Από το… «Αγρίνιο» της Ισπανίας ως το Αλικάντε

Αυτή η εικόνα αποτυπώνει ένα σοκάκι στην πόλη του Αλικάντε και σε κάνει να θες να το επισκεφθείς. Μην παρασυρθείς, είναι παραπλανητική. (Φωτογραφία: Joseph Corl/Unsplash)

Καλοκαιράκι, Ιούλιος, θαλπωρή, 40αρια, τι καλύτερο από ένα 4ήμερο στην νοτιονατολική παραλία της Ισπανίας; Είπα από μέσα μου, και μια και δυο ετοίμασα τη βαλίτσα μου κι έφυγα για την Ισπανία ως μέλος ετεροεπαγγελματικής αποστολής. Δηλαδή ως παρέα σε επαγγελματικό ταξίδι αλλουνού. Προορισμός Μούρθια και τα πέριξ αυτής.

Δεν μου αρέσουν τα μουσεία ιδιαιτέρως, οπότε δεν πήγα σε κάποιο. Αυτό που μου αρέσει στα ταξίδια, είναι να δοκιμάζω όσο περισσότερα μπορώ από τις τοπικές κουζίνες. Και εξίσου πολύ, μου αρέσει να περπατάω να βλέπω τα κτήρια,  τους δρόμους, να παρατηρώ τις φάτσες, τα λεωφορεία, τα καταστήματα, τα σκουπίδια, τα φυτά, και μετά να τα συγκρίνω, από μεσα μου ή με τον συνταξιδιώτη μου, με την Ελλάδα. Και αναλόγως με το πεδίο σύγκρισης, να λέω «καλά είμαστε πολύ πίσω, είμαστε πολύ μπροστά (σπανιότερα), είμαστε πολύ φτωχοί,  είμαστε πολύ τυχεροί, έχουμε το τσίπουρο και τον ήλιο μας» και πάει λέγοντας. Κάτι τέτοιο θα επιχειρήσω να κάνω και τώρα.

Η Μούρθια είναι μια ζεστή πόλη. Ζεστή και όχι παραθαλάσσια, απέχει καμία ώρα από την θάλασσα. Θα την λέγαμε Άργος ή Αγρίνιο της Νοτιοανατολικής Ισπανίας, αλλά για να μην στραβώσουν οι τωνδε συμπατριώτες μας, θα επινοήσουμε ένα μη υπαρκτό υβριδικό όνομα,  θα την πούμε το Αργίνιο της ΝΑ Ισπανίας. Εν τω μεταξύ, ο κορέκτορας να μην αποδέχεται με τίποτα την λεξη και να μου την αλλάζει με το ζόρι σε Αγρίνιο.

Αργίνιο, (Arguiño) ωραία λέξη, θα την έβρισκες άνετα και στον ισπανικό χάρτη.

Η παραλία της Μούρθια που θυμίζει έρημο και τα σοκάκια που υποδηλώνουν ελάχιστη ζωή στην πόλη. (Φωτογραφία: Sara Melo Gago + Enrique Vidal Tores/Unsplash)

Μούρθια, μια πόλη σαν το Άργος και το Αγρίνιο μαζί

Το Αργίνιο λοιπόν είναι μια πάρα πολύ όμορφη πόλη, (των 500.000 κατοίκων), τη λες και 42 φορές ωραιότερη απο τα ξαδέρφια της στην Ελλάδα. Έχει ενα πολυ ωραίο ιστορικό κεντρο και το κέντρο της πολης, εκεί που ενδημήσαμε, είναι πεντακάθαρο, με μοναδικά κτίρια, από αυτά που βλέπεις και λες πωωωω τι έφτιαξαν τα άτομα, γραφικά και μη γραφικά σοκάκια, στα οποία δε φυσάει ποτέ  (πρόβλημα αυτό) και έχει και ένα ωραίο καθαρό (;) πράσινο ποτάμι το Río Segura.

Πολύ ωραία πόλη λοιπόν, υπήρχε μόνο ένα προβληματάκι. Μεχρι το απόγευμα δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Ήταν κάτι μεταξύ καραντίνας και Δεκαπενταύγουστου. Λίγοι επαγγελματικοί τουρίστες σαν κι εμάς, λίγα περαστικά καραβάνια τουριστών βόρειας Ευρώπης, που θα καθίσουν μια ημέρα, ίσα για να ξεδιψασουν το άλογό τους και να πιούν μια cerveza (η μπίρα στα ισπανικά) στο σαλούν.

Και οι ντόπιοι, όσοι δηλαδή είχαν ξεμείνει από αυτούς. Life hack, πάρτε μαζί σας βεντάλια.

Την επόμενη ημέρα, αφού σκεπάσαμε με πουπουλένιο πάπλωμα τη Μούρθια και τη βάλαμε για ύπνο, ξεκινήσαμε οδικώς προς την θάλασσα. Το τοπίο της διαδρομής και γενικότερα της νοτιονατολικής Ισπανίας, συνδυάζει θεσσαλικό κάμπο (καρακαμπίλα και διάσπαρτες εκτάσεις με καλλιέργειες) με πινελιές Αριζόνας και Τζιάς (χωρίς τα σπίτια και τις πισίνες). Έχει και ενα βουναλάκι με πεύκα και κάτι μικροποσότητες θάμνων, αλλά δεν είναι αυτό που σου μένει όταν φύγεις από εκεί. Επίσης, οι οδηγοί εκεί τηρούν τα όρια ταχύτητας και σπανίζουν οι οδηγικοί κάγκουρες.

Το κάστρο της Καρταχένα που θύμισε Ναύπλιο. (Φωτογραφία: Joanna Hall/Unsplash)

Στο Ζαχαράκι της Ισπανίας

Επόμενος προορισμός το επίνειο του Αργίνιο, η Καρταχένα.

Η Καρταχένα είναι μια παραλιακή τουριστική κωμόπολη, θα την λέγαμε Ζαχάρω ή Λουτράκι της ΝΑ Ισπανίας, για τους γνωστούς λόγους θα την φωνάζουμε Ζαχαράκι.

Το Ζαχαράκι λοιπόν, με πληθυσμό 200.000 περίπου, 10 φορες μεγαλυτερο απο Ζαχάρω και Λουτράκι μαζί,  είναι ένα παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο. Είναι 5 βαθμούς πιο δροσερό απο το Αργίνιο, (το μετρήσαμε επιτόπου) και 10 φορές πιο όμορφο από Ζαχάρω και Λουτράκι μαζί. Σε αυτό βοηθά το γεγονός ότι  έχει ένα πολύ ωραίο λιμάνι και το κέντρο του, το τουριστικό κομμάτι δηλαδή, είναι περίπου 10 φορές πιο ελκυστικό και πιο προσεγμένο από τη Ζαχάρω και το Λουτράκι μαζί.  Στο μη τουριστικό κομμάτι,  έχουμε τριπλή ισοπαλία χωρίς τέρματα και χωρίς διακριθέντες, όλα μέτρια.

Την τρίτη ημέρα του σύντομου αυτού οδοιπορικού, κινηθήκαμε παραλιακά από την Καρταχένα έως το Αλικάντε που ήταν και ο τελικός προορισμός μας. Να σημειωθεί εδώ ότι σε κανένα σημείο της διαδρομής δεν κάναμε pit stop για να απολαύσουμε μπισκότα Βιολάντα.

Είχαμε πάρει και μαγιό σε αυτό το ταξίδι, με το σκεπτικό ότι αφού είναι καλοκαίρι, αφού θα είμαστε κοντά σε θάλασσα, ε, μήπως να ρίξουμε καμία βουτιά στη διαδρομή.

Η πόλη Αλικάντε από κάποιο ψηλό σημείο, όπου έχεις θέα και την ακρόπολη. (Φωτογραφία: Dean Milenkovic/Unsplash)

Αξίζει το Αλικάντε;

Εγώ φανταζόμουν μια διαδρομή σαν την παραλιακή από Βραυρώνα έως Σούνιο, που έχει κατά τόπους πυκνή δόμηση και στα ενδιαμεσα υπάρχουν μικρά κολπάκια-καβάτζες που σε ένα από αυτά θα βουτούσαμε.

Τελικά η διαδρομή ήταν μια συρραφή από Λουτρακια-Τολά-Στούπες back-to-back, απλώς με πιο ωραια κτίσματα και χωρίς μονοώροφα με αναμονές. Καλύτεροι στα κτήρια, 10 φορές χειρότεροι σε παραλίες. Ενα ατελείωτο βουρκοσέντονο με άμμο και βάθος όσο μια γεμάτη μπανιέρα. Αν ήσουν εδω ναυαγοσώστης, σίγουρα είχες βύσμα υπουργό. Με κόσμο ατελείωτο. Εντάξει, ήταν Κυριακή. Αλλά εγώ σε αυτήν την παραλία θα «βουτούσα» μόνο για σώσω κάποιον. Ή με 4ψηφια αμοιβή. Και δεν είμαι και καμία δύσκολη σε παραλιακές προδιαγραφές.

Με στεγνά μαγιό και άδεια στομάχια, αναζητήσαμε τροφή. Στο πρώτο Τολό-Στούπα (στο εξής Στολό για τους γνωστούς λόγους) που ψάξαμε, βρήκαμε εστιατόριο αλλά δεν βρήκαμε θέση στάθμευσης. Ντάξει, δεν ψαξαμε και πολύ, 35 λεπτά περίπου. Ούτε μισή Κυψέλη. Λιγότερο από Παγκράτι σίγουρα. Το επόμενο υποψήφιο ήταν ένα «Η αιθουσα κλιματίζεται, διατίθεται για γάμους, βαφτίσια εκδηλώσεις», τουλάχιστον μισό στρέμμα αίθουσα στη μέση του πουθενά, μεταξύ δύο Στολών. Εκεί βρήκαμε πάρκινγκ αλλά φάγαμε πόρτα γιατί δεν είχε τραπέζι.

Τελικά, γευματίσαμε συμπαθητικά σε ένα εμπορικό κέντρο πάλι στη μέση του πουθενά, που θα σταματούσατε μόνο αν μένατε από βενζίνη ή σας έπιανε κατεπείγουσα κένωση.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ύστερα από τα Λουτράκια, τα Στολά, κάτι αλυκές, κάτι φλαμινγκο και ενα διυλιστήριο, φτάσαμε στο Αλικάντε. Το Αλικάντε είναι μια από τις πιο φτωχές περιοχές στην Ισπανια, και είναι ισχυρά εξαρτώμενο από τον τουρισμό. Κάναμε λοιπόν έναν περίπατο στο κέντρο και στην παραλία του (παραλία πόλης, όχι παραλία με ομπρέλες και άμμο).

Ο παραλιακός δρόμος του Αλικάντε, με τη μαρίνα με τα σκάφη και στο βάθος τον ουρανοξύστη. (Φωτογραφία: Viktoria Nezh/Unsplash)

Έχει μια μεγαλούτσικη μαρίνα με ιστιοπλοϊκά, όπου μπορεί κάποιος να κάνει έναν γαμάτο περίπατο με λούνα παρκ, υπαίθριους πωλητές κλπ. Στην άκρη της παραλίας έχει ένα κάστρο σε λόφο, πρώτο ξαδέρφι του Παλαμηδίου του Ναυπλίου (δεν θα κάνουμε όμως εδώ το λογοπαίγνιο, παρακάτω), μια κακάσχημη πολυκατοικία-τέρας, θεία της φοιτητικής εστίας ΕΜΠ, και οι δύο με μακρινή καταγωγή από την Τσαουσέσκική Ρουμανία, με στοιχεία brutalism (που είναι πάλι στη μόδα). Τέλος, έχει ακριβώς στη μέση του περιπάτου 2 δρόμους μεσα από τη μαρίνα, ένα πολύ διακριτικό ξενοδοχείο 31 ορόφων και ύψους 97 μετρων, κατασκευής ’60.

Πλησίασα κοντά, ακούμπησα στην κολώνα που υπολόγισα ότι είναι το δεξί αυτί του και του ψιθύρισα ότι το εγγονάκι του, που σκαρώνουμε στο Ελληνικό, μεγαλώνει, το παρακολουθούμε στον υπέρηχο, και αν δεν υπάρξουν επιπλοκές θα γεννηθεί στο εγγύς μέλλον. Ήθελε να το βαφτίσουμε Ελληcante, για να πάρει τουλάχιστον μισό όνομα και από τον παππού του, αλλά τελικά, όταν με το καλό τελειώσει, θα το βγάλουν Riviera Tower και ίσως κάτι σε Απόλλωνα, Ιάσονα, Μάξιμο. Εν τω μεταξύ, δεν είναι τώρα καλή περίπτωση να κάνεις καβγά και το παλέψεις να αλλάξει αυτό, γιατί εμπλέκονται πολλοί κουμπάροι και νονοί και καλύτερα να το αφήσουμε έτσι, είπα στον παππού. Και εκεί, στον παππού του Ελληcante, που τον πλήγωσα, τελείωσε η περιήγησή μας στην παραλιακή Ισπανία.

Δεν θα ξαναπήγαινα, δηλαδή θα ξαναπήγαινα για δουλειά, αλλά δεν θα σπαταλούσα χρόνο ξεκούρασης σε αυτό το μέρος. Αλλά να μη σας προκαταβάλω κι εγώ με τις παραξενιές μου, πάτε και περιμένω εντυπώσεις. Και να φάτε πάρα πολύ jamon και ελιές. Με αγάπη.

Διαβάστε ακόμη: Η Αργεντινή της Ζωής Καμπούρη: Όσα θες να μάθεις για να πας στο «Τέλος του Κόσμου»

TAGS :
Ισπανία πόλη προορισμός

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook