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»

Όταν φιλιέστε, αφήστε τη γλώσσα να συμμετάσχει μετά τα χείλη. Το φιλί είναι πρωτίστως έργο των χειλιών. Μην καταστρέφετε κάτι που είναι προορισμένο για να ανήκει στην Ομορφιά. Το χειροφίλημα μπορεί να είναι παλιομοδίτικο, αλλά αν σας το προσφέρει ένας κύριος με τον πούτσο όρθιο, οφείλετε να το ανταποδώσετε, βάζοντας ένα ένα τα δάχτυλα του χεριού του στο στόμα σας, είτε βρίσκεστε στην κρεβατοκάμαρα είτε σε κάποιο μπαρ.

Το φιλί στους ώμους της κυρίας που σας καβαλά ως αναβάτισσα είναι δείγμα εξαιρετικά καλών τρόπων. Το φιλί στο λακκάκι σαγονιού κυρίου ή κυρίας που το διαθέτει είναι σχεδόν αναγκαίο, επιβεβλημένο. Αλλιώς, γιατί να υπάρχει εκεί πέρα λακκάκι, μωρέ παιδιά;

Συνεχόμενα φιλιά πεταχτά πάνω στα χείλη, με μικρά κενά στο ενδιάμεσο και ενθουσιώδη κοιτάγματα, πυροδοτούν το παιχνίδι της ερωτικής χαράς. Γιατί οι ερωτοτροπίες και η σεξουαλικότητα δεν έχουν μόνο ρομάντζο και κινηματογραφίλα, οφείλουν να διαθέτουν και ενθουσιασμό, κέφι, αλαφράδα.

Στην ταινία Dolce Vita του Φελίνι, ο Φελίνι και η Ανίτα Έκμπεργκ φέρνουν τα χείλη τους κοντά, αργόσυρτα, καθώς το νερό της Φοντάνα ντι Τρέβι τους περιβάλλει.

Φιλί για προχωρημένους θα έλεγε κανείς το φιλί με υγρό περιεχόμενο: να ποτίζεις από το στόμα σου το ερώμενο πρόσωπο με οίνο, ύδωρ ή άλλο (μη) αλκοολούχο ρόφημα. Παιχνίδι με παγάκια που λιώνουν από στόμα σε στόμα και, γιατί όχι, κατέρχονται ηδονιστικά σε λαιμούς και θηλές στήθους, είναι επίσης ενδιαφέρον.

Η αξία του φιλιού, όπως ακριβώς και των ανθρώπων, εμπεδώνεται στην απουσία. Δοκιμάστε να μην φιληθείτε, να απέχετε από το φιλί, εν είδει κάποιας συμπεφωνημένης σας θεατρικότητας, ώστε όταν αυτό σκάσει ωσάν πυροτέχνημα να διπλασιάσει το καυλωτικό και αγαπητικό εφέ του. Σκεφτείτε ένα φλογοβόλο γαμήσι με κοίταγμα στο βλέμμα να μαχαιρώνει, χωρίς επαφή χειλιών και την ώρα της οργασμικής έκρηξης ένα παθιάρικο γλωσσόφιλο. Χριστέ μου, άναψα απλά και μόνο γράφοντάς το.

Γράφει ο Ελύτης στο γαμημένο το Μονόγραμμά του που έχει καθορίσει σχέσεις και γάμους και έρωτες ανεκπλήρωτους, τον ασύλληπτα ερωτικό στίχο: «Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς, πώς λες ψιθυριστά το ‘’τι’’ και το ‘’ε’’» Λοιπόν, ας καταστήσουμε την ποίηση οδηγό πραγματικής ζωής και ας ακολουθήσουμε κατά πνεύμα ή και κατά γράμμα τας εντολάς της-ας φιληθούμε γλυκά και αργόσυρτα, ας χαϊδευτούμε μαλακά και άγια, ας ψιθυρίσουμε ο ένας στη μούρη της άλλης ερωτόλογα, επιφωνήματα και λέξεις που θα ανακαλύπτουμε για χάρη ολόκληρης της Οικουμένης εκείνη την στιγμή και ύστερα θα τις ξεχνάμε και θα αδιαφορούμε αν βγάζουν κάποιο νόημα για άλλους πλην ημών, των καυλερών συμμετόχων στις πράξεις της παραδείσιας ανταλλαγής υγρών.

Όλα είναι στόμα

Βγαίνω ραντεβού μετά από πολύ καιρό και στέκω επιφυλακτική απέναντι στα Καινούργια Αγόρια. Μυρίζω νέες μυρωδιές, τα αφήνω να κατεβάσουν το χέρι χαμηλά καθώς χορεύουμε στο μπαρ, παρατηρώ την οδοντοστοιχία τους καθώς μιλούν και για κάτι προσπαθούν να με πείσουν, απολαμβάνω τον αρσενικό τους μόχθο για κατάκτηση-άλλοτε τους διευκολύνω, άλλοτε παίζω ως γυναίκα αυξάνοντας την ορμή τους. Ξημερώματα Κυριακής στην Πατησίων ένα Καινούργιο Αγόρι με φιλά κόβοντάς μου την αναπνοή και μετά από καιρό που μου μοιάζει αιώνας ανάβει μια Καινούργια Φωτιά μέσα μου. Καυλώνω ασύλληπτα, χάνω τον χρόνο για λίγο, δεν ξέρω τι να κάνω με τα χέρια μου, με τον ρυθμό που χτυπάει η καρδιά μου.

Όταν λίγες μέρες μετά κάνουμε έρωτα, το Φιλί του είναι εκεί. Το αντρικό, το τέλειο φιλί: τριγύρω οι φυλλωσιές από τα γένια, στη μέση θάλασσα βαθιά, σκοτεινή, σαν του Πορτοκάλογλου, ελαφριά δαγκώματα από τα βράχια των κυνοδόντων και το γλυκό μαλάκιο της γλώσσας να χορογραφείται γύρω από τα χείλη και μέσα στο στόμα μου, χωρίς να μένει πολύ στα ρηχά, ούτε να βαθαίνει βίαια.

Πάνω στο Φιλί το στοματικό, σκέφτομαι το Φιλί στα άλλα μου χείλη, ενώ επίσης αγαπώ την στιγμή που το αντρικό κεφάλι γέρνει στο στέρνο μου και πιάνει ένα από τα δυο βυζιά μου στο στόμα. Κλειστά μάτια, βύζαγμα ερωτικό, δεν πιάνει πάντα το παιχνίδι του ερεθισμού, αλλά δεν έχει σημασία, είναι μια όμορφη εικόνα που βιώνω και από την θέση της πρωταγωνίστριας και από την θέση του θεατή. Παρατηρώ τα χείλη να μισανοίγουν, με θέα από το πηγούνι όταν κατεβαίνω χαμηλά κι εκείνος ξαπλώνει διάπλατος στα σεντόνια μου. Άθελά μου, θυμάμαι ένα Άλλο Μεγαλειώδες Αγόρι που δάγκωνε με τα κάτω δόντια το άνω χείλος του καθώς γαμούσε.

Θα μπορούσαν να γραφτούν πραγματείες περί Φιλιού. Το φιλί το απελπισμένο το αποχαιρετιστήριο, το φιλί το αναγνωριστικό το πρώτο, το φιλί το δημόσιο στα βουλεβάρτα με κασκόλ και παλτά, το φιλί το ιδιωτικό το μισοκοιμιστό, το ψιθυριστένιο. (Σκηνή από την ταινία Mr. & Mrs. Smith)

Μερικές από τις πιο ποιητικές εικόνες που έχω αξιωθεί στον όχι ατάταραχο βίο μου σχετίζονται με ανδρικά στόματα. Δεν μου διαφεύγουν τα γυναικεία, ομολογώ. Η Σ. με φίλαγε ως αγρίμι εκείνο το τελευταίο μου βράδυ στην Ύδρα, όταν ένιωθα, υπό την επίδραση δυο μυτιών άσπρης, ότι όλο το νησί με αποχαιρετούσε καυλωτικά και πένθιμα. Γυναίκα αγορίστικη με χείλη απαλά και μωρουδίσια και, στο τέλος κάθε ενός από τα μακρόσυρτα γλωσσόφιλα, ένα βλέμμα-λάβρα, που όμοιό του δεν ξέρω αν θα συναντήσω ποτέ σε άντρα.

Όλα είναι στόμα και το δικό μου το περιποιούμαι όσο γίνεται. Με πιάνει στρες με το γαμωκάπνισμα, γι’ αυτό αισθάνομαι πιο άνετα στο φάσωμα με καπνιστές. Πρόσφατα, άκουσα από ένα αρσενικό Θαύμα ότι καυλώνει που εγώ καπνίζω. Μετά από μερικά φιλιά, ξέχασα τον φόβο μου ότι του βρωμάω. Τσίχλες, καλή στοματική υγιεινή και 2-3 τσιγαράκια συγχωρούνται. Στο ασανσέρ του σπιτιού μου τσεκάρω τα χείλια μου. Κατακόκκινα, πρησμένα από τα φιλιά υπό βροχή. Φλεβάρης και βροχή και νέα καρδιοχτύπια: όπως πρέπει. Ποια θα ήμουν χωρίς όλα αυτά τα φιλιά;

Τα αγαπημένα φιλιά της ζωής μου δόθηκαν νομίζω μέσα σε μέσα μεταφοράς. Ένα αεροπλάνο που γύριζε από Σικελία, ένα τρένο που πήγαινε Θεσσαλονίκη, ένα λεωφορείο (το 040) που με επέστρεφε στο Μοσχάτο από Σύνταγμα, νύχτα Παρασκευής χειμωνιάτικης. Λατρεύω τα φιλιά του μαξιλαριού, πριν τον ύπνο ή μετά το ξύπνημα, με την αναγκαία συνοδεία ερωτικού σμιξίματος. Το φιλί ξεκινά και επιστεγάζει. Άλλο το φιλί το πριν, που ζητά, που προοικονομεί, που προλογίζει και άλλο αυτό που στοκάρει, που κατακλειδώνει, που καταλήγει. Όλα όνειρο.

Τιμώ και μνημονεύω πάντοτε την ανά καιρούς συνάντηση των χειλιών μου με πέλματα ανδρικά, εκεί ανάμεσα σε αστράγαλο και μικρό δάχτυλο, την επαφή του στόματός μου με τις γραμμές της πλάτης, με τις παλάμες τους τις φαρδιές, με τον αυχένα. Όταν φιλώ σε μέρη εκτός των προφανών, για μένα είναι σχεδόν γάμος. Μέσω των χειλιών μου μεταφέρω λέξεις και νοήματα που αν μιλιούνταν θα έχαναν κάθε νόημα. Το φιλί είναι μια Κοινή Πανανθρώπινη Γλώσσα. Κι αν είναι πετυχημένο, αν έχει χημεία και ζεστασιά, κιόλας προσφέρει μια πρώτη σχετική βεβαιότητα για την επιτυχία της σύζευξης των σωμάτων. Χωρίς φιλί, φίλε, δεν πας πουθενά, κατάλαβες;

Όντρι Χέπμπορν και Γκρέγκορι Πεκ στην ταινία Roman Holiday.

Θα μπορούσαν να γραφτούν πραγματείες περί Φιλιού. Το φιλί το απελπισμένο το αποχαιρετιστήριο, το φιλί το αναγνωριστικό το πρώτο, το φιλί το δημόσιο στα βουλεβάρτα με κασκόλ και παλτά, το φιλί το ιδιωτικό το μισοκοιμιστό, το ψιθυριστένιο. Φιλιά αργόσυρτα, πολύλεπτα, σκέτα ποιήματα γραμμένα με σάλιο. Φιλιά επιθετικά, άγρια, της ζούγκλας, του στεναγμού. Φιλιά χωρίς γλώσσα, τρυφερά. Φιλιά πεταχτά, της βιασύνης, της αγάπης, των «μετά από χρόνια πολλά».

Σαν μπανιστηρτζού ανθρωπογεωγράφισσα, κοζάρω με την περιφερειακή μου όραση τα ζευγαράκια στο Πεδίον του Άρεως και στη στάση Βικτώρια και στα πεζούλια στο Μοναστηράκι τις νύχτες, πώς φιλιούνται, πως κοιτιούνται μες στα μάτια πριν και μετά. Δεν είμαι χαρτορίχτρα, δεν είμαι μάντισσα ή καφετζού, αλλά ξέρω να λέω πότε ένα φιλί έχει μέσα έρωτα αληθινό. Για τους άλλους, μη φανταστείτε, σε δικές μου περιπτώσεις έχω σφάλει με τρόπο αδυσώπητο, καταστροφικό. Χαλάλι, χαλάλι τα δάκρυα κι οι πίκρες χαλάλι.

Όταν κατέβω στην κόλαση μια μέρα, θα έχω ειδική θέση ανάμεσα στις καλοφιλημένες δαιμόνισσες. Παράδεισο πάνε μόνο οι αφίλητες, όλοι το ξέρουν αυτό. Τα φιλιά μένουν σαν πεσμένα, αόρατα φύλλα στην γη και γονιμοποιούν το χώμα. Έτσι, προκύπτουν ρόδα (αγκάθια και πέταλα) για να κόβουν οι εραστές και οι ερωτευμένοι-στη χειρότερη, να τα αγοράζουν από ανθοπωλεία ή από τον Αλί τον μικροπωλητή-και να τα προσφέρουν, μέρες σαν και τούτη του Αγίου Βαλεντίνου, μεγάλη η χάρη Του.

ΥΓ1:Το αγαπημένο μου σημείο να φιλώ είναι τα μάτια (μάτια ιδανικά σε χρώμα λίμνης στεναχωρεμένης). Το αγαπημένο μου σημείο να με φιλούν είναι το μέσα του καρπού του δεξιού χεριού μου. Θα έσκαγα αν δε σας το έλεγα.

ΥΓ2: Όταν κανείς ή καμιά σας φιλά και σας κρατά το πρόσωπο, σεβαστείτε το θαύμα που ζείτε και ανάψτε την επόμενη κιόλας μέρα κερί στην κοντινότερη εκκλησία, πιστεύετε δεν πιστεύετε. Πάντα, βέβαια, μού φαινόταν αξιοπερίεργο να μην πιστεύει κανείς στον Θεό, όταν υπάρχει το Φιλί-αυτή η θρησκεία των στομάτων που ενώνονται.

Διαβάστε ακόμη: Η Οσία Καψούρα, προστάτιδα των αισθηματιών

TAGS :
ερωτας φιλί

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook