Μόνος ή με παρέα; Ιδού η απορία

Ξεκίνησε να τρέχει σαν την καλαμιά στο κάμπο και τώρα δεν κάνει βήμα χωρίς τους δικούς του ανθρώπους. Ο Γιώργος Μυζάλης αφιερώνει ένα κείμενο στους συντρεχαλατζήδες του.

 
2f84e3f0-2650-44f9-a1ea-81996b3bbde4

Όταν ο Γιώργος Μυζάλης ξεκίνησε να τρέχει δύο ήταν τα δεδομένα: έτρεχε μετά μουσικής και μόνος του. (Φωτογραφία: runnerclick.com)

Εσείς τι προτιμάτε; Να τρέχετε μόνοι ή με παρέα; Ή και τα δύο; Και πότε προτιμάτε να τρέχετε μόνοι και πότε αναζητάτε παρέα; Και τι εννοείτε λέγοντας παρέα; Άλλον ένα; Άλλους δύο; Ή ολόκληρο γκρουπάκι; (με ενδιαφέρουν οι απαντήσεις σας, δεν ρωτάω έτσι). Μακάρι να μπορούσαμε να το κάναμε όλο αυτό το κείμενο θέμα για ένα «σκέφτομαι και γράφω» α λα παλαιά. Μπορείτε, δηλαδή, χωρίς να είναι υποχρεωτικό φυσικά. Πού; Στα σχόλια του κειμένου, πού αλλού; Και μακάρι να το κάνετε. Θα κάνω την αρχή ο ίδιος, όπως φαντάζεστε, διαβάζοντας ετούτη την εισαγωγή.

Πριν από δέκα χρόνια, όταν ξεκίναγα να τρέχω, ήταν δύο οι βασικές κι απαραίτητες συνθήκες για την κάθε μου τρεχάλα: έτρεχα μετά μουσικής κι έτρεχα μόνος σχεδόν εμμονικά. Δεν ήθελα παρέες και φίλους. Δεν ήθελα κουβέντες και αντιπερισπασμούς. Δεν κοιτούσα δεξιά – αριστερά. Ούτε καν τις όμορφες δρομείς με τις οποίες διασταυρωνόμουνα σε γήπεδα και ασφάλτους. Μη μου τους κύκλους τάραττε, ένα πράγμα. Ή κάτι σαν εκείνο το ανέκδοτο με το γρύλο, ξέρετε. Η Αθανασία Τσουμελέκα, όποτε αναφέρεται σε μένα και τη δρομική μου «περιπτωσάρα», ακόμα μνημονεύει την ατάκα που της είχα πει στην πρώτη μας συνάντηση για να εγγραφώ στο myathlete: «Τρέχω μόνος μου», της είχα πει. «Δεν θα έρθω ποτέ σε κοινές προπονήσεις, εκδρομές, ομαδικές εκδηλώσεις και αγώνες». Μόνος μου. Μουντρούχος, θα έλεγε κάποιος. Σίγουρα το σκέφτηκε και η Αθανασία, τότε, αλλά το αποδέχτηκε. Προέβλεψε, όμως, και τη συνέχεια – ή την εξέλιξη, αν προτιμάτε. Γιατί ήξερε. Ήξερε καλά και επαληθεύτηκε αργότερα: όσο περνούσε ο καιρός και συνέχιζα και εξέλισσα το τρέξιμό μου, άρχισα να εισέρχομαι και στην ομάδα.

oi syntrexalatzides

Μέσα σε 10 χρόνια, βέβαια, άλλαξαν πολλά και τώρα δεν πάει πουθενά χωρίς την παρέα του από το myathlete. (Φωτογραφία: Γιώργος Μυζάλης)

Κάπως έτσι, μια μέρα, χωρίς καλά – καλά να το καταλάβω, είχα αλλάξει. Ήμουν άλλος. Παρών σε όλα. Τι κοινές προπονήσεις, τι εκδρομές και προπονητικά camps, τι ταξίδια στο εξωτερικό για μαραθώνιους με το myathlete, τι μηνύματα και τηλέφωνα συνεννόησης κάθε Παρασκευή και Σάββατο με τον Ανδρέα και κάθε μέρα (σχεδόν) με τον Χάρη. Πού θα τρέξεις αύριο; Τι «κομμάτι» έχεις; Το πάμε παρέα; Να περάσω να σε πάρω; Έγινα άλλος, λέμε. Και η Αθανασία χασκογελούσε. Γιατί ήξερε. Και το περίμενε. Και κάτι άλλο: δεν μου το «κοπάνησε» ποτέ. Δεν μου είπε ούτε ένα «στο είχα πει» (με πειράζει βέβαια, κάθε τόσο, αλλά με καλή προαίρεση – και γελάμε τόσο και με τους άλλους συντρεχαλατζήδες). Α, ναι! Η μεταστροφή ήταν τέτοια που μου ήρθε και αυτό το «συντρεχαλατζήδες» και το έκανα σημαία. Κάποιες φορές, δε, συντρεχαλατζού βαφτίστηκε και η ίδια η Αθανασία, σε αγώνες και προπονήσεις, γεγονός τιμητικό και συγκινητικό για έναν απλό αθλούμενο σαν και μένα.

Στους συντρεχαλατζήδες μου, λοιπόν, είναι αφιερωμένο το παρόν κείμενο. Σε όλους ανεξαιρέτως, αλλά λίγο περισσότερο σε δύο από αυτούς, ας μου επιτρέψουν οι υπόλοιποι. Στον Ανδρέα Ρήγα – αγαπημένο συντρεχαλατζή και «συμβατό» ιδεολογικά δρομέα και φίλο, με τον οποίο έχω τρέξει σε πολλές και διαφορετικές διαδρομές εντός, εκτός και επί τα αυτά – και στον Χάρη Κωνσταντινίδη με τον οποίο μοιραζόμαστε τις γοργές τρεχάλες, όποτε (σχεδόν κάθε φορά δηλαδή) αποφασίζει να κουβαλήσει ένα «βαρίδι» στις φτερωτές προπονήσεις του.

oi syntrexalatzides2

Μόνος, με παρέα ή με τεράστια παρέα; (Φωτογραφία: Γιώργος Μυζάλης)

Αδέρφια μου, γενναίοι μου, μαζί και στα επόμενα. Και μην ξεχνιόμαστε: πάμε γερά – πάμε δυνατά!

ΥΓ.: Σε επόμενο κείμενο θα σας μιλήσω για την κατάρριψη της δεύτερης απαραίτητης συνθήκης των πρώτων χρόνων μου στο τρέξιμο, της μουσικής δηλαδή, πάλι με την Αθανασία Τσουμελέκα να το προβλέπει και να το προκαλεί με -ομολογουμένως- θεαματικά δρομικά αποτελέσματα.

 

Διαβάστε ακόμα: «Αν θέλεις να αλλάξεις τον τρόπο ζωής σου, απλά κάν’ το»

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Παράδειγμα ευψυχίας και αγάπης για τη ζωή. Ο Αλέξανδρος Ταξιλδάρης μετέτρεψε το κινητικό του πρόβλημα σε ακατάβλητη δύναμη προσφοράς. Μιλάει στο Andro για το νόημα της ζωής, την μετά θάνατον ζωή, τις χαρές και τις λύπες του, αλλά τα όνειρά του για το μέλλον.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Είναι κάτι παραπάνω από χαζομπαμπάς που χαίρεται με τις επιτυχίες του γιου του. Είναι ο προπονητής και μέντοράς του. Είναι ο άνθρωπος που τον έσωσε από βέβαιο πνιγμό πριν από χρόνια.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Μπορεί να ήταν εκνευριστικό, ειδικά όταν ταξίδευες στην εθνική οδό, όμως το «σύνδρομο του παρμπρίζ» τείνει να εκλείψει σε ανησυχητικό βαθμό. Αιτία και πάλι ο άνθρωπος και ο τρόπος που συμπεριφέρεται στο οικοσύστημα. Κοινώς: την βάψαμε. Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο γνωστός σεφ του κρητικού εστιατορίου «Χαρούπι», αν και Χανιώτης, γράφει μια ερωτική -σχεδόν- επιστολή προς τη Θεσσαλονίκη.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro