«Μονομαχία στο Ελ Πάσο» στο… Ελ Πάσο της Καλλιθέας

Χθες βράδυ, στην Καλλιθέα, συναντήθηκε η κινηματογραφική πρωτοπορία του Λεόνε με την ποδοσφαιρική καινοτομία της Athens Kallithea.

Εξήντα ολόκληρα χρόνια κι ένας ωκεανός χωρίζει το Ελ Πάσο του Σέρτζιο Λεόνε με… το γήπεδο της Καλλιθέας, το «δικό μας» Ελ Πάσο, το ποδοσφαιρικό καμάρι της αθηναϊκής αυτής αστικής γειτονιάς. Και τι μ’ αυτό; Χθες βράδυ η διοργάνωση του Athens Open Air Film Festival σε αγαστή συνεργασία με την ποδοσφαιρική ομάδα Athens Kallithea FC, διοργάνωσαν μια σούπερ πρωτότυπη, επετειακή προβολή του θρυλικού σπαγγέτι γουέστερν, «Μονομαχία στο Ελ Πάσο», εξήντα χρόνια από την επίσημη κυκλοφορία της. Χίλιοι περίπου φαν του κλασικού σινεμά απόλαυσαν τις δύο και κάτι ώρες της ταινίας κάτω από τους βράχους του γηπέδου. Ως γνήσιος φαν του Ίστγουντ, του Μορικόνε, του Βαν Κλιφ και της παρέας τους, ξάπλωσα στο χορτάρι και την παρακολούθησα κι εγώ.

Σε μια φανταστική no-man’s-land στα σύνορα ΗΠΑ και Μεξικό, τοποθέτησε ο Σέρτζιο Λεόνε τον Κλιντ Ίστγουντ, τον Λι Βαν Κλιφ και τον Τζιάν Μαρία Βολοντέ για τη δεύτερη κατά σειρά ταινία της τριλογίας των δολαρίων, «For a few dollars more», η οποία κυκλοφόρησε αρχικά στην Ιταλία το 1965. Όταν ήρθε στη χώρα μας, μεταφράστηκε ως «Μονομαχία στο Ελ Πάσο», αφού στην ταινία ο Βολοντέ ληστεύει την τράπεζα στο ομώνυμο φανταστικό τοπωνύμιο και οι Ίστγουντ-Βαν Κλιφ μονομαχούν με τους ληστές.

Οι Καλλιθεώτες που το 1970 εγκαινίασαν το ποδοσφαιρικό γήπεδο της γειτονιάς τους, βρήκαν ομοιότητες μεταξύ του σκηνικού της ταινίας του Λεόνε και του μεγάλου βράχου που από τότε δέσποζε πάνω από τη βόρεια πλευρά του γηπέδου. Το γήπεδο εγκαινιάστηκε ως «Γρηγόρης Λαμπράκης», αλλά οι φίλαθλοι το βάφτισαν μόνοι τους, «Ελ Πάσο».

Χθες βράδυ λοιπόν, σε ένα απόλυτα αστικό περιβάλλον, αλλά και επί του ποδοσφαιρικού χλοοτάπητα που προπονείται και παίζει η ομάδα του Κώστα Μπράτσου, ζωντάνεψε η ιστορία εκείνων των πρώτων Καλλιθεωτών, εκείνων που βάφτισαν το γήπεδο, και μαζί με αυτούς, ζωντάνεψε κι ο θρύλος των δύο κεφαλο-κυνηγών του Σέρτζιο Λεόνε, ήχησε η μουσική από το ρολόι του Μορικόνε και οι μικροσκοπικές, χαρακτηριστικές άρπες στόματος (Jew’s harp) και σφύριξαν τα ρεβόλβερ της ταινίας, τα πιο καυτά της Τεχνικολόρ.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Athens Kallithea FC (@athenskallitheafc)

Η Athens Kallithea έδωσε νέα πνοή στο ποδοσφαιρικό στυλ

Στο γήπεδο συνέρρευσαν άνθρωποι της ομάδας, που μπορεί να μην είχαν σχέση με τον κινηματογράφο, αλλά και άλλοι, που σίγουρα δεν είχαν σχέση με τη μπάλα: «δεν έχω έρθει ποτέ μου σε ποδοσφαιρικό γήπεδο», άκουσα τουλάχιστον από τρεις διαφορετικές παρέες και εντυπωσιάστηκα. Αυτός νομίζω πως ήταν εξαρχής και ο στόχος της Athens Kallithea FC, όταν την ανέλαβε ιδιοκτησιακά ο Τεντ Φιλιππακος, ομογενής από τη Νέα Υόρκη· να έρθει (νέος) κόσμος στο γήπεδο.

Αν σας θυμίζει κάτι το επίθετο, είναι επειδή ο αδερφός του, Πέτρος Φιλιππάκος, κάποτε πέρασε από Ολυμπιακό, ΑΕΚ και Άρη. Βέβαια, λίγο η γκίνια με έναν μεγάλο τραυματισμό, λίγο η γραφειοκρατία με τα ελληνικά του «χαρτιά», λίγο ένα άσχημο περιστατικό με τον Άρη, δυστυχώς, πέρασε και δεν ακούμπησε. Νομίζω πως χθές κάπου τον πήρε το μάτι μου και στο γήπεδο.

Φαίνεται όμως πως ο Πέτρος αποτέλεσε τη μεγαλύτερη έμπνευση για τον Τέντ, τον αδερφό του, κατά κόσμον Θοδωρή, τον θαυματοποιό της ποδοσφαιρικής ομάδας Venezia FC, αλλά και της Athens Kallithea FC, τις οποίες, μέσα από ένα ριζικό rebranding, επιδίωξε να τις μετατρέψει σε ομάδες-πρότυπο.

Ο Λεόνε και ο Μορικόνε ταίριαξαν απρόσμενα με την Καλλιθέα και το ποδοσφαιρικό «Ελ Πάσο», αποδεικνύοντας πως οι μύθοι, είτε υφαίνονται στη μεγάλη οθόνη, είτε σε ένα αθηναϊκό γήπεδο, ζουν και αναπνέουν μέσα από τις κοινότητες που τους αγκαλιάζουν.

Συνάντηση δύο κόσμων στην Καλλιθέα

Και το κατάφερε. Τις μετέτρεψε εξ όσων γνωρίζουμε σε ομάδες υγιείς, μοντέρνες, με καλό κλίμα τόσο στα αποδυτήρια όσο και στις εξέδρες, υπέροχο branding, σόσιαλ μίντια με αισθητική και βέβαια, με μεγάλες επιστροφές και για τις δύο, στην πρώτη κατηγορία της χώρας τους (η Athens Kallithea δυστυχώς υποβιβάστηκε, αλλά πιστεύω θα επανέλθει άμεσα) μετά από πολλά χρόνια. Αν ακολουθήσετε το Instagram τους, θα καταλάβετε τι εννοώ.

Μην ξεχνάτε πως, η Athens Kallithea έγινε πριν δυο χρόνια η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα που στη φανέλα της… είχε ένα μουσείο τέχνης. Ναι, καλά ακούσατε, βασικός χορηγός στη φανέλα της ομάδας είναι το ΕΜΣΤ. Σούπερ κουλ, έτσι δεν είναι; Καθόλου τυχαία φυσικά, ούτε ο χορηγός, ούτε η χθεσινοβραδινή κινηματογραφική προβολή. Ο αθλητισμός είναι κοινωνικό και πολιτισμικό αγαθό κι όταν συνδυάζεται με την τέχνη, είτε αυτή είναι σινεμά, εικαστικά ή μουσική— τότε πραγματικά αποκτά μια άλλη διάσταση.

Στο χορτάρι του «Ελ Πάσο» της Athens Kallithea συναντήθηκαν χθες βράδυ δυο διαφορετικοί κόσμοι, που όμως εκφράζονται χρησιμοποιώντας κοινούς κώδικες: το πάθος, τη μνήμη και την αφήγηση. Ο Λεόνε και ο Μορικόνε ταίριαξαν απρόσμενα με την Καλλιθέα και το ποδοσφαιρικό «Ελ Πάσο», αποδεικνύοντας πως οι μύθοι, είτε υφαίνονται στη μεγάλη οθόνη, είτε σε ένα αθηναϊκό γήπεδο, ζουν και αναπνέουν μέσα από τις κοινότητες που τους αγκαλιάζουν. Και βέβαια μια αυταπόδεικτη υπενθύμιση ότι οι πόλεις μας μπορούν ακόμα να γεννούν ιστορίες ή να ζωντανεύουν τόσο γλαφυρά τις παλιές.

* Ακολουθήστε τον Γιάννη Κοροβέση και εδώ.

TAGS :
Καλλιθέα Κλιντ Ιστγουντ ταινία

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook