Γιώργος Πυρπασόπουλος: «Ο άνθρωπος είναι ένα παράσιτο καταδικασμένο να αυτοκαταστραφεί»

Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος έχει την πιο ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση που έχουμε δει σε άνθρωπο του χώρου του.

Συνάντησα πρώτη φορά τον Γιώργο πριν από 4 και κάτι χρόνια, τότε που κυκλοφορούσε η ταινία Monday, όπου έπαιζε με τον χολιγουντιανό σταρ Σεμπάστιαν Σταν. Τότε, μόλις είχε μάθει ότι η γυναίκα του είναι έγκυος. Στο μεσοδιάστημα έτυχε να βρεθούμε άλλες 2-3 φορές και να ανταλλάξουμε μερικές κουβέντες, μέχρι που έγινε η παρούσα συνέντευξη. Κι αυτό που σκέφτομαι κάθε φορά που του μιλάω ή όταν βλέπω τις αναρτήσεις του, είναι ότι ο Γιώργος Πυρπασόπουλος δεν ζει σε ένα δικό του ροζ συννεφάκι. Η πατρότητα σίγουρα άλλαξε άρδην τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα.

Μπορεί ο Γιώργος Πυρπασόπουλος να διαπρέπει υποκριτικά με συμμετοχές και σε παραγωγές του εξωτερικού, αλλά το μυαλό του και το βλέμμα του είναι πάντοτε στραμμένα στα κοινωνικά ζητήματα. Τον απασχολεί και, συχνά, τον απογοητεύει η κατηφόρα της ανθρώπινης ηθικής, σε βαθμό που μπορεί να μοιάζει καταβεβλημένος ψυχικά. Κι αυτή του η ενσυναίσθηση, είναι αξιοθαύμαστη. Και επιδρά στο πώς βλέπει τον κόσμο και στο πώς ζει ως άνθρωπος, άντρας, σύζυγος και πατέρας μέσα σε αυτόν. Α, και δε ζητά ποτέ κάτι ως αντάλλαγμα. Σπάνια θα βρείτε ηθοποιό ή καλλιτέχνη να δίνει συνέντευξη χωρίς να λέει «να την κάνουμε τότε που θα κάνω αυτό για να το προωθήσω». Δε νιώθει την ανάγκη να προωθήσει τίποτα. Απλά επικοινωνεί σε ανθρώπινο επίπεδο.

Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος και το νόημα της ζωής.

– Στην πορεία αναζήτησης του εαυτού σου, θα έλεγες ότι βρίσκεσαι σε καλό δρόμο αυτή την περίοδο ή είσαι στα χαμένα;

Αυτή η πορεία έχει παρέλθει πλέον.

-Πόσο συχνά νοσταλγείς ή μετανιώνεις για το παρελθόν; 

Όχι πολύ, είναι η αλήθεια. Το μόνο που νοσταλγώ είναι η ανεξαρτησία του χρόνου που είχα στο παρελθόν.

– Σε πιάνει πανικός για το εγγύς και μακρινό μέλλον ή πορεύεσαι αισιόδοξα πως θα σου έρθει μια καλύτερη μέρα;

Με πιάνει θλίψη με τα δεδομένα που δημιουργούνται, αλλά ελπίζω σε ένα θαύμα.

– Πώς εναρμονίζεται η προσωπική σου ζωή με την κοινωνική/παγκόσμια; Αν δηλαδή είσαι ευτυχισμένος στη ζωή σου, όμως το κοινωνικό γίγνεσθαι προκαλεί θλίψη και αποπνέει κάτι το απάνθρωπο, νιώθεις ενοχές; 

Δυστυχώς ή ευτυχώς, όλοι ζούμε στον μικρόκοσμο μας και είναι μικρό το μέγεθος αυτών που μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας. Η ευτυχία για μένα είναι στιγμές που συνειδητοποιείς την αξία της ζωής και αυτό είναι δύσκολο να το βιώνεις συνέχεια σε μια καθημερινότητα. Θλίβομαι με τα άσχημα που συμβαίνουν γύρω μου και ώρες ώρες σκέφτομαι το ανθρώπινο είδος ως άνα παράσιτο που είναι καταδικασμένο να αυτοκαταστραφεί. Ενοχές νιώθω ως κομμάτι του ανθρώπινου είδους που καταστρέφει ένα θαυμαστό κόσμο που δεν του ανήκει και επιδίδεται στην εξόντωση του είδους του.

«Οι αποχωρισμοί εινα πάντα στενάχωροι με σχεσεις που έχεις δεθεί, αλλά ειναι μέρος του «παιχνιδιού».

– Τι κυριαρχεί στη ζωή σου; Το αυθόρμητο ή το καλά σχεδιασμένο;

Ως κυρίαρχο, τίποτα απο τα δύο. Το καθένα στην περίσταση που του αρμόζει.

– Σε επαινείς ή σε τιμωρείς περισσότερο;

Προσπαθώ να ισορροπώ ανάμεσα στα δύο.

– Τι σκέφτεσαι όταν ακούς τη λέξη «απώλεια»;

Δεν σκέφτομαι τόσο όσο νιώθω την οδύνη σε πρωτο χρόνο. Αργότερα έρχεται η σκέψη και η διαχείριση του γεγονότος.

– Στόχαζεσαι καθόλου πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει από τη ζωή σου και από πόσες ζωές έχεις εσύ ο ίδιος αποχωρήσει; Αν ναι, πώς σε κάνει να νιώθεις αυτή η συνθήκη του διαρκούς αποχωρισμού που είναι, εν τέλει, η ζωή;

Δεν αναπολώ το μακρινό παρελθόν. Ισως στιγμές απο το πρόσφατο παρελθόν. Οι αποχωρισμοί εινα πάντα στενάχωροι με σχέσεις που έχεις δεθεί, αλλά ειναι μέρος του «παιχνιδιού». Θα ήμουν χαρούμενος αν απλά αυτοι οι άνθρωποι να ζουν ευτυχισμένοι.

– Αν συναντούσες τον παιδικό σου εαυτό, τι πιστεύεις ότι θα σου έλεγε και τι θα του έλεγες;

Λες να μπορέσει το ΑΙ να το κάνει να συμβεί; Θα ειχε εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ή μπορεί και όχι.

– Τι είναι για σένα ο έρωτας;

Το πάθος.

«Η ευτυχία, όταν δε συμβαίνει, νομίζεις ότι δεν υπάρχει. Όταν συμβαίνει όμως, καταλαβαίνεις πόσο αληθινή είναι».

– Τι είναι για σένα η πατρότητα και πώς σε άλλαξε ως άνθρωπο;

Η πατρότητα ίσως είναι η συνεχής παρουσία με φροντίδα στοργή και κατανόηση και η απέραντη ευτυχία και ταυτόχρονη ανησυχία γι αυτό το μοναδικό θαύμα που συντελείται στην ανάπτυξη μια νέας ψυχής. Η  μόνη αλλαγή που εχω βιώσει εκτός απο τον περιορισμό της ελεύθερης κινητικότητας από εδώ και απο εκεί είναι ότι έγινα περισσότερο ευσυγκίνητος σε στιγμές.

– Μνήμη όλων των πραγμάτων, καλών και κακών, ή Λήθη;

Ποιος ξέρει;

– Είναι αληθινή τελικά η ευτυχία;

Η ευτυχία, όταν δε συμβαίνει, νομίζεις ότι δεν υπάρχει. Όταν συμβαίνει όμως, καταλαβαίνεις πόσο αληθινή είναι.

– Πώς αντιμετωπίζεις την έννοια του Θεού; 

Εδώ, ίσως κολλάει η λήθη από μεριάς Του. Αντιμετωπίζω τα πράγματα συμπαντικά αλλά πάει καιρός.

– Ονειροπολείς τι μπορεί να υπάρχει εκεί έξω, στο απόλυτο συμπαντικό χάος; Σκέφτεσαι για άλλες μορφές ζωής; 

Εξαρτάται απο την ταινία που βλέπω, το βιβλίο που διαβάζω ή τη μουσική που ακούω.

«Ο άνθρωπος με θλίβει γιατί καπετανεύει προς τα βράχια».

– Τι σε θλίβει περισσότερο στον άνθρωπο και τι σε γεμίζει αισιοδοξία;

Άστα με τον άνθρωπο γιατί καπετανεύει προς τα βράχια.

– Πορεύονται τελικά στη ζωή μας όλα από εμάς τους ίδιους ή εξαρτώμαστε και από τους άλλους;

Δεν μπορώ να σου πω με βεβαιότητα.

Διαβάστε ακόμη: Φάνης Μουρατίδης: «Έχω ένα δικό μου σύστημα πίστης»

TAGS :
Γιώργος Πυρπασόπουλος ηθοποιός συνέντευξη

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook