Sex Editor: «Απόψε θα’ θελα να είμαι λεσβία»

Κολλημένη εγώ σε έναν ελαφίσιο αυχένα, να ονειρεύομαι το σμίξιμο των χειλιών μου με τις ρώγες Της, να κάνω εκείνη, μια γυναίκα, να τελειώσει όπως ποτέ ξανά και μαζί της κι εγώ (σκίτσo: Milo Manara).

Δεν είναι δημοφιλές στην τρέχουσα δυτική κουλτούρα το να γουστάρει τον Άντρα (και όχι τον Κώστα ή τον Μπάμπη) μια γυναίκα θεσμικά, χομπίστικα και εγκαθιδρυμένα. Είναι uncool, είναι λίγο κάπως. Οι περισσότερο ενδιαφέρουσες (συνήθως) και (φερόμενες ως) απελευθερωμένες γυναίκες μοιάζει να αδιαφορούν για τους άντρες ή να λένε πως, αν μπορούσαν να επιλέξουν, θα επέλεγαν γυναίκες, αλλά η σεξουαλική ταυτότητα δεν είναι ακριβώς πάντοτε επιλογή. Αντιθέτως, ένας άντρας που δηλοί ότι λατρεύει την Γυναίκα (και όχι την Άννα ή την Φρόσω) χαίρει σεβασμού, τουλάχιστον από το φύλο του.

Και αν το κάνει με τρόπο ‘’έξυπνο’’, διακριτικό και συμπεριληπτικό, φίνο, τρυφερό, τότε χαίρει σεβασμού και από τις γυναίκες. Είναι ερωτικός και διανοούμενος και μπον βιβάν ο δοκιμασμένος στα μουνιά άνδρας – και φυσικά, στις γυναικείες καρδιές, όχι μόνο στα μουνιά. Η δοκιμασμένη στα ανδρικά όργανα (πούτσες, καρδιές, μυαλά) γυναίκα είναι λιγάκι παρίας, βρε παιδιά.

Ακόμα και στα μάτια των άλλων γυναικών: σου λέει, αυτή θα μου φάει τον γκόμενο; Εν τω μεταξύ, ένα σωρό γυναίκες, οι γυναίκες υμών που διαβάζετε τώρα αυτή τη σειρά, έχουν απίστευτα γούστα, κοιτάνε συνεχώς άνδρες (όχι εσάς, βρε), τους συζητούν με τις φίλες τους ή τους φαντασιώνονται τις νύχτες κι εσείς δεν παίρνετε χαμπάρι γιατί ψαχουλεύετε τις φιλενάδες της βαφτιστήρας σας στο Ίνσταγκραμ που φόρεσαν μαγιώ και πήγαν Ντουμπάι τα Χριστούγεννα. Τρομάρα μας ολωνών!

Είναι δεδομένο ότι λατρεύω τον Άντρα και τον λατρεύω υπερήφανα, ανοιχτά, άφοβα. Αγαπώ τους άνδρες, με τον τρόπο που ένας άνδρας αγαπά τις γυναίκες. Δεν το παίζω μάγκας ή μοναδική. Αλίμονο. Χιλιάδες γυναίκες σκέφτονται όπως εγώ. Απλώς, θα ήθελα να το εκφράζουν περισσότερο και ανοιχτότερα. Συχνότερα. Χωρίς τον φόβο μήπως κριθούν αυστηρά. Επίσης, η ποπ κουλτούρα έχει αποτυπώσει το απελευθερωμένο και ερωτικό θηλυκό με διάφορους στα όρια της καρικατούρας και της περσόνας τρόπους, βλέπε Σαμάνθα στο Sex and The City.

Κι όμως, μια γυναίκα που λατρεύει τους άντρες (και φυσικά δεν τους βλέπει αποκλειστικά ως σεξουαλικά εργαλεία) μπορεί να είναι πνευματώδης, καλλιτεχνική, μη όμορφη με τους όρους του αντρικού βλέμματος, μπορεί να ερωτεύεται και να είναι πιστή, μπορεί να πάψει να ποθεί περισσότερους όταν συναντηθεί με εκείνον τον Έναν της συγκεκριμένης περιόδου της ζωής της, μπορεί, μπορεί, μπορεί.

Ένα απόγευμα έκανα έρωτα μαζί Του και, ύστερα, χωρίσαμε λίγο κάπως. Είχε να πάει κάπου, είχα να πάω κάπου. Στον δρόμο, καθώς περπατούσα ελαφρώς αλλοπαρμένη και με τον μισό μου εαυτό ακόμα στο ζεστό κρεβάτι Του, να Τον μυρίζω ακόμα πάνω μου και ‘’ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι’’ ένα πράγμα, ένας πολύ όμορφος για τα δικά μου γούστα άνδρας με σταμάτησε να μου ζητήσει φωτιά. Είχα δει ότι με κοίταζε καθώς πλησίαζα προς το τραπέζι του καφέ που καθόταν για να συνεχίσω τον δρόμο μου.

Σηκώθηκε, με ακολούθησε, μου ζήτησε συγγνώμη, με φλέρταρε στα αγγλικά, μου συστήθηκε, μου είπε ότι είναι Ρώσος, μου ζήτησε να καθίσω για ένα ποτό, του απάντησα ότι μόλις έφυγα από το σπίτι του καλού μου, έδειξε κατανόηση, με κομπλιμένταρε, αποχαιρετιστήκαμε. Μπήκα μετά από λίγο στο ταξί μου, ένιωθα όμορφα. Αυτός ο κατάξανθος κούκλος από την χώρα των μεγάλων συγγραφέων και της λατρευτής βότκας (που εσχάτως βέβαια έχει κάνει εγκλήματα πολέμου, αλλά ας μην το πιάσουμε αυτό το θέμα τώρα εδώ) ασχολήθηκε μαζί μου και με αναστάτωσε ευχάριστα.

Μα, πριν δεκαπέντε λεπτά βόγγαγα και χόρευα για εκείνον που γουστάρει η ψυχή μου. Τι με νοιάζει ένας τυχαίος; Με νοιάζει. Με νοιάζει γαμώτο. Μου αρέσει να αρέσω στ’ αγόρια. Γουστάρω να αναστατώνω, όχι μόνο να αναστατώνομαι. Και όπως παρατήρησε και ένας εκλεκτός αναγνώστης της στήλης, λατρεύω το α λα παλαιά φλερτ, το μούρη με μούρη, σε είδα, σου μίλησα και πάει και τελείωσε. Φυσικά, λατρεύω και να νιώθω το βλέμμα τους πάνω μου κι ας μη μου μιλήσουν και ποτέ-που λέει ο λόγος.

Ώρες αργότερα, προς το τελείωμα της βραδιάς, βρέθηκα να περπατώ πλάι σε ένα νέο, όμορφο κορίτσι (παράξενα και ίσως αντισυμβατικά όμορφο, με πραγματικές φακίδες, όχι γιαλαντζί σαν πολλές που κυκλοφορούν εκεί έξω κι ούτε πάει το μυαλό σας) το οποίο γνώρισα στην παρέα που με είχε καλέσει σε μια παράσταση. Το κορίτσι το λέγανε Μαρία, έβραζε από ζωή, από χυμούς, από πόθους. Μιλούσε ελεύθερα, ατίθασα, απενοχοποιημένα. Σκέφτηκα: τυχερό το αγόρι που την τρυγάει. Δροσερή, αποψάτη, κούκλα, πανέξυπνη. Ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί, έστω από τους συμφοιτητές της; Μετά, σκέφτηκα: απόψε, θα’ θελα να είμαι λεσβία.

Θα ήθελα να μπορώ να λατρέψω το αιδοίο όπως λατρεύω τους φαλλούς. Να κοιτάζω μια γυναίκα  καθώς κοιμάται (σκίτσo: Milo Manara).

Για πρώτη φορά, το σκέφτηκα σοβαρότερα από ό, τι άλλες, που το λέμε με φίλες και κολλητές μεταξύ αστείου και σοβαρού. Και δεν το σκέφτηκα επειδή ένιωσα έλξη για την υπέροχη Μαρία. Έλξη ένιωσα για τον Ρώσο -πάντοτε, όταν μου αρέσει ένα αρσενικό, συλλογιέμαι έστω για τρία δευτερόλεπτα, πως θα ήταν να με γαμούσε, τι ήχους θα έβγαζε, πώς θα μπαινόβγαινε, τι κλίση θα είχε ενδεχομένως το καυλί του, πώς θα κάρφωνε το βλέμμα του στο δικό μου καθώς θα με καβαλάει κτλ κτλ. Όμως, σας λέω, σκέφτηκα: Απόψε θα’ θελα να είμαι λεσβία.

Ένιωσα, ίσως, για πρώτη φορά στην ζωή μου κι εγώ, μια πρώτη αμυδρή, πολύ γλυκιά κούραση (καλύτερα θα ταίριαζε η λέξη κάματος, γιατί έχει έντονη σωματικότητα το συναίσθημά μου) για τους άντρες, τα αρσενικά, που ουδέποτε είδα ως εχθρούς ή ως ‘’απέναντι’’, αλλά και που δεν έχω περάσει πάντα ρόδινα μαζί τους. Συζητούσα με την Ρ. ότι από τα 16 μου βρίσκομαι σε σχέσεις, με ελαφριά διαλείμματα μηνών ανάμεσα ή μία από την άλλη.

Τρεις έρωτες αυτά τα χρόνια, κι αν βάλεις και τον πρώτο τον εφηβικό, τέσσερις. Από αυτούς, ο ένας έρωτας στάθηκε τσεκουριά. Που θα πει: με άλλαξε ως άνθρωπο. Ενδιάμεσα από αυτούς, ένα σωρό συναντήσεις, φλερτ, φασώματα, ολοκληρωμένα πηδήματα, μικρές περίοδοι απασχόλησής μου με έναν τους ή με δύο, γύρες, κυνηγητά, παιχνίδια, ξημερώματα πάνω σε στέρνα και νύχτες με τσιγάρα και κουβέντες σε εξόδους μαγαζιών και μια πόζα, μια ροπή στην θεατρική φύση του έρωτα και του ερωτισμού, μια ευλογημένη ευκολία γύρω από όλο αυτό το πράγμα. Νι-σά-φι.

Θα ήθελα για ένα βράδυ να αποτινάξω από το μυαλό μου την σκέψη του Άντρα. Αν αρέσω, αν δεν αρέσω. Αν σκεφτόταν κάποια άλλη ή αλήθεια εμένα καθώς πηδιόμασταν. Αν θα με αγαπάει ο τάδε το ίδιο ή λιγότερο σε δέκα χρόνια. Αν για τον δείνα υπήρξα καθοριστική στην ζωή του. Αν η τάδε αντροπαρέα με βρίσκει ωραία ή, κατά βάθος, λίγο γραφική και ‘’ιδιαίτερη’’ περίπτωση και προτιμάει τις χαζούλες και σέξυ κοντούλες δικηγορίνες που τους κωλοτρίβονται με την ίδια μυτίτσα και τον ίδιο κομμωτή και τις ίδιες πέρλες. Αν ο τάδε που ξέρω ότι με καυλαντίζει, με θεωρεί παράλληλα και σοβαρή συγγραφέα. Τέτοιες αηδίες σκέφτομαι.

Ω, όλες οι γυναίκες σκεφτόμαστε τέτοιες αηδίες, κύριοι. Ακόμα και η σοβαρή, απόμακρη οδοντογιατρός που σας έκανε τον καθαρισμό σας σήμερα το πρωί. Οι άντρες που ασχολούνται μαζί μου με βλέπουν με μερικούς συγκεκριμένους τρόπους: συχνά, με φοβούνται, αποτελώ απειλή, για μια σειρά από λόγους. Άλλοτε, με βλέπουν με μισό μάτι, είμαι σίγουρη ότι προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι δεν είμαι ο τύπος τους (δεν λέω δα ότι είμαι και όλων ο τύπος) και μετά βεβαιότητας μιλούν άσχημα στις γκόμενές τους για μένα (έλα μωρέ με την αγγούρω/σιγά, μόνο από σώμα λέει/άντε ρε με την ψωνισμένη κτλ) και δυο ωρίτσες μετά χαζεύουν στόρις ή μου στέλνουν dm.

Υπάρχουν οι περιπτώσεις εκείνων που είναι πολύ δυνατοί χαρακτήρες ή για δέσιμο: αυτοί με ερωτεύονται. Και, έπειτα, είναι οι άλλοι: εκείνοι που εκπλήσσονται με την περίπτωσή μου για δικούς τους λόγους, που επιθυμούν να με πατρονάρουν, να μου πουν τι θεωρούν ότι μου πάει να γράφω, να τρώω, να φοράω, να λέω. Κάποιοι από αυτούς έχουν το θράσος να θεωρούν ότι λαμβάνω σοβαρά υπόψη τη γνώμη τους. Κι εγώ τους αφήνω να το πιστεύουν. Ιδίως όταν τους πετυχαίνω τύφλα στο μεθύσι σε κάτι μπαρ.

Απόψε, να τους ξέχναγα όλους. Να διεκδικούσα την Μαρία, μια Μαρία. Να της έκοβα ένα λουλούδι από τον δρόμο να της το χάριζα. Να της μύριζα τα μαλλιά, μέσα από τον λαιμό. Να έβλεπα τον πόθο να ξυπνάει στο βλέμμα της. Στο γυναικείο βλέμμα της. Που ούτε σκέφτεται αν θα μπορέσει να με ικανοποιήσει, ούτε αν είμαι καλύτερη ή χειρότερή της σε κάτι, ούτε αν θα κομπλάρει και δεν θα της σηκωθεί. Να είναι μέλι και φλόγα, για χάρη μου. Κι εγώ να μην το κάνω αυτή τη φορά ως παιχνίδι αισθησιασμού ή σαγήνης για κάποιο τρίτο αντρικό βλέμμα που με νοιάζει, αλλά να το κάνω για μένα. Να μην φιλιέμαι δημοσίως όπως στην Ύδρα το καλοκαίρι με μια γυναίκα, απλώς επειδή ήταν η τελευταία μου νύχτα και ήθελα να κάνω μια τρέλα, να φιλιέμαι μαζί της επειδή την θέλω, επειδή θέλω, επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Φυσικά και απαρεγκλίτως επειδή το θέλει κι αυτή. Παράφορα.

Δεν ξέρω πώς είναι να θες μια γυναίκα.  Θα ήθελα να δω τι θα σκέφτεται και τι εικόνες θα πλάθει το μυαλό μου. Θα ήθελα να μπορώ να λατρέψω το αιδοίο όπως λατρεύω τους φαλλούς. Να κοιτάζω μια γυναίκα  καθώς κοιμάται, όπως ακριβώς κοιτάζω τους αγαπημένους μου μαλάκες που μισανοίγουν τις στοματάρες τους και γλυκοροχαλίζουν με τα χέρια τους επάνω μου κι εγώ η ηλίθια να εμπνέομαι και να καυλώνω πάλι, αμέσως, ξανά. Έτσι όπως χαϊδεύω τη μέση τους και τρελαίνομαι καθώς εκείνη στενεύει προς τα κάτω προς τον κώλο, να χαϊδεύω στον αντίποδα την καμπυλότητα των γλουτών που φαρδαίνουν, μιας γυναίκας, μιας Μαρίας.

Να μυρίζω αρώματα πάνω της γνώριμά μου που μου προξενούν όμως ό, τι το Paco Rabanne και το Axe και κάτι πιπεράτα, ακανθώδη, προφανώς φτηνά ανδρικά αρώματα που φορούν καμιά φορά οι ηλεκτρολόγοι ή οι σερβιτόροι στα νησιά κι εγώ γουστάρω την ζωή μου. Όχι, όχι, τώρα να τη βρίσκω λέει με λουλούδια, ροδάκινα, νότες βανίλιας και μικρά γκλίτερ που θα είχε μέσα η ενυδατική της και θα έχουν σκαλώσει στις γάμπες ή τις μασχάλες της. Κολλημένη εγώ σε έναν ελαφίσιο αυχένα, να ονειρεύομαι το σμίξιμο των χειλιών μου με τις ρώγες Της, να κάνω εκείνη, μια γυναίκα, να τελειώσει όπως ποτέ ξανά και μαζί της κι εγώ.

Τι κάθομαι και σκέφτομαι, μωρέ;  Όπως τις προάλλες, που περπατούσα στη Μάρνη νύχτα και μίλησα σε μιας εκδιδόμενη τρανς, τη Νατάσα. Σκέφτηκα, να είχα λεφτά, να την έπαιρνα σπίτι για μια νύχτα. Να πίναμε μαζί ένα κρασί και να φλερτάραμε. Όχι σεξ, ίσως ένα φιλί. Ένα ολότελα γυναικείο φιλί, μαλακό, υγρό, όμορφο, ήμερο. (Ως γνωστόν, ο πούτσος δεν κάνει τον άντρα, κι αν ακόμα η Νατάσα δεν τον είχε κομμένο, γυναικάρα με τα όλα της είναι. Όχι άντρες, είπα! Για μια νύχτα όχι, ούτε καν στην σκέψη μου).

Θέλω κι εγώ να αδιαφορήσω. Για την λαχτάρα της γυναικείας σάρκας. Για τα ζουμιά, για την απαλότητα, για την αλλιώτικη αίσθηση που ξέρω ήδη (σκίτσo: Milo Manara).

Ξεφυλλίζω το προς έκδοση παράξενο και μεθυστικό μυθιστόρημα VULVA του Κώστα Λαδόπουλου. Μιλά για τον κεντρικό του ήρωα σε μια φάση και λέει το εξής: ‘’Του αρέσουν όμως οι γυναίκες, όλες οι γυναίκες. Το γουστάρει  τώρα αυτό το σμάρι που ζουζουνίζει γύρω του και στην καθεμιά κάτι καλό βρίσκει. Στη μιά τα μεγάλα στήθια της,  στην άλλη τα μυτερά της λεμόνια, στη μιά οι φαρδιοί της γοφοί, στην άλλη το αγορίστικο σώμα της, στην τρίτη  την λεπτή μέση, στην άλλη τα γόνατά της. Τις χαϊδεύει όλες με τα μάτια του, καμιά να μη μείνει παραπονεμένη.’’ Ξέρω, ότι ο Κώστας αυτοβιογραφείται σε αυτήν την παράγραφο.

Αχόρταγη καθώς είμαι, δε με νοιάζει που το νιώθω ήδη όλο αυτό για τους άντρες: τους με κοιλιά, τους με μούσια, τους χωρίς, τους μεγαλύτερης ηλικίας, τα τεκνάκια λιγότερο αλλά κι αυτά μέσα, τους φαλακρούς (ω θεέ μου, πότε θα κάνω σεξ με έναν φαλακρό;), τους γαλανομάτηδες, τους χειροδύναμους, τους εξαντρίκ, τους μελαγχολικούς…Όχι, θέλω να το νιώσω, να το βιώσω και με τις γυναίκες. Έστω με μία. Για ένα βράδυ. Να μου επιτραπεί ένα είδος ψυχικής μετάβασης. Να κάνω κτήμα μου για μερικές ώρες το βλέμμα μιας πραγματικής Λεσβίας. Ομολογώ, για πρώτη φορά ανοιχτά και δημόσια, ότι οι λεσβίες μού προξενούν ένα κράμα θαυμασμού και τρόμου. Γυναίκες-που-αδιαφορούν-μπρος-στην Πούτσα. Ουάου, πόσο παντοδύναμες!

Θέλω κι εγώ να αδιαφορήσω. Προς τιμήν της γυναικείας σάρκας. Για τα ζουμιά, για την απαλότητα, για την αλλιώτικη αίσθηση που ξέρω ήδη (από εμπειρία σε threesome) ότι διαθέτει η θηλυκότητα. Να μπορέσω λέει να κάνω έρωτα κανονικό με μια γυναίκα. Μια γυναίκα που ίσως, στην φαντασίωσή μου, θα θέλω πιο πολύ εγώ. Που θα την κυνηγήσω, γοητεύσω, στο τέλος ‘’ρίξω’’ στο κρεβάτι του-σχωράτε με για την πολιτική ανορθότητα.

Κι αν, βρε παιδί μου, μου αρέσει πολύ, πάρα πολύ όμως, τότε τι να πω. Μη σώσω και γυρίσω στους άντρες ποτέ. Όσα έχω νιώσει και μοιραστεί με μερικούς από εσάς αισθάνομαι, φορές, ότι φτάνουν για μια και ίσως για δύο ζωές. Υπερβάλλω; Μπορεί. Ε, δεν σας τρώω και το ψωμί σας, στην τελική. (Φαντάζεστε, όμως, να σας ‘’έτρωγα’’ τις γκόμενές σας; Μεταφορικά και κυριολεκτικά…).

 ΥΓ: Δεν έχω καημό να δοκιμάσω να κάνω σεξ με γυναίκα. Το λέω για να σας προλάβω, τους φωστήρες-αναγνώστες που σπεύδετε να μου στείλετε κάθε φορά τα δικά σας. Δυνατότητα τέτοια υπάρχει, απλώς δεν ενδιαφέρομαι καθότι στρέιτ η καψερή. Καημό έχω, σε βαθμό ποιητικής φαντασίωσης, να μεταμορφωθώ εγώ, η Γεωργία, σε λεσβία, και να νιώσω ό, τι μπορεί να νιώθει μια λεσβία για μια γυναίκα. Όποιος δεν κατάλαβε αυτό που μόλις έγραψα να το διαβάσει πάλι από την αρχή. Και μετά, πάλι. Όσες φορές χρειαστεί.

ΥΓ2: Ζητώ συγγνώμη εάν το παρόν κείμενο προσβάλλει με οποιονδήποτε τρόπο κάποια ομοφυλόφιλη ή αμφιφυλόφιλη αναγνώστρια, δεν είναι καθόλου πρόθεση, ούτε κάτι το οποίο, αν συνέβαινε, θα με άφηνε αδιάφορη. Πάντοτε, ανοιχτή για συζήτηση, η στήλη μου και εγώ.

Διαβάστε ακόμα: New Year’s Sexolutions: 25 ερωτικά manifestations για ένα καυτό 2025.

TAGS :
sex editor

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook