Νυχτερινές συναντήσεις: Ο Γιώργος Γιαννόπουλος μιλάει με τη Sex Editor για κ@ύλες

Ο Γιώργος Γιαννόπουλος και η Sex Editor Γεωργία Δρακάκη συναντιούνται εν μέση οδώ συζητούν για το σεξ, για τον άντρα και τη γυναίκα του 2025 και για την καψούρα.

Νύχτες φοιτητικές, όταν ήθελα να ξεσκάσω από τη μελέτη των νομικών, παρακολουθούσα στο Youtube τις αστυνομικές σειρές του Κοκκινόπουλου -τι πιο ποινικό δίκαιο από αυτό; Η φάτσα του Γιώργου Γιαννόπουλου έγραψε από νωρίς μες στο κεφάλι μου. Μού θύμιζε παλιό ηθοποιό, με αυτό το λαϊκό, αραφινάριστο παίξιμό του και τον τρόπο που έφτυνε τις λέξεις μέσα από το καλαματιανό, μυστακοφόρο στόμα του.

Αυτό θα είδε και ο Οικονομίδης και τον έκανε σταρ με την ταινία «Μικρό Ψάρι» -με την επική ατάκα «Πώς τους πετσόκοψες έτσι;». Γνωρίζοντας, μιας που η μοίρα το’ φερε, τον Γιώργο ως φίλο και συνεργάτη επί πάλκου (ναι, τραγουδάει λαϊκά και μάλιστα πολύ ωραία), κατάλαβα ότι ο χαρακτήρας του και η περσόνα του, εκτός από πετσοκοψιματικές και νυχτόβιες διαθέσεις, διαθέτουν επίσης στοιχεία ρομαντικά, παιδικά, τρυφερά.

Ο Γιώργος Γιαννόπουλος δεν χρειάζεται συστάσεις. Ή μήπως χρειάζεται να μας επανασυστηθεί;

Με την άδεια του ίδιου Γιαννόπουλου, σας καταθέτω το εξής: στο πλαίσιο μιας από τις μουσικές μας πρόβες, αναφερθήκαμε στην Καλαμάτα (τον τόπο του) και στη μάνα του, μου διάβασε ένα εξαιρετικό κείμενο που είχε γράψει σχετικά και πάτησε κλάματα. Άλλο: συγκινείται πολύ με τα ζευγάρια που γερνούν μαζί. Ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια είναι το ‘’στα 79’’ του Καρβέλα. Θρυλικό ντουέτο με την Βίσση. Αγαπά ο Γιώργος τα παιδάκια-γουστάρει πολύ που κάνει (και) παιδικό θέατρο. Ευβλαβικά ακούει τους μεγάλους συνθέτες και ακόμα ευβλαβικότερα ομνύει στους ποιητές. Είναι χειμερινός κολυμβητής. Κιμπάρης. Εκτιμά την μπέσα και το ‘’λίγα λόγια και με νόημα’’.

Και φυσικά, γουστάρει πολύ τις γυναίκες, μουνί τε και πνεύματι. Με τρόπο μη απολογητικό, υπερήφανο και σχεδόν καταστασιακό. Δεν είναι αρεστό σε κάποια άτομα, ιδίως γυναίκες, το ότι ο Γιαννόπουλος έχει δηλώσει απερίφραστα ότι προτιμά μικρότερες -όπως προτιμούν πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, άντρες. Εννοείται ότι ο άνθρωπος σχετίζεται με ενήλικα πλάσματα που κι αυτά, επίσης, κόβονται για πάρτη του.

Ο Γιαννόπουλος λατρεύει τις ωραίες, σέξι γυναίκες και, μέχρι στιγμής, είναι ανύπαντρος, χωρίς παιδιά. Και λέει πράγματα που θα ήθελαν πολλοί άντρες να πουν αλλά το αποφεύγουν για μια σειρά από πιθανούς λόγους. Ο Γιώργος δε φοβάται. Δεν θα μπορούσε ποτέ να αντιμετωπίσει με ασέβεια ανθρώπινο πλάσμα-άλλωστε, ο ίδιος διδάσκει το Θέατρο των Αλλαγών υποκριτική. Στους ίδιους τους μαθητές και τις μαθήτριές του, κάνει λόγο για ελευθερία -στην οποία πιστεύει πολύ. Και στην πράξη, μάλιστα, αφού με χαρά δέχτηκε να κάνουμε μια ανοιχτή κουβέντα γύρω από τις σχέσεις, τον έρωτα και το σεξ.

«Ο έρωτας μάς κάνει κτήνη και θεούς. Και μικρά παιδιά, νομίζω. Νιώθουμε ότι όλα είναι πιθανά. Συνδεόμαστε μεταξύ μας, απογειωνόμαστε. Όπως μ’ αρέσει να κάνω και έρωτα. Να γαμάς και να γαμιέσαι δηλαδή, όντας ερωτευμένος…»

Ώρα για sex talk

-Γιώργο, μίλα μας για σεξ.

Ρε συ, Γεωργία, όταν ακούω κάποιον ή κάποια-εν προκειμένω, εσένα, τώρα- να λέει τη λέξη σεξ, αναρωτιέμαι γιατί δεν λέει την ελληνικότατη και πολύ όμορφη λέξη «γαμήσι». Γαμέω-γαμώ, έλεγαν οι αρχαίοι. Κι από εκεί προκύπτει και η λέξη γάμος. Έχω μια προσωπική θεωρία, ότι αυτή η λέξη, το γαμέω, άρα και το γαμήσι, προκύπτει από το γάμα της γης, της απαρχής, της μάνας όλων μας.

– Είμαι εντελώς σύμφωνη μαζί σου. Κατά κύριο λόγο, γαμήσι το λέω κι εγώ..

Μα να σου πω κάτι; Λέμε χέρι, πόδι, κοιλιά, γόνατο, ώμος, λαιμός, αλλά δεν λέμε, ας πούμε, πούτσος και μουνί. Μέλη του ανθρώπινου σώματος είναι κι αυτά. Κι όταν ενώνονται βγάζουν την ίδια την ζωή. Πώς και έχουμε καταντήσει να θεωρούμε οι άνθρωποι βωμολοχία ή ανηθικότητα το να λέμε αυτά τα ιερά κομμάτια μας με το όνομά τους; Και ο Αριστοφάνης έτσι τα έλεγε. Και πολύ σπουδαίοι άνθρωποι του πνεύματος και, φυσικά, ο ίδιος ο λαός.

– Πιστεύεις στον έρωτα;

Απόλυτα πιστεύω. Ο έρωτας μάς κάνει κτήνη και θεούς. Και μικρά παιδιά, νομίζω. Νιώθουμε ότι όλα είναι πιθανά. Συνδεόμαστε μεταξύ μας, απογειωνόμαστε. Όπως μ’ αρέσει να κάνω και έρωτα. Να γαμάς και να γαμιέσαι δηλαδή, όντας ερωτευμένος…Γάμησέ τα. Το έχει πει και ο Άκης Πάνου: Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα/Η ώρα που γεννιέται η ζωή/Η ώρα που ταιριάζει η αναπνοή σου/Μαζί με την δική μου αναπνοή. Κι αυτή η ώρα, για κάποιους, μπορεί να γίνει και μια ζωή. Ε, συνήθως κρατάει λίγο, βέβαια. Και η πράξη του γαμησιού, επίσης, μπορεί να διαφέρει χρονικά από ζευγάρι σε ζευγάρι: άλλοι τη βρίσκουν στα πέντε λεπτά για ένα γρήγορο που λέμε, άλλοι στα δέκα, στα είκοσι, κάποιοι βαράνε ώρες, κιόλας-είναι αναλόγως τι θα κάνεις, πόσο χρόνο θα αφιερώσει ο ένας στον άλλον πριν και μετά την πράξη…

– Θυμάσαι την πρώτη σου φορά;

Όχι πολλά πράγματα από την ίδια την πράξη, ήμουν μικρός στο γυμνασιολύκειο. Αλλά θα σου πω ότι κρατάμε ακόμα επαφή με αυτή την κοπέλα, πολύ τρυφερή και ανθρώπινη. Παντρεύτηκε, έκανε παιδάκια, αλλά δεν πάψαμε να εκτιμούμε ο ένας τον άλλο, δεν χαθήκαμε εντελώς, όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Κατά κανόνα, με τις περισσότερες γυναίκες που έχω συνδεθεί ερωτικά είτε για μερικές βραδιές, είτε για χρόνια, κρατάμε, κι εγώ από μεριάς μου κι εκείνες από την δική τους πλευρά, μία σχέση εκτίμησης. Μία περίπτωση μόνο υπάρχει που έχουμε χαθεί.

– Δεν έχει κρατηθεί πικρία, δηλαδή, δεν έχεις υπάρξει συγκρουσιακός…

Τσακωμοί εντός σχέσης ή παρεξηγήσεις πάντα συμβαίνουν. Αλλά, πες μου κάτι, μπορείς να διανοηθείς εσύ να έχεις πιει τα υγρά ενός ανθρώπου, να έχετε κυλιστεί μαζί στο πάτωμα και έπειτα να κάθεστε να βρίζεστε και να κακολογείτε ο ένας τον άλλον σε κοινές παρέες; Τι να πω; Συμβαίνουν αυτά, αλλά είναι εντελώς εκτός της δικής μου λογικής. Θεωρώ πολύ μαλάκες όσους το κάνουν αυτό το πράγμα.

«Δεν αποκλείω την ιδέα της πατρότητας, αντιθέτως μου φαίνεται γοητευτική».

– Εσύ πώς και δεν παντρεύτηκες ποτέ;

Απαντώ ειλικρινά: δεν έκατσε. Ίσως έχω κάνει κι εγώ τα λάθη μου, ίσως ήταν θέμα συγκυριών, δεν ξέρω. Πάντως είμαι θετικός στον θεσμό του γάμου. Ξέρεις, κρατάω από μια πολυμελή οικογένεια, κουβλάω ωραίες μνήμες από τη μάνα μου και τον πατέρα μου, τα τραπέζια μας, τις κοινές στιγμές.

– Είσαι τελείως daddy και σε φαντάζομαι και, στ’ αλήθεια, πατέρα ενός παιδιού. Εσύ τον εαυτό σου;

Η τεκνοποιία είναι, για μένα, η φυσική πορεία της ζωής του ανθρώπου. Δηλαδή, φέρνοντας παιδί στον κόσμο, τιμώ και την δική μου ζωή, που κάποιοι φέρανε εμένα εδώ πέρα. Ευλογημένο πράμα η ζωή. Και δεν το λέω με την λογική του να φέρω απόγονο ή του να έχω ένα πλάσμα να μου μοιάζει, να θρέψω τον εγωισμό μου. Ας γεννηθεί ένα παιδί υγιές και τυχερό και ας είναι ό, τι θέλει: αγόρι, κορίτσι, στρέιτ, μπάι, γκέι…Ας γίνει ή ας μη γίνει καλλιτέχνης…Ειλικρινά, ποσώς με ενδιαφέρει αυτό. Δεν αποκλείω την ιδέα της πατρότητας, αντιθέτως μου φαίνεται γοητευτική.

– Τα παιδιά σε αγαπούν πολύ. Σε ξέρουν κι από την τηλεόραση και από το θέατρο…

Πράγματι. Κι εγώ τα αγαπώ τα παιδιά. Είναι το μέλλον. Παρατηρώ σε αυτά το αρχέγονο, ανθρώπινο στοιχείο. Ότι γεννιόμαστε με κάποιες ποιότητες. Πιστεύω δηλαδή ότι γεννιόμαστε θηλυκά, γεννιόμαστε αρσενικά γεννιόμαστε τρανς. Άκου ας πούμε, κάποια στιγμή ξύρισα το μουστάκι και μικρά κοριτσάκια, δεκατριών, δεκατεσσάρων χρονών, που με έβλεπαν στο σήριαλ, στο Σόι, με ρώτησαν στο δρόμο κάποια στιγμή «γιατί το έκοψα;» και μου είπαν ότι με προτιμούν καλύτερα με μουστάκι. Εξεπλάγην! Λέω, κοίτα να δεις…

– Γιώργο, τι είναι για σένα «αρσενικό» και τι είναι για σένα «θηλυκό»; Πώς τα ορίζει η ψυχή σου ως έννοιες;

Να σου πω: για μένα «αρσενικός» είναι ο άντρας που αγαπάει τη γυναίκα του. Είναι ευθύς και αυθεντικός, δεν κάνει τίποτε «από πίσω». Έχει μπέσα. Και είναι ευαίσθητος. Δε διστάζει να εκφράσει τα συναισθήματά του. Η γυναίκα πρέπει να είναι πουτάνα. Δεν το λέω με την έννοια που μπορεί να προσλάβει κάποιος καχύποπτος. Το θηλυκό από την αρχέγονη καταβολή του είναι προορισμένο να ικανοποιεί τον άντρα, γιατί αυτό είναι που ικανοποιεί και το ίδιο. Το ίδιο ισχύει για τον άντρα. Το αρσενικό είναι προορισμένο να ικανοποιεί τη γυναίκα. Δεν ξέρω, ειλικρινά, πώς και έχουμε φοβηθεί να εκφράζουμε αυτά τα πράγματα που θεωρώ εγώ προσωπικά ευλαβικά! Τι φοβόμαστε να πούμε; Ότι ένα θηλυκό και ένα αρσενικό όταν συναντιούνται έχουν σκοπό, άμα είναι υγιή να ικανοποιήσουν το ένα το άλλο; Οπως στο Γιν και στο Γιανγκ, έτσι ακριβώς πιστεύω και, νομίζω συμφωνούμε σε αυτό, ότι το αρσενικό κουβαλά πάντα μια κουκκίδα θηλυκού και το θηλυκό μια κουκκίδα αρσενικού.

– Νιώθω σα να απορρίπτεις τα παλιά πρότυπα, αλλά ταυτόχρονα και να τα εξυμνείς.

Για να στο πω πιο απλά, με απωθεί ο καρικατουρίστικος ανδρισμός, ο μονοκόμματος τύπος άντρα, ο νταλίκερμαν, ρε παιδί μου. Ο άντρας, για μένα, οφείλει να έχει την ευθύτητα του αρσενικού και την ευαισθησία του θηλυκού. Και το ίδιο και η γυναίκα: δεν αντέχω τις «yes-μεν», τις φοβισμένες. Θέλω τη γυναίκα θηλυκή, τρυφερή, αλλά και ικανή να διεκδικεί, να τσακώνεται όταν χρειάζεται, να μην είναι ένα πειθήνιο όργανο, γιατί είναι το δεύτερο είδος. Πιστεύω απολύτως στην ισότητα των φύλων.

«Νιώθω καμιά φορά ότι ο φεμινισμός ξεχνάει την δικαιοσύνη της καύλας, την επιθυμία των φύλων (και των αντρών και των γυναικών) να μην έχουν πάντα το πάνω χέρι. Είναι καταπιεστικό αυτό το πράγμα».

– Εσύ γουστάρεις να δίνεις ευχαρίστηση στη γυναίκα;

Προσωπικά δεν μπορώ καν να λάβω ευχαρίστηση και ικανοποίηση αν δεν ξέρω ή δεν νιώθω ότι ικανοποιώ τη γυναίκα που έχω μαζί μου. Γιατί άμα είναι να πάρω μόνος μου ικανοποίηση, μπορώ κάλλιστα να δω και μία τσόντα. Έτσι δεν είναι; Ο έρωτας, όμως, πρέπει να μιλιέται. Όχι μηχανικά, αλλά ζωντανά.Το κάθε ζευγάρι, να βρίσκει λέξεις, τις δικές του λέξεις. Εκεί φτιάχνεται και το πλαίσιο του «μαζί»: όταν ο έρωτας δεν σωπαίνει. Να λέμε «φτιάξε με», «σκίσε με», «φίλα με», να λέμε «θέλω κι άλλο», «εδώ, πιο δυνατά», «έτσι», «όχι έτσι». Νιώθω καμιά φορά ότι ο φεμινισμός ξεχνάει την δικαιοσύνη της καύλας, την επιθυμία των φύλων (και των αντρών και των γυναικών) να μην έχουν πάντα το πάνω χέρι. Είναι καταπιεστικό αυτό το πράγμα. Η ανθρώπινη φύση, ειδικά την ώρα του έρωτα, του γαμησιού, δεν μπαίνει σε καλούπια. Ένα μόνο ξέρω: ότι αν πάω σε ένα χρωματοπωλείο και ζητήσω βίδες, θα βρω αρσενικές και θηλυκές βίδες…Ο νοών νοείτω.

– Τι ρόλο έχει παίξει η δημοσιότητα στο κομμάτι του φλερτ; Ρίχνεις, ας πούμε, περισσότερες γυναίκες με το να ξέρουν ότι τις διεκδικεί ένας φιρμάτος τύπος, ένας ηθοποιός που παίζει και την τηλεόραση;

Η δημοσιότητα και η επιτυχία από την καλλιτεχνική δουλειά, από το επάγγελμα του ηθοποιού, δεν συνεπάγεται πάντα και με μεγαλύτερη ευκολία στην ανέβραση ερωτικής παρτενέρ. Το ίδιο μου λένε και πάρα πολλές φίλες μου. Διάσημες γυναικάρες, ηθοποιοί, μοντέλα, τραγουδίστριες. Μουνάρες τώρα και ζορίζονται καμιά φορά, γιατί ο άλλος τρομάζει ή, ξερω γω, δεν θέλει να μπλέξει… Κάποιες φορές, λοιπόν, πράγματι η αναγνωρισμότητα μπορεί να είναι εμπόδιο. Έχω σκεφτεί ότι συχνά θα ήθελα να μην με αναγνώριζε κάποια γυναίκα που με ενδιαφέρει για να δω πώς θα πήγαινε η ιστορία μαζί της. Έχω σκεφτεί ότι κάποιες φορές της τρομάζει το ότι τους μιλάει ο Γιαννόπουλος. Εγώ νιώθω πιο συχνά να είμαι ο Γιώργος. Γιαννόπουλος είμαι όταν κάνω τη δουλειά μου. Έξω στη ζωή, στα μαγαζιά, στο δρόμο, είμαι ο Γιώργος.

– Θέλω ένα σχόλιο για τα σχόλια που έχουν γίνει σχετικά με σένα και τις δημόσιες δηλώσεις σου ότι προτιμάς και γουστάρεις νεαρές γυναίκες, σίγουρα πάντως αρκετά νεότερές σου.

Η εμπειρία μου λέει πως όχι πολλές ενήλικες γυναίκες αναζητούν έναν μεγαλύτερο, πιο ώριμο σύντροφο και αυτό δεν είναι απλώς στερεότυπο. Στα 20 μου, είχα μεγαλύτερες γυναίκες, είχα να μάθω από αυτές. Οι εικοσάρες, τότε, θέλαν μεγαλύτερους. Το πρόβλημα είναι το «κοινό αίσθημα» εκεί έξω που συχνά δαιμονοποιεί τέτοιες σχέσεις. Κατά κανόνα, όμως, αυτό που μετρά είναι αν δύο ενήλικοι συναινούν, στηρίζουν ο ένας τον άλλον και προχωρούν με ειλικρίνεια. Τα υπόλοιπα -τα κουτσομπολιά και τα «πρέπει»- είναι περιττός θόρυβος. Έχω συναντήσει πολύ ώριμες γυναίκες στα 25 και στα 30 τους χρόνια, πολύ πιο σοβαρές και πολύ πιο «γυναίκες» από κάτι σαραντάρες και πενηντάρες. Τα κορίτσια αυτά μού έμαθαν πράγματα για μένα, για το κορμί μου. Τις εκτιμώ πολύ. Από εκεί και πέρα, ο καθένας έχει τις επιθυμίες του, τα γούστα του. Δεν έχω πιέσει ποτέ καμία γυναίκα να έρθει κοντά μου. Και έχω ζήσει και πολύ όμορφες, ελεύθερες στιγμές μαζί τους…

– Αλλάζει, όμως, αυτό που σε καυλώνει όσο περνάνε τα χρόνια; Τα ίδια πράγματα, δηλαδή, σου αρέσουν σε μια γυναίκα σήμερα και τα ίδια σου άρεσαν πριν από δέκα χρόνια; 

Κάθε χρόνος που περνά σου φέρνει και άλλα πράγματα. Μια συνάντηση με ένα άτομο μπορεί να εγκυμονήσει άλλες συναντήσεις με άλλα άτομα. Κάποιος μπορεί να σου μάθει κάτι πάνω στον έρωτα που δεν το ήξερες όσο μεγάλος κι αν είσαι. Μεγαλύτερες γυναίκες μαθαίνουνε σε μικρότερους τους άντρες τον έρωτα και αντίστροφα. Μεγαλύτεροι άντρες μπορούν να ξεκλειδώσουν τη λίμπιντο των πιο νέων γυναικών. Εξαρτάται. Εγώ νομίζω ότι κάθε χρόνος  που περνάει για μένα προσωπικά είναι διαφορετικός. Δεν ξέρω αν είναι καλύτερος ή χειρότερος. Είναι σίγουρα το ίδιο ενδιαφέρων. Νέες σοδειές, νέες ιδέες, νέες καύλες.

Η Sex Editor Γεωργία Δρακάκη βιντεοσκοπεί τον Γιώργο Γιαννόπουλο.

– Γουστάρεις, δηλαδή.

Ναι, ναι και δεν έχω νοσταλγήσει να είμαι είκοσι, τριάντα…Αυτό που είμαι τώρα το απολαμβάνω. Απολαμβάνω άλλα πράγματα. Και μαθαίνω και τόσα άλλα πράγματα. Και γι’ αυτό σου λέω: ευρύτερα, όσο μεγαλώνεις, γίνεσαι σοφότερος. Όποιος έχει «ψηθεί» στη ζωή, συχνά ξέρει καλύτερα.  Ως προς το πέρασμα του χρόνου, αυτό εννοείται πως δεν επιδρά το ίδιο σε όλους τους ανθρώπους. Είναι κάποιοι άνθρωποι και νεότεροί μου δηλαδή, είτε άντρες, είτε γυναίκες που έχουν ερωτική επιθυμία μερικές φορές στον χρόνο ή δεν το σκέφτονται καν. Εγώ δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Δεν έχω δει από τα μικράτα μου μέχρι σήμερα να μου μειώνεται η όρεξή μου, η λίμπιντό μου. Πάντα επιθυμώ να συνευρίσκομαι ερωτικά, ποθώ, λαχταρώ.

– Κάποιοι θέλουν αλλά μπορεί να μην μπορούν. Να μην τους σηκώνεται, των ανθρώπων…

Ζήτω η επιστήμη και η εξέλιξη. Θα πάρει ένα χαπάκι, με την συμβουλή του γιατρού του πάντα, και πάμε παρακάτω…Και οι γυναίκες, μετά την εμμηνόπαυση, μπορούν αν θέλουν να συνευρεθούν πιο άνετα, παρά την όποια ξηρότητα του κόλπου, να πάνε τις αλοιφές τους, τις κρέμες τους… Σήμερα υπάρχει μια άλλη ελευθερία. Είμαι σε φάση που τα πράγματα γίνονται πιο απλά: το κινητό, οι πλατφόρμες, το ίντερνετ γενικά, έχουν χαλαρώσει τα ήθη. Θέλεις κάτι; Το ζητάς καθαρά και ξάστερα. Ντρέπεσαι να πας στο sex shop; Ωραία, παράγγειλε online. Τα πράγματα είναι απλά. Συνολικά πάμε καλύτερα. Διαχρονικά, νομοτελειακά, η κοινωνία προχωρά προς τα μπροστά. Δαρβίνος.

– Γιώργο, ζηλεύεις; Σε ζηλεύουν;

Η ζήλεια, ρε συ, φέρνει πολέμους και συμφορές. Είναι ό, τι πιο σιχαμένο. Κοίτα, η ζήλεια σε έναν υγιή βαθμό μπορεί να γίνει καύσιμο-ξυπνάει επιθυμία, εγρήγορση, φροντίδα. Μπορεί όμως να γίνει και δηλητήριο, όταν την καβαλά ο εγωισμός. Στις ώριμες σχέσεις, η ζήλια δουλεύει μόνο αν γίνεται σήμα, όχι όπλο. Να την ονομάζεις, να τη βάζεις στο τραπέζι: «Ζήλεψα γιατί σε θέλω, όχι για να σε ελέγξω». Δηλαδή είμαι πολύ υπέρ του ξεκαθαρίσματος. Μωρό μου πού ήσουν; Εκεί κι εκεί. Γιατί δεν το σήκωσες; Γιατί είχα δουλειά. Σταράτα πράγματα. Κι εγώ έχω ζηλέψει, θέλω να πιστεύω σε ανθρώπινα όρια. Ο εγωισμός πάντως, είναι η μεγαλύτερη μαλακία που γέννησε η ανθρωπότητα.

– Καλά, τόσο free spirit είσαι; Ειλικρινά, δεν στο είχα…

Κι όμως, μάθε ότι με διάφορες σχέσεις μου έχω συζητήσει ανοιχτά για άλλους ανθρώπους. Έχω βγει σε μπαρ με σύντροφό μου, ρε παιδί μου, και έχουμε καυλαντίσει μαζί με άλλα άτομα και μετά, στα γαμήσια μας, το φέραμε αυτό ως φαντασίωση, κατάλαβες; Θέλω όμως να πω και κάτι άλλο για το σεξ, μιας που άνοιξε για τα καλά η κουβέντα. Και δεν ξέρω καν αν είναι σεξουαλικό ή φιλοσοφικό, ανθρωποκεντρικό πράγμα.

– Για πες.

Κάτι που εντάσσεται στην ευρύτερη θεωρία μου σε σχέση με το σεξ, τον έρωτα, τους ανθρώπους, την αυτοπεποίθηση, είναι ότι αυτό που έχει ο καθένας είναι το καλύτερο. Θυμάμαι όταν ήμουν 10 χρονών, στο σχολείο, και αρχίζαμε με τους μαθητές μου να έχουμε ανησυχίες και τους πρώτους μας αυνανισμούς… άκουγα να λέει άλλα ο ένας, άλλα ο άλλος: ότι ο ένας γέμιζε με το σπέρμα του ένα ολόκληρο ποτήρι, ότι ο άλλος είχε πολλά εκατοστά, ας πούμε, στο μόριό του, ο άλλος λιγότερα. Είχα μπερδευτεί και εγώ και πήγα και μίλησα στον αδερφό μου που είναι 10 χρόνια μεγαλύτερός μου, 20 χρονών τότε, και αυτός μου έδωσε αυτή την ατάκα που κουβαλάω μέχρι σήμερα και ενστερνίζομαι. Μην ακούς κανέναν, προχώρα με ό,τι έχεις και ό,τι κάνεις εσύ. Αυτό είναι το δικό σου, με αυτό θα πορευτείς και ό,τι έχεις εσύ είναι το καλύτερο για σένα. Κι αυτό λέω και στους φοιτητές και τις φοιτήτριες της δραματικής σχολής σε σχέση με την εμφάνιση τους, τα ιδιαίτερα ταλέντα τους ή την έλλειψη αυτών.

«Σε μια γυναίκα μπορεί να με φτιάξει ακόμα και η τρίχα στη μασχάλη, ποιον, εμένα, που κατά κανόνα γουστάρω άτριχα γυναικεία κορμιά».

– Πολύ ωραία το λες. Να σε ρωτήσω, τι σε φτιάχνει σε μια γυναίκα;

Σε μια γυναίκα μπορεί να με φτιάξει ακόμα και η τρίχα στη μασχάλη, ποιον, εμένα, που κατά κανόνα γουστάρω άτριχα γυναικεία κορμιά. Κι όμως, αν μια γυναίκα είναι άνετη με αυτό που φέρει και το εκπέμπει με την ενέργειά της, νομίζω ότι κανένας άντρας δεν μένει αυστηρά σε κάποιο συγκεκριμένο γούστο, τύπου ας πούμε, ότι μου αρέσουν μόνο τα μεγάλα βυζιά ή μόνο τα μικρά ή μόνο οι ξανθές ή μόνο οι μελαχρινές. Νομίζω ότι αυτά είναι λίγο παρωχημένα. Γενικώς, όμως, στη γυναίκα με φτιάχνει να είναι ερωτική, αυθόρμητη, τρυφερή και όσα λέγαμε προηγουμένως: να γουστάρει να γαμιέται σαν πουτάνα, να γουστάρει να είναι αυτή που είναι, ακόμα και αν χρειαστεί να πάει κόντρα σε όλους και σε όλα.

– Έχεις χωρίσει από ζήλεια δική σου ή κάποιας συντρόφου σου;

Θα απαντήσω ως εξής: Ο Γιώργος Σταυρούλιας, συγχωρεμένος φίλος μου, με άκουγε και με στήριξε μετά από έναν χωρισμό. Είχα χωρίσει και του έδωσα ένα ρεφρέν για τραγούδι: Αδιανόητο, μου είναι αδιανόητο να χωριστούμε για έναν λόγο τόσο ανόητο/Θα πονέσουμε κι οι δυο, είναι αυτονόητο/Αδιανόητο μου είναι αδιανόητο. Κι αυτός συμπλήρωσε με ένα κουπλέ: Μέσα σ’ αυτό το ρήγμα που το λένε εν διαστάσει θέλω να ρίξω τον τρελό εγωισμό/Να του ανάψω μια φωτιά να λαμπαδιάσει για την κατάσταση που φτάσαμε ως εδώ.

– Πω πω, καψούρα…

Γάμησέ τα.

– Ε, θέλω να πεις και για την καψούρα μια κουβέντα αν είναι άλλο πράγμα από τον έρωτα, και αν πάνω στην καψούρα γίνονται και τα καλύτερα γαμήσια καμιά φορά.

Ναι, οκ, αλλά η καψούρα είναι αρρώστια. Τα περισσότερα εγκλήματα, οι περισσότερες ανθρωποκτονίες, οι περισσότερες γυναικοκτονίες έχουν γίνει από πάθος. Πάρα πολλοί ονομάζουν το πάθος καψούρα. Και αυτή έχει στοιχεία εγωισμού. Και όχι, δεν μπορεί να συγκριθεί η καψούρα με τον έρωτα. Στην υπερβολή της μπορεί να οδηγεί σε φρικαλεότητες. Και ναι, ακόμα και στο θάνατο.

– Μα καλά,δεν έχεις καψουρευτεί ποτέ εσύ;

Ναι, τέρμα, αλλά ποτέ δεν έχω νιώσει να χάνω τον έλεγχο του εαυτού μου. Όσο κι αν έχω ζηλέψει, όσο κι αν έχω πονέσει. Έχω κλάψει τρελά. Και τώρα που σου μιλώ, αυτή την περίοδο της ζωής μου, μπορώ να πω ότι βρίσκομαι σε μια αντίστοιχη κατάσταση. Και θα πιεις, και θα κάνεις, και θα γουστάρεις, αλλά μετά θα βάλεις στο μυαλό σου να δουλεύει και θα πεις «πάω σπίτι μου» και δεν θα κάνω μαλακία. Οι άντρες που διαβάζουν αυτή τη στιγμή, νομίζω καταλαβαίνουν τι θέλω να πω.

* Φωτογραφίες: Ανδρέας Σουχής

** Ευχαριστούμε το μπαρ Ίμερος για την παραχώρηση του χώρου για τη φωτογράφιση.

Διαβάστε ακόμη: Η Sex Editor συζητά με τη Νεφέλη Μεγκ τα πάντα γύρω από το σεξ.

TAGS :
Γιώργος Γιαννόπουλος ερωτας σεξ συνέντευξη

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook