Στα Κουφονήσια η πορεία δείχνει πάντα This Is Living

Στα Κουφονήσια σε ελκύουν πολλά. Κυρίως όμως η παραλία Πορί που είναι το κόσμημα του νησιού. (Φωτογραφία: Δημήτρης Κυριακάκης/Unsplash)

Πάντα ήθελα να πάω στα Κουφονήσια. Όλοι μιλούσαν για τις παραλίες τους (ειδικά το Πορί), αυτές τις αμμουδιές που μοιάζουν να βγήκαν από καρτ ποστάλ, με τα διάφανα υπέροχα νερά και τη λευκή άμμο. Έτσι, όταν προέκυψε η ευκαιρία να πάω με την ξαδέρφη μου, δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά. Είχα ήδη αρχίσει να με φαντάζομαι με μια Corona με lime στο χέρι στο Πορί, να χαζεύω τον κόσμο που κολυμπάει και να ονειροπολώ. Και να με καίει ο ήλιος και να ξεφλουδίζω, διότι αυτό είναι μια προσωπική μου παράδοση κάθε καλοκαίρι.

Γράφει η Ντιάνα Καρτσαγκούλη

Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι για να γίνει το ταξίδι πραγματικότητα, εκείνη έπρεπε να εξαφανιστεί από τον χάρτη για μερικές μέρες. Είχε πει στη δουλειά πως έπρεπε να μείνει στην πόλη για σοβαρούς οικογενειακούς λόγους. Αυτό σήμαινε ότι οι διακοπές μας θα ήταν χαμηλών τόνων, σχεδόν μυστικές. Τα κινητά έμεναν κλειστά, καμία φωτογραφία δεν ανέβαινε πουθενά. Όσο κι αν θέλαμε να κάνουμε αναρτήσεις με τα μαγιό μας απλωμένα στην ξαπλώστρα, με μια Corona δίπλα και με hashtag #ThisIs Living, έπρεπε να κρατηθούμε. Δεν το διαλέξαμε αυτό το vintage στυλ διακοπών, ήταν καθαρά θέμα επιβίωσης.

Incognito στα Κουφονήσια

Κάθε μας βήμα στο νησί έμοιαζε σαν να πραγματοποιούνταν στα 80s. Καμία ανάρτηση στα social, τα κινητά διατηρούνταν σε χειμερία νάρκη, κι εμείς κινούμασταν με βάση το ένστικτο, τα μάτια και το μνημονικό. Χάρτες και πυξίδες βέβαια δεν περιλαμβάνονταν στις αποσκευές μας, αλλά το νησί δεν είχε πολύπλοκες διαδρομές οπότε τα καταφέρναμε να μη χανόμαστε. Περπατήσιμο το νησί. Και για ξυπολυταριά.

Κάποια στιγμή, αποφασίσαμε να εξερευνήσουμε το Κάτω Κουφονήσι. Πήραμε το καϊκάκι και φτάσαμε μέχρι το τέρμα της διαδρομής. Μια παραλία σχεδόν άδεια, που έμοιαζε να ανήκει και αυτή σε άλλη δεκαετία. Απλώσαμε την πετσέτα μας, βάλαμε το αντηλιακό μας και αφεθήκαμε στη θάλασσα.

Η ώρα περνούσε χωρίς να κοιτάμε ρολόγια έχοντας στο μυαλό μας πως το τελευταίο καΐκι θα περνούσε στις 11:30 το βράδυ. Απολαμβάναμε τις μπίρες Corona με lime χαζεύοντας τον ορίζοντα και χάσαμε πλήρως την αίσθηση του χρόνου. Γύρω στις 4:30 το απόγευμα η παραλία άδειασε. Μας φάνηκε περίεργο που μείναμε μόνες, πέρα από λίγους κατασκηνωτές, αλλά δεν ασχοληθήκαμε πολύ.

Έχοντας χάσει το καΐκι, ή θα τη βγάζαμε στη σκηνή του Ιταλού γυμνιστή ή έπρεπε να περπατήσουμε ως την άλλη πλευρά στο Κάτω Κουφονήσι για να πάρουμε από εκεί το καΐκι του γυρισμού. (Φωτογραφία: Δημήτρης Κυριακάκης/Unsplash)

Γύρω στις 8:30 το βράδυ, μια παρατηρητική Ιταλίδα τουρίστρια, μας πλησίασε και με τα σπαστά αγγλικά της μας πληροφόρησε πως: «No boat!». Μας εξήγησε πως το τελευταίο καΐκι είχε ήδη περάσει από την πρώτη παραλία, κι εμείς βρισκόμασταν στην τελική στάση, χωρίς τρόπο επιστροφής.

Απευθυνόμενη στον, επίσης Ιταλό, γυμνιστή που βρισκόταν πίσω μας, ο οποίος είχε γίνει ντόπιος μετά από έναν μήνα παραμονής στην παραλία, άρχισε να τον «μαλώνει» που δεν είχε αντιληφθεί ότι είχαμε ξεμείνει εκεί.

Οι επιλογές ήταν δύο: Ή θα μοιραζόμασταν τη σκηνή του Ιταλού, που μας είχε δει με τις Corona και ήθελε να μας κεράσει κι άλλες, ή θα έπρεπε να πάμε στην άλλη πλευρά του νησιού, όπου θα περνούσε το καΐκι το βράδυ να μας πάρει.

Ένα βουνό χωρίζει τις δύο παραλίες, ξερό, αλλά με θέα και ένα ηλιοβασίλεμα που έκοβε την ανάσα. Περπατήσαμε γύρω στις δύο ώρες, κάνοντας στάσεις και γελώντας με το πάθημα μας. Ευτυχώς η διαδρομή τελικά ήταν εύκολη.

Μόλις φτάσαμε στον προορισμό μας κάναμε στάση στην ταβέρνα που είναι η μοναδική επιλογή για φαγητό στο Κάτω Κουφονήσι. Το καΐκι ήρθε κανονικά στις 11.30, στην ώρα του και εμείς επιστρέψαμε απολαμβάνοντας την πιο όμορφη αστροφεγγιά που έχουμε δει στη ζωή μας. Είναι αυτό που χαρακτηρίζει το ελληνικό καλοκαίρι και το This Is Living. Θα συμβεί μια αναποδιά, αλλά είσαι πάντα βέβαιος πως στο τέλος της διαδρομής σε περιμένει μια ανταμοιβή που είναι ανεκτίμητη. Έτσι συμβαίνει πάντα σε τούτα τα μέρη. Βάζεις τον κόπο κι ο τόπος, η μοίρα, βάζουν την επιβράβευση. Ένας αυγουστιάτικος νυχτερινός ουρανός μ’ αστέρια, τα κύματα να σκάνε στα πόδια σου, κι εσύ να κοιμάσαι με το μαγιό σε μια παραλία που κάπως μέσα σου δε θέλησες να αποχωριστείς.

To Πορί ήταν η πιο όμορφη παραλία που είχα δει ως τότε. Και δεν την κοντράρουν εύκολα πάνω από 3-4 στην Ελλάδα. (Φωτογραφία: Δημήτρης Κυριακάκης/Unsplash)

Η παρολίγον αποκάλυψη

Την επόμενη μέρα, αποφασίσαμε να μείνουμε στο Άνω Κουφονήσι. Εξάλλου, δεν είχαμε δει ακόμη το Πορί, την παραλία που για πολλούς αποτελεί τον κύριο λόγο να επισκεφθεί κανείς το συγκεκριμένο Κυκλαδονήσι.

Και μάλλον έχουν δίκιο. Έπειτα από μία μικρή διαδρομή με το καΐκι -ρωτήσαμε επισταμένως για το δρομολόγιο και το σημειώσαμε για να μην το ξεχάσουμε- φτάσαμε στην πιο όμορφη παραλία που είχαμε δει ποτέ. Το χρώμα της θάλασσας είχε ένα τόσο ιδιαίτερο μπλε που πλέον έχω προσθέσει «το μπλε το κουφονησί» στην προσωπική μου χρωματική παλέτα.

Ξαπλώσαμε στην κατάλευκη άμμο, αμίλητες, απολαμβάνοντας τον απόλυτο παράδεισο επί γης, με την ίδια ιεροτελεστία: βουτιά, «στράγγισμα» μαλλιών, Corona και χάζι. Αυτό ήταν το πλάνο. Ξαφνικά, όμως, η ξαδέρφη μου άρχισε να μαρμαρώνει. Γύρισα να κοιτάξω προς τη μεριά που έδειχνε και παρατήρησα έναν άντρα να προσεγγίζει με την παρέα του. Ήταν συνάδελφός της, μου είπε, χωρίς να βγάζει ήχο. Πανικός!

Σηκωθήκαμε σαν να μας κυνηγούσαν και κατευθυνθήκαμε προς τις σπηλιές που κοσμούν τη μία άκρη της παραλίας. Διάλεξα τη σπηλιά του Ξυλομπάτη. Χωθήκαμε μέσα, ελπίζοντας πως ο ανεπιθύμητος επισκέπτης θα έφευγε πριν πέσει η νύχτα. Εις μάτην…

Κάποια στιγμή κάνω ένα «ωχ» διότι συνειδητοποίησα πως δεν είχαμε πάρει μαζί μας τα πράγματά μας και είχαμε αφήσει το ψυγειάκι με τις Corona με lime και σκεφτόμουν ότι θα μας το αρπάξει κανείς.

Παρόλο που περνούσαμε υπέροχα κολυμπώντας στα νερά της σπηλιάς -ευτυχώς είχαμε και φυσική προστασία από τον ήλιο- εκείνη η αναμονή έμοιαζε ατελείωτη. Ο… «μερακλής» συνάδελφος είχε αράξει για τα καλά. Όταν έφυγε ήταν κοντά μεσάνυχτα και, αναγκαστικά, γυρίσαμε με τα πόδια. Ξεκινήσαμε λοιπόν, αποδεχόμενες πλέον τη μοίρα μας – ευτυχώς αυτή τη φορά χωρίς ορειβασία- για τα 3,5 χιλιόμετρα προς το κέντρο του νησιού. Πρώτα κατανάλωσα μια Corona με lime για να πάρω δυνάμεις και να αποδεχτώ τι ταλαιπωρία είχαμε να περάσουμε ξανά, με το ψυγειάκι στα χέρια, και μετά άρχισα την πορεία μου.

Η Corona μας προσκάλεσε να τσουγκρίσουμε τα μπουκάλια, να πούμε «This Is Living» και να πάρουμε μέρος στον διαγωνισμό για να κερδίσουμε ταξίδια 1.000 ευρώ σε Κύθνο, Χανιά ή Κουφονήσια. Οι νικητές ήδη τα απόλαυσαν.

Η παραλία που επιστρέφεις ξανά και ξανά

Το Πορί αποδείχθηκε ανεπανάληπτη εμπειρία, μόνο που έπρεπε να τη ζήσουμε ξανά, διαφορετικά. Επιστρέψαμε την επόμενη μέρα και μετά ξανά και ξανά. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά. Η ομορφιά του τοπίου σε τραβά σαν μαγνήτης. Κι ας μας έρχεται στο μυαλό εκείνη η συνάντηση με τον συνάδελφο.

Κάθε φορά όμως που θυμόμαστε εκείνη τη σπηλιά γελάμε και το «No boat» έχει γίνει σλόγκαν μας για κάθε παρόμοια κατάσταση.

Όσο για τα Κουφονήσια, τα έχουμε επισκεφθεί από τότε άλλες τρεις φορές. Στα φανερά όμως. Υπάρχουν πλέον και οι αποδείξεις από τις αναρτήσεις μας στο Πορί στα σόσιαλ. Ποτέ δεν είναι, άλλωστε, αρκετή η μία φορά για να δεις κάτι. Ο χρόνος τα αλλάζει όλα, εσύ αλλάζεις μες στον χρόνο και το ίδιο ακριβώς μέρος, το νιώθεις διαφορετικό. Η ανακάλυψη δε βρίσκεται πάντα στο καινούργιο. Βρίσκεται, κάποιες φορές, και σε αυτό που έχεις ξαναδεί. Ειδικά το καλοκαίρι.

Μας φτάνουν οι 4 φορές; Όχι. Θέλαμε και 5η. Γι’ αυτό, μόλις είδα τον διαγωνισμό της Corona για τα 100 χρόνια της, που έστελνε 10 τυχερούς σε Κουφονήσια, Κύθνο ή Χανιά με voucher αξίας 1.000 ευρώ, εννοείται ότι πήρα μέρος για να ξαναβρεθούμε στο Πορί. Δεν κερδίσαμε, αλλά η προσπάθεια δε σταματά.

* Απολαύστε υπεύθυνα. www.apolafste.ypefthina.gr 

TAGS :
Corona Κουφονήσια νησί παραλία

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook