Στη Γλυφάδα του ’50: Η θαλαμηγός του Ωνάση, ο «Αβάρας» και οι χολιγουντιανοί σταρ

Σε μια Γλυφάδα που δεν είχε καμία σχέση με το σημερινό luxury, θα συναντούσε κανείς για ένα διάστημα σε σταθερή βάση αστέρες του Χόλιγουντ και της διεθνούς πολιτικής. Κι ανάμεσά τους, ένας πιτσιρικάς να κάνει αβαρίες.

Η Γλυφάδα της δεκαετίας του ’50 ήταν ακόμη ένα ήσυχο προάστιο, με λίγους μόνιμους κατοίκους και ατέλειωτες εκτάσεις άμμου και θαλασσινού αέρα, χωματόδρομους και γλυφό νερό. Το καλοκαίρι, όμως, η περιοχή μεταμορφωνόταν∙ οικογένειες από την Αθήνα κατέφθαναν για «τα μπάνια των παιδιών», γεμίζοντας τα νοικιασμένα σπίτια με φωνές, μυρωδιές, παιχνίδια και τον αέρα διακοπών. Εμείς, τυχεροί, μέναμε όλο το χρόνο σε ένα σπίτι ακριβώς μπροστά στη θάλασσα, απέναντι από το θρυλικό εστιατόριο του Ψαρόπουλου.

Γράφει ο Θανάσης Γιαννούκος…

Κάθε καλοκαίρι η «μαριδοπαρέα» 6,7,8 χρόνων συγκεντρωνόταν στα βραχάκια για βουτιές και παιχνίδι. Εκεί, όμως, η παιδική μας αθωότητα συναντούσε τη λάμψη της διεθνούς κοσμικής ζωής. Στα βαθιά αγκυροβολούσε αρόδο η «Χριστίνα», η περίφημη θαλαμηγός του Ωνάση. Από τη μικρή πέτρινη προβλήτα, κατάλοιπο από τον 2ο π.π. έφευγαν και φτάναν αδιάκοπα βενζινάκατες, άλλοτε φορτωμένες με προμήθειες και προσωπικό, άλλοτε με τους λαμπερούς καλεσμένους.

Μαύρες λιμουζίνες έφερναν στη σειρά τους επισκέπτες που η υφήλιος γνώριζε με το μικρό τους όνομα: Γουίνστον Τσόρτσιλ, Μαρία Κάλας, Χάρι Μπελαφόντε, Τζον Γουέιν, Λιζ Τέιλορ, Ρίτσαρντ Μπάρτον, ακόμη και η αδελφή της Τζάκι Κένεντι, Λι Ράτζιγουιλ. Περνούσαν κυνηγημένοι από τα φλας των παπαράτσι, ενώ εμείς τους βλέπαμε να περνούν σχεδόν σε απόσταση αναπνοής.

Ένας Αβάρας στη Γλυφάδα

Εκεί, στην προβλήτα, γεννήθηκε και το προνόμιο του «αβάρα». Οι ναύτες συχνά χρειάζονταν χέρια να κρατούν τις λέμβους, να τις προστατεύουν από τις πέτρες στην προβλήτα και να τις συγκρατούν να μη χτυπήσουν. Οι λίγοι τυχεροί μπόμπιρες που είχαν στρατολογηθεί σ’ αυτή την αποστολή απέκτησαν αμέσως κύρος στην υπόλοιπη παρέα. Δεν ήταν μόνο το έργο τους σπουδαίο∙ ήταν και η εγγύτητα με τους διάσημους που έδινε στη στιγμή κάτι από την αίγλη τους.

Μια μέρα, ο φίλος μου ο Μίμης –ένας από τους εκλεκτούς «αβάρες»– ετοιμαζόταν να φύγει με την οικογένειά του για την Αθήνα. Μου έκανε τότε μια εμπορική πρόταση που έμελλε να αλλάξει το καλοκαίρι μου: με αντάλλαγμα ένα σάντουιτς με φέτα και ντομάτα, μου παραχωρούσε τη θέση του. Δέχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Την επόμενη κιόλας μέρα παρουσιάστηκα στην «υπηρεσία» με την στολή των γυμναστικών επιδείξεων του σχολείου: όλα λευκά, με στουπέτσι* στις ελβιέλες για να μοιάζω στους ναύτες του «Χριστίνα». Μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά ενός μικρού αγοριού που, μιμούμενο τους άντρες της θάλασσας, κρατούσε στα χέρια του τα σκοινιά αυτών των λαμπερών σκαφών.

Η πρώτη μου «δουλειά» κράτησε δύο καλοκαίρια. Ύστερα, η «Χριστίνα» τράβηξε για άλλους προορισμούς, όμως η γοητεία της θάλασσας και των πλοίων της με σημάδεψε για πάντα. Ακόμα θυμάμαι το υδροπλάνο Albatross να κατεβαίνει με τον καταπέλτη και να απογειώνεται με εκκωφαντικό θόρυβο, τις μουσικές που αχνά έφταναν μέχρι το σπίτι μας από τις βραδινές δεξιώσεις με τουαλέτες και σμόκιν, και όλη εκείνη την αχλή του glamour που τύλιγε τις καλοκαιρινές νύχτες της Γλυφάδας.

Ήταν οι μέρες που η θάλασσα δεν ήταν απλώς παιχνίδι∙ ήταν παράθυρο στον κόσμο. Και εγώ, ένα παιδί με άσπρη στολή και μια αποστολή, κρατούσα με τα χέρια μου το νήμα που συνέδεε το μικρό μας προάστιο με τη μεγάλη, λαμπερή ιστορία.

* στουπέτσι: λευκή μπογιά για παπούτσια

** Φωτογραφίες: British Pathé/Παληά Γλυφάδα Facebook

Διαβάστε ακόμη: Τα παλιά σουβλατζίδικα της Αθήνας

TAGS :
Αριστοτέλης Ωνάσης Γλυφάδα ρετρό

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook