Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια του NBA αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να κουβαλήσει μόνος του όλη την Εθνική. (Φωτογραφία: Giorgos Arapekos / SOOC)

    Ήταν Ιούλιος του 2013 όταν υπέγραφε το πρώτο του συμβόλαιο με τους Μιλγουόκι Μπακς και η Ελλάδα αποκτούσε έναν ακόμα εκπρόσωπο στο ΝΒΑ. Ο -τότε- 18χρονος, ψηλός και λεπτός Γιάννης Αντετοκούνμπο, που η Ευρώπη σχεδόν δεν ήξερε την ύπαρξή του καθώς έπαιζε στον Φιλαθλητικό, θα έπεφτε στα βαθιά και μετά από περίπου έναν χρόνο θα δικαίωνε τα «Ελάφια» για την επιλογή τους, καθώς θα εξελισσόταν στον σταρ τους.

    Σε αυτά τα 11 χρόνια που βρίσκεται στο κορυφαίο πρωτάθλημα μπάσκετ, έχει κερδίσει μια φορά το Πρωτάθλημα, μια φορά τον τίτλο του MVP των Τελικών και δύο φορές το βραβείο του MVP του ΝΒΑ, δείχνοντας ότι είναι ένας από τους πλέον κυρίαρχους παίκτες της Λίγκας. Και φυσικά, αυτά του τα επιτεύγματα, δημιούργησαν ενθουσιασμό και για το μέλλον την Εθνική.

    Ωστόσο, έως τώρα, αυτός ο ενθουσιασμός έχει μπει στο ψυγείο. Χωρίς (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ) να αμφισβητούμε το ταλέντο του, η «επίσημη αγαπημένη» δεν έχει παρουσιάσει κάτι ιδιαίτερο με τον «Greek Freak» στο ρόστερ της -δύο 5ες θέσεις στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 2015 και 2022- κάνοντας πολλούς να αναρωτιούνται «τι φταίει;». Ο Γιάννης δεν αποδίδει ή οι εκάστοτε προπονητές δεν τον χρησιμοποιούν σωστά; Ή, στην τελική, δεν υπάρχει το απαραίτητο ταλέντο για να προχωρήσει η Εθνική μέχρι τα μετάλλια;

    Το μπάσκετ έχει αλλάξει και οι εποχές που ένας σταρ (τύπου Νίκου Γκάλη) μπορούσε να πάει μόνος του μια Εθνική μέχρι το τέλος, έχουν περάσει.

    Ο Βασίλης Σπανούλης δείχνει ότι θα παίξει με όλους τους παίκτες και θα προσπαθήσει να πάρει το καλύτερο από όλους.(Φωτογραφία: Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης)

    Δυστυχώς, νομίζω, πως η απάντηση είναι αρκετά πιο πολύπλοκη. Όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στο ΝΒΑ, το μπάσκετ έχει αλλάξει. Οι εποχές που ένας NBAer ή ένας σταρ (τύπου Νίκου Γκάλη) μπορούσε να πάει μια Εθνική μέχρι το τέλος, έχουν περάσει. Ακόμα και στα χρόνια της κυριαρχίας της Ισπανίας, μπορεί ο Πάου Γκαζόλ να ήταν το σημείο αναφοράς, αλλά οι «Φούρια Ρόχας» είχαν ένα εκπληκτικό σύνολο, δεμένο και με απίστευτο βάθος.

    Πλέον, με τους σταρ (δηλαδή τους NBAers) να ζουν το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς στις ΗΠΑ και να πηγαίνουν στις χώρες τους μόνο για διακοπές, τρεις προπονήσεις και δύο φιλικά με τις Εθνικές ομάδες τους, και εννοείται να μην γνωρίζουν τα μπασκετικά χούγια των συμπαικτών τους, το να βρεθεί χημεία είναι αρκετά δύσκολο. Η ισορροπία, αλλά και το να μπορούν οι προπονητές να πάρουν το 101% από τους παίκτες τους είναι σημαντικά. Τι να κάνεις, για παράδειγμα, τους 30 πόντους του Γιάννη, όταν το σύνολο δεν μπορεί να λειτουργήσει αρμονικά;

    Και ο Βασίλης Σπανούλης φαίνεται να το γνωρίζει καλά αυτό. Δεν είναι τυχαίο ότι στο ματς κόντρα στην Αίγυπτο επέλεξε να αφήσει εκτός αγώνα τον Γιάννη. Από τη μια ήθελε να τον ξεκουράσει, αλλά από την άλλη ήθελε να δώσει την ευκαιρία στην Εθνική να λειτουργήσει χωρίς τον σταρ της.

    Ο Βασίλης Σπανούλης δεν πάει να χτίσει μια ομάδα για 5-10-15 μέρες γύρω από τον σταρ της, αλλά χτίζει μια ομάδα 12 παικτών με τον σταρ της μέσα σε αυτήν.

    Επειδή έχουμε έναν σταρ του ΝΒΑ δεν γίναμε αυτομάτως υπερομάδα. Πρέπει να την ιδρώσουν όλοι τη φανέλα. (Φωτογραφία: Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης)

    Όπως όλα δείχνουν έως τώρα, ο coach Bill δεν πάει να χτίσει μια ομάδα για 5-10-15 μέρες γύρω από τον σταρ της, αλλά χτίζει μια ομάδα 12 παικτών με τον σταρ της μέσα σε αυτήν. Δείχνει ότι θα παίξει με όλους και θα προσπαθήσει να πάρει το καλύτερο από όλους. Περνάει τη νοοτροπία πως επειδή έχουμε έναν σταρ του ΝΒΑ δεν γίναμε αυτομάτως υπερομάδα. Πρέπει να την ιδρώσουν τη φανέλα – όλοι.

    Είναι, βέβαια, αυτό αρκετό για να πάμε στους Ολυμπιακούς στο Παρίσι; Θα δείξει. Άλλωστε οι δύο πρώτοι αγώνες του προολυμπιακού τουρνουά με Δομινικανή Δημοκρατία και Αίγυπτο ήταν στην κατηγορία «ζέσταμα» – μην παίρνουν τα μυαλά μας αέρα. Τώρα έρχονται τα καλά και δύσκολα, με δύο συνεχόμενους τελικούς: ο πρώτος σήμερα κόντρα στη Σλοβενία κι αν όλα πάνε καλά, ο αυριανός απέναντι στον νικητή του Κροατία – Δομινικανή Δημοκρατία. Τα πρώτα δείγματα ήταν θετικά, τώρα μένει να φανεί αν αυτή η Εθνική έχει το μέταλλο για να αντέχει και την πίεση στους κρίσιμους αγώνες. Κι αν λειτουργεί ως ομάδα και όχι ομάδα του Γιάννη.

     

    Διαβάστε ακόμα: Για τον τον χαμογελαστό Εμμανουήλ Καραλή το όριο είναι ο ουρανός

     

     

    x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

    Button to top