Ο σαμάνος πολεμιστής Τρελό Άλογο

Το 1876, το Τρελό Άλογο, μαζί με άλλους Ινδιάνους αρχηγούς, κατατρόπωσαν τον στρατηγό Κάστερ στη Μάχη του Λιτλ Μπίγκχορν. (Έργο του Τσαρλς Μάριον Ράσελ από το 1903)

Στα τέλη Απριλίου του έτους 1877, οι πολεμιστές των Λακότα Σίου συγκεντρώθηκαν σε έναν λόφο στην Άγρια Δύση, κι επιτέλεσαν τον καθιερωμένο Χορό του Ήλιου, ξέροντας ότι, ειδικά αυτή τη χρονιά, η τελετή ήταν φορτισμένη με ένα ηρωικό και πένθιμο νόημα.

Ο Χορός του Ήλιου (παρεμπιπτόντως) απαγορεύτηκε το 1883, και ξανά το 1904 και το 1934, και τελικά έγινε φεστιβάλ κινηματογράφου, το Sundance.

Αριστερά: Αν και η φωτογραφία έχει το όνομα του Τρελού Αλόγου, πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο μεγάλος Αρχηγός δεν φωτογραφήθηκε ποτέ. Δεξιά: Η Μάχη του Λιτλ Μπίγκχορν, όπως την κατέγραψε ένας Ινδιάνος καλλιτέχνης το 1878.

Το 1877 οι Ινδιάνοι τιμούσαν τον γενναιότερο αρχηγό της φυλής τους, που είχε ηγηθεί στον αγώνα κατά των Λευκών χωρίς να ηττηθεί ποτέ, και που μόλις έναν χρόνο νωρίτερα είχε κατατροπώσει τον στρατηγό Κάστερ στη Μάχη του Λιτλ Μπίγκχορν. Ο λόγος για τον Τασούνκα Ουίτκο ή Τρελό Άλογο, που κοιτούσε σιωπηλός τον Last Sun Dance του ένδοξου βίου του, μόνος, από κάποια γωνιά. Περιττό να πω ότι δεν χόρεψε.

Στο Παρίσι, από την άλλη, τα κορίτσια χορεύουν στο καμπαρέ Crazy Horse ήδη από το 1951, υπακούοντας στο αγγλικό σλόγκαν του μαγαζιού: Let’s go totally crazy!

Στα ελληνικά, θα λέγαμε ότι η φράση «τρελό άλογο» συνιστά πλεονασμό, εφόσον το τρελό είναι εξ ορισμού ά-λογο. Το όνομα του αρχηγού είναι επομένως μια διπλή άρνηση, που οδηγεί σε κατάφαση, στην υπέρτατη λογική, σε μια θεϊκή τρέλα, χάρη στην οποία ο ήρωάς μας άθροιζε πνευματικά οράματα από την εφηβεία του, με πιο κρίσιμο εκείνο ενός ανίκητου πολεμάρχου, που είχε στο πρόσωπο ουλή, σημάδι του κεραυνού.

Το Τρελό Άλογο απέκτησε τη δική του ουλή λίγα χρόνια μετά, όταν προσπάθησε να κλέψει τη γυναίκα ενός άλλου Ινδιάνου – ήταν ο μεγάλος και ανεκπλήρωτος έρωτας∙ ήταν, εννοώ, ο κεραυνός. Ανίκατε μάχαν!

Ο αρχηγός ακολούθησε τον κεραυνό, κι έδειξε τον δρόμο προς την ελευθερία, με μια χειρονομία που θα εικονίζεται στο μνημείο του, το οποίο τελεί υπό κατασκευήν εδώ και 76 συναπτά έτη, και εύλογα: πρόκειται για ένα ολόκληρο βουνό, μεγαλύτερο από το Όρος Ράσμορ, που θα λαξευτεί σε άγαλμα, με το Τρελό Άλογο στο άλογό του, να δείχνει μπροστά. Όταν το μνημείο ολοκληρωθεί (που εμείς πιθανότατα δεν θα το προλάβουμε), θα είναι ίδιο με του έφιππου Κολοκοτρώνη στην οδό Σταδίου. Ας είμαστε ευγνώμονες.

Το Τρελό Άλογο μαζί με τους πολεμιστές του οδεύει σε ένα καταυλισμό των Σίου. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που ήταν ελεύθερος. (Εικονογράφηση του 1877)

Ο αγώνας του Τρελού Αλόγου, καίτοι νικηφόρος, ήταν καταδικασμένος, μπορεί και εκ φύσεως: ό,τι δεν μπόρεσαν οι στρατιώτες, το κατόρθωσε η πείνα. Στις 4 Μαΐου 1877 ο αρχηγός έθαψε το τσεκούρι του πολέμου και πήγε σε έναν καταυλισμό των Σίου που τελούσε υπό τον έλεγχο των Λευκών. Εκείνοι του πρότειναν συμμαχία εναντίον άλλης φυλής, και τα υπόλοιπα φοβάμαι ότι έχουν χαθεί στη μετάφραση – κυρίως το Τρελό Άλογο.

Δηλαδή: ο αρχηγός φέρεται να είπε ότι θα πολεμήσει μαζί με τους Λευκούς μέχρι να σκοτωθούν όλοι οι Ινδιάνοι της αντίπαλης φυλής, αλλά ο διερμηνέας τα μπέρδεψε και είπε ότι το Τρελό Άλογο ήθελε να σκοτώσει όλους τους Λευκούς.

Προτού αναθεματίσουμε τον διερμηνέα, ας σκεφτούμε ότι το λάθος του έσωσε το Τρελό Άλογο από τη συμμετοχή σε μια γενοκτονία. Τον έκανε, θα μου πείτε, θύμα της – σύμφωνοι∙ αλλά αν πρέπει να διαλέξουμε, νομίζω ότι αυτή ήταν η καλύτερη τύχη.

Ο αρχηγός τέθηκε υπό περιορισμό, χωρίς να φέρει αντίσταση, μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού. Όταν δήλωσε ότι θέλει να φύγει, οι Λευκοί φοβήθηκαν ότι θα οργάνωνε νέα εξέγερση, και αποφάσισαν να τον ρίξουν στη φυλακή. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1877, καθώς τον οδηγούσαν στο Φορτ Ρόμπινσον, ο Ινδιάνος πολέμαρχος επιχείρησε να αποδράσει, οπότε ένας στρατιώτης τον τραυμάτισε με την ξιφολόγχη του. And that’s it.

Προετοιμασίες ιθαγενών Αμερικανών για τον Χορό του Ήλιου. (Φωτογραφία: Wikimedia Commons)

Το Τρελό Άλογο ξεψύχησε εκείνη τη νύχτα. Ήταν 37 ετών, και είχε προλάβει να ενσαρκώσει τον ιερέα πολεμιστή, τον warrior pope ενός ολόκληρου λαού. Ταυτόχρονα, υπήρξε το ωραιότερο τέκνο αυτού του λαού, ένα χαμένο παιδί, ένα enfant perdu.

Οι γέροι γονείς τον έθαψαν σε άγνωστο σημείο, στο ρέμα Πληγωμένο Γόνατο, που εγώ θα το πω και Γδαρμένο – μιλάμε για ένα παιδί που σκόνταψε κι έπεσε. Τα τελευταία του λόγια (αν και δεν είναι δικά του) τα διαβάζουμε στον τίτλο ενός βιβλίου από τον Ντι Μπράουν: Bury My Heart Αt Wounded Knee. Είναι ένας Άγιος Τόπος, μια Αγία Δύση.

Έκτοτε, και για τα επόμενα 13 χρόνια, καθιερώθηκε σε εκείνο το ρέμα ένας άλλος χορός, ο Χορός των Πνευμάτων, που τον δίδαξε στον αρχηγό Αρκούδα-Που-Κλωτσάει ο ίδιος ο Χριστός: «Θα σας διδάξω», είπε, «έναν χορό και θέλω να τον χορέψετε. Κι όταν ο χορός τελειώσει, θα σας μιλήσω».

Το μνημείο που ετοιμάζεται προς τιμή του Τρελού Αλόγου, στο Μπλακ Χιλς στη Νότια Ντακότα. (Φωτογραφία: Wikimedia Commons)

Οι Ινδιάνοι αυτοί, που ήταν όλοι διά Χριστόν σαλοί, totally crazy, ονομάστηκαν Ψαροφάγοι, κατά το ακρωνύμιο: ΙΧΘΥΣ. Τον χορό τους τον αφιέρωναν στη μνήμη του Τρελού Αλόγου, και αξιώθηκαν να τον τελειώσουν στις 29 Δεκεμβρίου 1890.

Τότε τους μίλησε ο Χριστός, αλλά τον διέκοψαν οι Λευκοί, κάτι Γραμματείς και Φαρισαίοι, με το μεγαλύτερο μαζικό μακελειό στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτείων, όταν σκότωσαν περί τους 300 Ινδιάνους στη λεγόμενη Σφαγή του Πληγωμένου Γονάτου.

Εδώ βάζω λίγο ιώδιο, και ακούω τα έσχατα και ολόπρωτα λόγια του Θεού στους οσίους του: «Οὐκέτι ὑμᾶς λέγω δούλους∙ ὑμᾶς δέ εἴρηκα φίλους».

Οι Ινδιάνοι Σίου ήταν χωρισμένοι σε δύο ομάδες, τους Ντακότα και τους Λακότα. Και οι δύο όροι, διαβάζω στο ίντερνετ, οι όροι «Ντακότα» και «Λακότα», σημαίνουν στη διάλεκτο της φυλής το πανίερο όνομα: «Φίλοι». Δεν χάνεται αυτό, σε καμία μετάφραση.

Διαβάστε ακόμα: Ο παράνομος ποιητής Τσαρλς Ερλ Μπόουλς

TAGS :
Ελευθερία Ινδιάνος πολεμιστής Τρελό Άλογο

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook