Σηκώνουν χιούμορ ο πόλεμος, η επιστράτευση και τα καταφύγια;

Η σκέψη που κάνουμε όλοι μας βλέποντας τι γίνεται στο Ιράν είναι μία: άραγε θα φτάσει εδώ ο πόλεμος; Άλλοι τρομοκρατούνται, άλλοι προσπαθούν να κάνουν και λίγη πλάκα με αυτό. Είναι τόσο κακό;

Σε αστειάκια για επιστράτευση, για καταφύγια και για το αν θα βρεθεί στολή να σου χωράει περιορίζεται συχνά η κουβέντα όταν τα δύσκολα μοιάζουν να πλησιάζουν. Τα γέλια έρχονται γρήγορα, η ένταση πέφτει. Και η συζήτηση συνεχίζεται σαν να μη συνέβη τίποτα… άντε και ένας fredo τετραπλός γιατί μπήκε και η άνοιξη.

Δεν είναι αδιαφορία. Ούτε άγνοια κινδύνου. Είναι ο τρόπος μας να αντιμετωπίζουμε – ή μάλλον να νομίζουμε ότι αντιμετωπίζουμε – το άγχος και την αβεβαιότητα.

Ναι κύριοι, το χιούμορ θεωρείται ένας από τους πιο υγιείς μηχανισμούς άμυνας. Μπορεί να λειτουργήσει ως τρόπος αποφόρτισης, επιτρέποντας στον εγκέφαλο να διαχειριστεί δύσκολα συναισθήματα χωρίς να καταρρεύσει κάτω από το βάρος τους. Και για εμάς τους «ευπατρίδες», τους απόγονους του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Κολοκοτρώνη, που έχουμε μάθει να μην αναγνωρίζουμε καν τι νιώθουμε – πόσο μάλλον να το εκφράζουμε – το χιουμοράκι γίνεται ένας κοινωνικά αποδεκτός κώδικας επικοινωνίας για να δηλώσουμε ότι κάτι μας απασχολεί.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη προσέγγιση: η αναλυτική. Ένα σύμπλεγμα από βεληνεκές πυραύλων, πετρελαϊκά αποθέματα και το αν ο Ερμής είναι ανάδρομος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ύστατη προσπάθεια του νου να μετατρέψει την αβεβαιότητα σε γνώση και έλεγχο.

Άλλοι πάλι επιλέγουν να μην ακούν και να μη βλέπουν, άρα και να μη νιώθουν. Δεν το προτείνουμε.

Ένας πόλεμος με τον πανικό

Guys, είτε είστε έτοιμοι να ντυθείτε στο χακί είτε να κρύψετε τον μοναχογιό σας σε μοναστήρι, το να αντέξετε και αυτή τη φάση, δεν βρίσκεται ούτε στον πανικό ούτε στην πλήρη αποφυγή. Βρίσκεται στην ικανότητα να αναγνωρίζετε την πραγματικότητα χωρίς να σας κατακλύζει. Να παραδέχεστε ότι ο κόσμος μπορεί να είναι ασταθής – αλλά και ότι η ζωή συνεχίζεται μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα.

Και το δικό μας μικρό kit «έκτακτης ανάγκης»:

1. Περιορίστε την υπερκατανάλωση ειδήσεων: Όσο περισσότερα διαβάζετε τόσο περισσότερο ενεργοποιείται το σύστημα στρες του εγκεφάλου. Δύο αξιόπιστες πηγές ενημέρωσης, δύο φορές την ημέρα, είναι υπεραρκετές.

2. Δείτε τη δική σας σφαίρα ελέγχου: Ρωτήστε τον εαυτό σας: Τι μπορώ να ελέγξω; Τι μπορώ να επηρεάσω; Τι απλώς συμβαίνει; Ο πόλεμος ανήκει συνήθως στο τρίτο.

3. Συνεχίστε το πρόγραμμά σας: Ύπνος, άσκηση, εργασία, κοινωνική ζωή. Ό,τι μας κρατάει γειωμένους στη δική μας πραγματικότητα λειτουργεί σαν ψυχολογική άγκυρα.

4. Όχι στην καταστροφολογία: Οι συζητήσεις βοηθούν – αρκεί να μην μετατρέπονται σε ανταλλαγή φόβου.

5. Χιούμορ, αλλά με επίγνωση: Ναι στο χιούμορ και στον σαρκασμό. Αποφορτίζουν και είναι υγιείς μηχανισμοί άμυνας. Αρκεί να θυμόμαστε ότι είναι εργαλείο διαχείρισης του άγχους, όχι τρόπος να προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχει.

6. Επενδύστε σε ό,τι δίνει νόημα: Αφήστε λίγο το χρυσό και τις αγορές και κοιτάξτε τις πραγματικές αξίες: σχέσεις, προσωπική ανάπτυξη, προσφορά.

Γιατί τελικά η ψυχική ανθεκτικότητα δεν είναι να πιστεύουμε ότι όλα θα πάνε καλά. Είναι να μπορούμε να συνεχίζουμε να ζούμε καλά – ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω μας γίνεται λιγότερο βέβαιος.

Διαβάστε ακόμη: Η ηδονική προσαρμογή γύρω από το «Ferto»

TAGS :
Ιράν πόλεμος χιουμορ

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook