Τα μπαρ των ξενοδοχείων: Εκεί όπου γεννιούνται φαντασιώσεις

Στα μπαρ των ξενοδοχείων σε παρασέρνει η ιντριγκαδόρικη, μυσταγωγική σχεδόν, διακριτικότητα, όπως αποτυπώνεται στην ασάλευτη φιγούρα του μπάρμαν και των σερβιτόρων.

Ομολογώ πως ένα από τα πράγματα που κάνω πάντα όταν επισκέπτομαι μια πρωτεύουσα ή μεγάλη πόλη, στην Ευρώπη ή αλλού, είναι να καταγράφω τα τρία καλύτερα μπαρ ξενοδοχείων και να προσπαθώ να τα επισκεφθώ. Δεν είναι η διάθεση να βγάλω μια ωραία φωτογραφία για το Instagram που με κινητροδοτεί, ούτε η πιθανότητα να δοκιμάσω κάποιο κοκτέιλ που θα με εντυπωσιάσει. Για την ακρίβεια, δεν ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα για τα κοκτέιλ – τα θεωρώ συνήθως χαράμισμα αλκοόλ και ένεση ζάχαρης. Το κίνητρο είναι η αισθητική, η αρχιτεκτονική, η ιστορία του μπαρ και η φαντασίωση των διάσημων θαμώνων που το έχουν επισκεφθεί ανά τις δεκαετίες, και κάποιες φορές τους αιώνες.

Πρόσφατο παράδειγμα, τα τρία μπαρ που δοκίμασα στο Τόκιο. Πρώτο, το ιστορικό δρύινο μπαρ ουίσκι του Tokyo Station Hotel. Καθώς απολάμβανα ένα εκπληκτικό Suntory, αναρωτήθηκα πόσοι διάσημοι ταξιδιώτες, περιμένοντας το τρένο τους για κάποιον προορισμό στη βορειοανατολική Ασία, είχαν ξαποστάσει στη φιλόξενη μπάρα, διαβάζοντας ένα μυθιστόρημα, μια εφημερίδα ή συνομιλώντας με έναν φίλο. Έπειτα, η πανοραμική θέα όλης της πόλης και των αυτοκρατορικών κήπων από το Skyline Bar του Okura Hotel.

Ο Ιωάννης Χουντής στο Old Imperial στο Τόκυο.

Και, τέλος, το θρυλικό Old Imperial Bar στο ομώνυμο ξενοδοχείο, σχεδιασμένο με αρ ντεκό αισθητική από τον διάσημο Αμερικανό μοντερνιστή αρχιτέκτονα Frank Lloyd Wright – λέγεται ότι σχεδίασε τουλάχιστον 150 μπαρ στο Τόκιο κατά τη μακρόχρονη καριέρα του. Η Βασίλισσα Ελισάβετ, η Μάργκαρετ Θάτσερ και η Τζάκι Κένεντι είναι τρεις μόνο από τις δεκάδες διασημότητες που πέρασαν λίγα λεπτά ή ώρες σε αυτό το μπαρ.

Παρόμοιες εμπειρίες σε προσκαλούν να αναζητήσεις μπαρ σε κάθε γωνιά του κόσμου. Το μπαρ του ξενοδοχείου είναι ένα σύμβολο της εφήμερης αλλά και ηδονιστικής εμπειρίας: περαστικοί, άγνωστοι, τακτικοί θαμώνες μοιράζονται βλέμματα, ιστορίες και ποτά, ενώ ο χώρος διατηρεί τη δική του θεσμική μνήμη. Ο Έρνεστ Χεμινγουέι μοιάζει να έζησε έντονα αυτή την αίσθηση, πίνοντας και σχεδιάζοντας ποτά σε μπαρ ανά τον κόσμο, τα οποία μέχρι σήμερα τον θυμούνται ως πάτρονά τους – ακόμη κι αν πέρασε από εκεί μόνο μία φορά.

Το μπαρ Palm Court του Plaza Hotel στη Νέα Υόρκη.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά από αυτά τα μπαρ έχουν βρει τη θέση τους στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Από τις σελίδες του Σκοτ Φιτζέραλντ μέχρι τις σκηνές ενός Τζέιμς Μποντ, λειτουργούν ως τόποι όπου η πραγματικότητα και η μυθοπλασία συγχέονται. Εκεί, το βλέμμα ενός μπάρμαν μπορεί να γίνει πιο αποκαλυπτικό από μια ολόκληρη συζήτηση, κι ένα ποτήρι σαμπάνιας να σηματοδοτήσει την αρχή ή το τέλος μιας ιστορίας. Για τον ταξιδιώτη, το μπαρ είναι μια στάση για να ξεκουραστεί αλλά και ένας ενδιάμεσος σταθμός μνήμης, όπου αποθηκεύονται μικρά θραύσματα εμπειριών, χρωμάτων, ήχων και μυρωδιών, έτοιμα να ξαναζωντανέψουν με την πρώτη ανάμνηση.

Ιστορικά μπαρ; Δύσκολο να τα κατατάξω, μπορώ όμως να απαριθμήσω εκείνα που έχουν μείνει χαραγμένα στη μνήμη μου ως απόσταγμα της, ως τώρα, ταξιδιωτικής μου ζωής: Rivoli Bar, Ritz London∙ Claridge’s Hotel Bar∙ Bar Vendôme, Ritz Paris∙ Badrutt’s Palace Bar, St. Moritz∙ Old Imperial Bar, Imperial Hotel Tokyo∙ Grand Hotel Bar Stockholm∙ Palm Court Bar, Plaza Hotel Νέα Υόρκη∙ The Bar at Carlyle Hotel∙ και, γιατί όχι, το δικό μας Alexander’s Cigar Lounge της Μεγάλης Βρεταννίας στην Αθήνα.

To Cigar Lounge στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία είναι φτιαγμένο για μεγάλες συζητήσεις και αποφάσεις.

Μην ξεχάσουμε και το Χίλτον, που ανήκει στο παρελθόν, και τους πασίγνωστους επισκέπτες του: Χιου Χέφνερ, Άντονι Κουίν, Ωνάσης, Μπελμοντό, Ραφαέλα Καρά, Πιέρ Καρντέν. Πόσοι θα πέρασαν από το μπαρ του και θα άφησαν το σημάδι τους μέσα από μια κουβέντα με τον μπάρμαν ή έναν σερβιτόρο;

Ίσως τελικά το μπαρ του ξενοδοχείου να είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένας κομψός χώρος για ένα ποτό∙ να είναι ένας μικρός ναός του κοσμοπολιτισμού, όπου οι διαδρομές του κόσμου τέμνονται για λίγες στιγμές κάτω από τον απαλό φωτισμό και τον ήχο των ποτηριών. Σταθερό στην αισθητική του, αλλά πάντα ανοιχτό στην εναλλαγή των προσώπων, γίνεται σκηνή όπου εκτυλίσσονται ιστορίες που δεν θα ξαναειπωθούν – μικρές συναντήσεις, βλέμματα στον καθρέφτη, οικεία σιωπή ανάμεσα σε ξένους.

Το Rivoli στο ξενοδοχείο Ritz στο Λονδίνο.

Είναι το ενδιάμεσο ανάμεσα στο ταξίδι και τον προορισμό, ένα σημείο αναφοράς που παραμένει αναλλοίωτο ενώ όλα γύρω του αλλάζουν. Και γι’ αυτό, όσο κι αν μεταμορφώνονται οι πόλεις, πάντα θα υπάρχει μια θέση στο μπαρ ενός ξενοδοχείου για όποιον θέλει να αισθανθεί, έστω για λίγο, πολίτης του κόσμου.

TAGS :
ξενοδοχεία

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook