Η στιγμή που ωριμάζει ένας άντρας

Για να απαντήσουμε το αν και πότε ωριμάζει ένας άντρας, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τι είναι αυτό που τον κρατά σε θέση ανωριμότητας.

Λέγεται συχνά -και όχι άδικα- ότι οι άντρες αργούν πολύ να ωριμάσουν. Πριν λίγο καιρό είχε γίνει viral μια σαν έρευνα που έλεγε ότι οι άντρες περνάνε εφηβεία μέχρι και τα 30 τους συχνά. Είναι μια πραγματικότητα αυτή. Εμείς οι άντρες δεν αντιμετωπίζουμε πολλές από τις υποχρεώσεις της ζωής ως υποχρεώσεις, βλέπουμε συχνότερα κάτι ως παιχνίδι και αυτό μας οδηγεί συχνά σε μια ευθυνοφοβία, σε μια άρνηση να φέρουμε εις πέρας όσα πρέπει και όχι όλα όσα επιλέξαμε. Κάθε τι στη ζωή είναι δίκοπο μαχαίρι, έχει και κέρδος, μα και θυσία. Σε κάποιες περιστάσεις αυτή η στάση ζωής μας κρατά πιο νέους, πιο ζωντανούς, σε άλλες μας κάνει βαρίδι για τη ζωή κάποιου άλλου, συχνά της συντρόφου μας. Αν σε αυτό το ορμέμφυτο προστεθεί και η ενίσχυσή του από τη συναναστροφή με άλλους άντρες-παιδιά, όπου ο ένας ωθεί τον άλλο σε ανεύθυνο παλιμπαιδισμό, τότε έχουμε όλο τον πίνακα του ζητήματος μπροστά μας.

Τίθεται, επομένως, ένα καίριο ερώτημα: πότε ωριμάζει ένας άντρας; Πριν από αυτό: ωριμάζει ένας άντρας; Στο δεύτερο ερώτημα, εικάζω ότι συμβαίνει τη στιγμή που κάνει παιδιά. Κι αυτό δεν ισχύει ισόβια. Μόλις τα μωρά γίνουν παιδιά, τότε ο άντρας ξαναγίνεται παιδί. Έχει όμως πια συναίσθηση της ευθύνης του. Καθότι δεν είμαι μπαμπάς, μπορώ να απαντήσω στο πρώτο ερώτημα που έχει μια διαφορετική τοποθέτηση. Το δεύτερο αναρωτιέται. Το πρώτο θεωρεί δεδομένο πως ένας άντρας θα ωριμάσει, απλά αναρωτιέται το πότε θα συμβεί αυτό.

Θα το πάρω λίγο ανάποδα. Τι είναι αυτό που καθιστά έναν άντρα ανώριμο; Όχι η διάθεσή του για παιχνίδι. Αυτό είναι ζωτικό για κάθε φύλο, για κάθε ζωή. Η ανωριμότητα έγκειται στην πεισματική προσκόλληση στο πέος του και στη θεώρηση του κόσμου με βάση τα επιτεύγματά του που καταλήγουν στην υπεροχή του πέους του. Από το πόσες γυναίκες έχουν βρεθεί στο κρεβάτι του μέχρι το πώς ανταποκρίθηκε στον ανταγωνισμό στη δουλειά ή, ακόμα ακόμα, σε ένα απλό χόμπι.

Όταν ένας άντρας είναι έτοιμος να γίνει τσιρλίντερ για τους φίλους του, να τους σηκώσει ψηλά, και να γιορτάσει την επιτυχία τους, τότε μπαίνει το μπόλι της ωριμότητας συναισθημάτων.

Εμείς οι άντρες ξεκινάμε ως αγόρια με μια τάση σκληρού ανταγωνισμού και ρεβανσισμού. Μας μαθαίνουν να κερδίζουμε και να αποφεύγουμε όλα εκείνα στα οποία δεν είμαστε καλοί, άρα δε μπορούμε να κερδίσουμε. Θα είναι κάποιο άθλημα; Θα είναι κάποια ξένη γλώσσα; Κάποιο μάθημα στο σχολείο; Πρέπει να καταθέτουμε ψήγματα του επερχόμενου ανδρισμού μας. Εγώ είμαι ο καλύτερος, εγώ ο γ@μι@ς, εσείς είστε κατώτεροί μου.

Αυτή η νοοτροπία μας κάνει να μη μπορούμε να διαχειριστούμε την ήττα ή, χειρότερα, την απόρριψη. Να παίρνουμε πολλά πράγματα βαρύτερα μέσα μας. Ευτυχώς, πολλοί, δυστυχώς όχι όλοι, φτάνουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας να ξεφύγουμε από την καταμέτρηση του μεγέθους του πέους μας και αντιλαμβανόμαστε τα ουσιώδη της ζωής. Είναι μια συγκεκριμένη στιγμή που κατανοούμε ότι δεν είναι το ζήτημα να είμαστε καλύτεροι των άλλων, αλλά να είμαστε καλύτεροι από τον χθεσινό εαυτό μας και, αν το πετυχαίνουμε, όσο μπορούμε να έχουμε την ανάγκη να βοηθήσουμε και τους φίλους μας να το πετύχουν αυτό.

To εννόησε grosso modo με την ακόλουθη φράση ο Ρότζερ Μουρ.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Andro (@andro_gr)

Μπορείς να είσαι άντρας-παιδί στις πράξεις και άντρας ώριμος στα συναισθήματα

Το γράφω όπως το νιώθω. Μου συνέβη αυτή η συνειδητοποίηση πριν λίγο καιρό που πήγα για μπάσκετ με έναν φίλο μου. Θυμάμαι μέχρι τα 18 μου αντιδρούσα με ανασφάλεια όταν δεχόμουν καλάθι ή έχανα στο μονό. Τώρα, δε μου περνούσε καν από το μυαλό κάτι τέτοιο. Δε χρειάστηκε να με πιέσω για να χαρώ με τα καλάθια που έβαζε ο φίλος μου. Το πάω και ένα βήμα πίσω. Δεδομένου ότι είχα καιρό να παίξω, ένας παλιότερος εαυτός μου θα φοβόταν να πάει ξανά για μπάσκετ για να μην τον δουν να σουτάρει τούβλα. Αυτό δε συνέβη τώρα.

Αυτή είναι λοιπόν η απάντηση στο ερώτημα. Ένας άντρας έχει πραγματικά ωριμάσει όταν αποδέχεται τα πράγματα στη ζωή του, θετικά ή αρνητικά, χωρίς να μπαίνει στη διαδικασία να συγκρίνεται με τους άλλους, χωρίς να νιώθει μειονεκτικά. Προφανώς, αυτή η αίσθηση δε φεύγει ποτέ από κανέναν άνθρωπο. Αλλά είναι άλλο να λες «γαμώτο, γιατί δεν έχω εγώ κάτι τέτοιο;» και άλλο να λες «γαμώτο, γιατί να το έχει αυτός κάτι τέτοιο;». Όπως είναι άλλο να επιδεικνύεις μια κατάκτησή σου με στόχο να μειώσεις τον άλλο, θεωρώντας πως αυτό θα διατρανώσει τον ανδρισμό σου.

Αν μπορώ, επομένως, να παροτρύνω προς μια κατεύθυνση, είναι αυτή: φίλοι, άντρες, μη φοβάστε να πανηγυρίσετε έξαλλα τα επιτεύγματα άλλων ανδρών, είτε φίλων είτε γνωστών σας. Τα δικά τους επιτεύγματα δεν αποτελούν μείωση της ζωής σας. Αποτελούν εξέλιξη μόνον της ζωής τους. Δεν είστε, δεν είμαστε υπό, ούτε έχουμε μικρότερη αξία επειδή δεν παίρνουμε εκατομμύρια ή δεν είμαστε γνωστοί. Ακούω συχνά αυτή τη χαζομάρα, ειδικά όταν συζητούν άντρες για αθλητικά, που θα πει κάποιος σε κάποιον άλλο «θύμισέ μου εσύ πόσα λεφτά βγάζεις;», λες και είναι αυτό κριτήριο. Δεν είναι. Όπως κι αυτοί, έτσι κι εμείς έχουμε ατέλειες. Στο σώμα, στην αποτελεσματικότητα των προσπαθειών μας. Δεν είναι κάτι να μας ντροπιάζει ή να στρουθοκαμηλίζουμε. Είναι για να δείχνουμε ότι παρά τις αποτυχίες, μπορούμε να συνεχίζουμε περήφανα και να ξέρουμε πως το παλέψαμε.

Και για να συμβεί αυτό, δε χρειάζεται να σκοτώσουμε το παιδί μέσα μας. Δε χρειάζεται να μας φύγει η κάψα για παιχνίδι. Ίσα ίσα που, όπως είπα παραπάνω, μέσα από αυτή μετράμε το πόσο ωριμάσαμε συναισθηματικά.

Μόνο κριτήριο της αξίας μας είναι το τι κουβαλάμε στην ψυχή μας, ο ψυχικός μας λογαριασμός, όχι ο τραπεζικός.

TAGS :
άντρας ωριμότητα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook