Γιατί κολλάμε σε αυτές που δεν μας θέλουν και προσπερνάμε εκείνες που μας γουστάρουν πραγματικά;

Είναι μια κατάσταση στην οποία έχουμε βρεθεί όλοι: Να μας αρέσουν γυναίκες που δεν μας θέλουν και να αρέσουμε σε γυναίκες που δεν τις θέλουμε.

Αν μπορούσε να υπάρξει ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα του τίτλου, τότε δε θα υπήρχε και λόγος να τεθεί ως ερώτημα. Δυστυχώς για όλους μας, άντρες και γυναίκες, δε θα υπάρξει. Οπότε, αν τελειώνοντας αυτό το κείμενο περιμένεις να έχεις πάρει μια σπουδαία γνώση που θα σου λύσει το ζήτημα μια για πάντα, καλύτερα να κλείσεις το tab. Ψυχολογικές ερμηνείες έχω να σου δώσω και μόνο, που καταλήγουν σε βαθιά σύνδρομα που αφορούν τον άνθρωπο γενικά, αλλά και τον άνδρα ειδικά.

Είναι μια κατάσταση στην οποία έχουμε βρεθεί όλοι, πάνω από μία φορές, και στις δύο πλευρές της εξίσωσης. Να μας αρέσει τρομερά μια κοπέλα, να της δίνουμε αυτό που θέλει, αλλά εκείνη να κοιτάζει έναν άλλον. Και, την ίδια στιγμή, μια έτερη κοπέλα να μας εκφράζει το ενδιαφέρον της και να αδιαφορούμε, να θεωρούμε πως μας αξίζει κάτι «καλύτερο». Αυτό είναι το συνειδητό. Γιατί, στην πραγματικότητα, αυτό που θεωρούμε, είναι ότι δεν θέλουμε το εύκολο, θέλουμε το δύσκολο, το επίπονο, αυτό θα δώσει credits στον εαυτό μας. Κι όσο πιο πολύ απομακρύνεται αυτή που θέλουμε, όσο πιο πολύ ουτοπική γίνεται, τόσο μας εξιτάρει να την κυνηγήσουμε. Το δε παράδοξο, είναι ότι στην πορεία του κυνηγιού, κάνουμε υποσυνείδητα πράξεις που περισσότερο την σπρώχνουν, παρά τη φέρνουν πιο κοντά.

Σαν κάτι μέσα μας να μας ωθεί να σαμποτάρουμε τους εαυτούς μας ή να πιστεύουμε ότι δεν μας αξίζει κάτι που έρχεται αβίαστα και εύκολα. Όλα πρέπει να κατακτώνται μέσα από μόχθο, όπως μου λέει ο ψυχολόγος/ψυχοθεραπευτής Κωνσταντίνος Ζησιμόπουλος.

«Είναι ένα πολύ συχνό φαινόμενο, και έχει βαθιές ψυχολογικές ρίζες. Από ψυχαναλυτική σκοπιά, πολλές φορές δεν ερωτευόμαστε το πρόσωπο καθαυτό, αλλά αυτό που συμβολίζει. Η απόρριψη μπορεί να ενεργοποιήσει παλιά βιώματα από την παιδική μας ηλικία — για παράδειγμα, σχέσεις με απόμακρους ή απρόσιτους γονείς. Υπάρχει μέσα μας μια ασυνείδητη ανάγκη να “διορθώσουμε” εκείνες τις σχέσεις, κι έτσι προσκολλιόμαστε σε ανθρώπους που μας θυμίζουν εκείνα τα πρόσωπα.

Επιπλέον, η ίδια η επιθυμία, όπως έχει πει ο Λακάν, γεννιέται από την έλλειψη. Δηλαδή, όσο κάτι μας ξεφεύγει, τόσο το επιθυμούμε πιο έντονα. Κι όταν κάποιος μας απορρίπτει, η φαντασίωση του να μας αποδεχτεί αποκτά σχεδόν μαγική δύναμη: γίνεται συνώνυμη με το να «αξίζουμε» ή να «είμαστε αρκετοί». Τελικά, δεν πρόκειται πάντα για έρωτα προς το άτομο, αλλά για μια προσπάθεια να γιατρέψουμε εσωτερικές πληγές, να επιβεβαιώσουμε την αξία μας ή να επαναλάβουμε ένα γνώριμο ψυχικό σενάριο με διαφορετική κατάληξη».

Έχει μια λογική εξήγηση το να επιθυμούμε τις γυναίκες που δε μας επιθυμούν: όσο μεγαλύτερος ο κόπος, τόσο μεγαλύτερο το βραβείο. Θα νιώσουμε καλύτεροι, πως αξίζουμε περισσότερο.

Για να το πούμε πιο απλά: αυτή που δεν μας θέλει, γίνεται ένα παραμύθι, μια περιπέτεια. Κι ο άνθρωπος έχει στο DNA του τη ροπή προς την περιπέτεια. Ο άντρας δε, έχει στη φύση του το να αποδείξει ότι είναι άντρας, ότι ξεπερνά τα εμπόδια, ότι μπορεί να τα βάλει με έναν στρατό για να κερδίσει την αγαπημένη του. Γιατί νομίζετε μας άρεσε τόσο πολύ το Super Mario όταν ήμασταν μικρά και μας αρέσει ακόμα; Γιατί θέλουμε να απελευθερώσουμε την αιχμάλωτη πριγκίπισσα Peach. Οι ελεύθερες πριγκίπισσες δε μας απασχολούν, κι ας μας θέλουν.

Αυτό δεν το γράφω με περηφάνια ή ως κάποιο προσωπικό εύσημο. Προσωπικά, ως προς τη δική μου ζωή, το βρίσκω προβληματικό και ψυχοφθόρο σε βαθμό που με κάνει διαρκώς ανικανοποίητο, ώστε να μην αναγνωρίζω πόσο όμορφη είναι μια κοπέλα που ανταποκρίνεται άμεσα στο ενδιαφέρον μου και να θεωρώ πως η ομορφιά είναι άπιαστη, ή είναι αυτή η κοπέλα που μου λέει «δεν είμαι για σχέση». Σαν εκείνη τη στιγμή να μου βάζει μια πρόκληση να της αποδείξω ότι εγώ θα την πείσω ότι είναι για σχέση, μόνο για μένα. Ότι είμαι ο special one.

Είναι κάτι που μας ενώνει τους περισσότερους άντρες. Μου εξηγεί, μάλιστα, ο κ. Ζησιμόπουλος ότι αυτό το να επιθυμούμε όσες δεν μας θέλουν, εντοπίζεται αρκετά και σε ανθρώπους που στο σχολείο ήταν πολύ καλοί μαθητές και ένιωθαν πολύ όμορφα όταν τους το αναγνώριζαν. Ταυτόχρονα, όταν τους το αναγνώριζαν, ακολουθούσε η ευθύνη να αποδείξουν άμεσα ότι αξίζουν την αναγνώριση, άρα το διάβασμα εντεινόταν. Αν διάβαζες πολύ και μόνο έτσι έπαιρνες εύσημα από τη μαμά σου και τον μπαμπά σου, αυτό έχει οδηγήσει στην ενήλικη ζωή σου να αναζητάς την απόρριψη, να σαμποτάρεις τις σχέσεις με γυναίκες που ανταποδίδουν συναισθηματικά και θέλουν να είναι μαζί σου, και να έλκεσαι από αυτό που δε σου δίνεται. Σαν τις τηγανητές πατάτες στην ταβέρνα. Στο διπλανό τραπέζι μοιάζουν πάντα πιο ωραίες.

Συνοψίζοντας, έχει μια λογική εξήγηση το να επιθυμούμε τις γυναίκες που δεν μας επιθυμούν: όσο μεγαλύτερος ο κόπος, τόσο μεγαλύτερο το βραβείο. Θα νιώσουμε καλύτεροι, πως αξίζουμε περισσότερο. Κι αν ποτέ έρθει το βραβείο, σε χρόνο dt το έχουμε αποδομήσει και αναζητάμε την επόμενη που δεν μας θέλει. Πώς αλλάζει άραγε αυτό;

«Με άφθονη ψυχοθεραπεία και εστίαση στο γιατί δεν απολαμβάνουμε την ανταπόκριση, στο γιατί δε θεωρούμε πως μας αξίζει το εύκολο», μου λέει ο κ. Ζησιμόπουλος, που έχει κάνει και ολόκληρη ομιλία πριν κάμποσους μήνες (δες την εδώ). Μάλλον, ποτέ καμία απάντηση δεν θα μας ικανοποιήσει και θα πορευτούμε έτσι ως το τέλος της ζωής μας.

Διαβάστε ακόμη: Dating apps: «Είμαι τόσο άσχημος και δεν παίρνω likes;»

TAGS :
άντρας σχέσεις

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook