Sex Editor: Ένα σεξ την εβδομάδα να μας φεύγει η κρυάδα

Μην κάνετε σεξ μόνο για να κάνετε σεξ. Η Sex Editor του Andro, Γεωργία Δρακάκη, το εξηγεί σωστά και φωτογραφίζεται από τον Κωνσταντίνο Σακουλά.

Συχνά, νοιαζόμαστε αν είναι νορμάλ κάτι που κάνουμε ή που θέλουμε. Έπειτα, αν είναι νορμάλ η συχνότητα που το κάνουμε ή που το θέλουμε. Και μετά, πάμε στον ψυχολόγο ή τα συζητάμε για ώρες με τους φίλους και τους συναδέλφους μας. Πιστεύω ότι τα φεγγάρια της νέας εποχής που έχουν κιόλας χλωμά ανατείλει μάς καθοδηγούν να αγκαλιάσουμε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, μη εντάσσοντάς τες σε ένα γενικό σύστημα ή λίστα κανόνων. Το σεξ είναι θέμα τζηζ, φυσικά.

Πάντοτε, έκανα περισσότερο σεξ από τις φίλες μου. Εκτός κι αν αυτές ψεύδονταν-που είναι πάντοτε πιθανό, με την έννοια ότι κάποια πράγματα για κάποιους είναι αυστηρώς προσωπικά και, ιδίως όταν είναι πασπαλισμένα με κανα δυο τρία ταμπού, τότε καθίσταται δύσκολο να τα μοιραστείς. Και ναι, είναι ταμπού μια γυναίκα να κάνει πολύ σεξ. Ακόμα και στις μέρες μας, μια πολύ ενεργή σεξουαλικά γυναίκα μπορεί να θεωρηθεί ακατάλληλη για σχέση ή για δέσμευση. Αυτό το αηδιαστικό πράγμα που λέγεται body count, μοιάζει να θέτει τις γυναίκες με πολλούς εραστές και εμπειρίες σε άλλη κατηγορία από αυτήν στην οποία βρίσκεται ένας άντρας με ενεργό κρεβάτι.

Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστες μονογαμικές σχέσεις χρόνων έχουν πολύ, διαρκές και ποιοτικό σεξ. Τα σώματα αρχίζουν να αλληλοοικειοποιούνται και η ηδονή δεν μπορεί να προκύψει από το αδελφό δέρμα. Έτσι, διάφοροι παντρεμένοι κύριοι (και κυρίες, μπιαν σουρ!)  καταφεύγουν σε απάτη, κέρατο, προδοσία παντοιοτρόπως. Μέσα τους, την γυναίκα τους λατρεύουν, με αυτήν θέλουν να κοιμηθούν, σε αυτήν θέλουν να προσφέρουν, αυτή έφερε το παιδί τους στον κόσμο. Αλλά ο κώλος της Μαρίας από Περιστέρι στο Instagram τούς ανάβει τα λαμπάκια. Τις προάλλες, έκανα sexting, για πρώτη φορά στην ζωή μου, με πασάγνωστό μου, παντρεμένο κύριο. Πέρασα φανταστικά, νομίζω κι αυτός. Η γυναίκα του θα είχε την ίδια άποψη αν διάβαζε τι μού έγραφε και τι του απαντούσα και πώς κατέληξε όλο αυτό; Είναι sex το sexting; Αχ, αυτοί οι καιροί των επανεφευρέσεων των ορισμών… Stricto sensu, μάλλον δεν είναι. Είναι μονήρεις αυνανισμοί, συντονισμένοι αμφοτεροβαρώς. Όπως βλέπω μια ταινία εγώ από το Netflix ας πούμε και την βλέπει η Σλοβάκα φίλη μου από την Μπρατισλάβα at the exact same time για να την αναλύουμε και να την σχολιάζουμε μηνυματικώς.

Η επιστήμη έχει έρθει κι έχει πει ότι δεν σημειώνονται σοβαρές παρενέργειες σε αυτούς που δεν γαμούν ή/και γαμιώνται. Έχει δηλώσει όμως ότι το σεξ έχει δεδομένα πλεονεκτήματα για αυτούς και αυτές που το τρυγούν και που το χορεύουν. Αυτό το cardio πράμα που λέγεται γαμήσι, μάς τονώνει, απελευθερώνει χρήσιμες ορμόνες για το σώμα και την ψυχή μας, μάς γυμνάζει ελαφρώς, μάς χαλαρώνει, μάς στέλνει πιο εύκολα για νάνι, μάς χαρίζει λάμψη και φρεσκάδα (λέμε τώρα) το επόμενο πρωί. Κι ένα μηνυματικό γαμήσι, αν θέλετε τη γνώμη μου, είναι καλύτερο από το τίποτα. Αν και, για μένα, παραμένει μια θλιβερή όψη της νέας πραγματικότητας. Να διαβάζεις το ‘’αχ’’ του άλλου, να σου λέει πως έχυσε για πάρτη σου και το δωμάτιό σου να είναι αλαβάστρινο. Να φαντάζεται το δέρμα σου απαλό και καυτό κι εσύ να φοράς φλις πιτζάμα πάνω από τα μισοαξύριστα πόδια σου με το ξεφλουδισμένο πεντικιούρ. Ίου.

«Αγαπώ την περίοδο της αρχής μιας νέας σχέσης. Τις μέρες και εβδομάδες της ανακάλυψης, των πρωτόφαντων υφών και οσμών του άλλου» (σκίτσο: Milo Manara).

Από την άλλη, ξενερώνω να διαβάζω σε άρθρα ότι το σεξ κάνει καλό στην πίεση, μειώνει τον κίνδυνο εμφραγμάτων και χαμηλώνει τα επίπεδα άγχους. Γιατί το σεξ έχει και λειτουργίες ποιητικές που δεν αφορούν καθόλου τα φθαρτά μας κορμάκια-σαράκια. Σεξ κάνω μέρα μεσημέρι με έναν άνθρωπο που θα επιλέξει το μυαλό μου και κάθεται απέναντί μου στο καφέ από όπου τώρα γράφω αυτές τις σειρές, σεξ κάνω με το περπάτημά μου στον δρόμο, όταν αγαπώ τα παπούτσια που φορώ και το καινούργιο μου χειμωνιάτικο παλτό, σεξ όταν επί πάλκου κρέμομαι και χαρίζω τραγουδάκια σε ακριβά πρόσωπα που σωπαίνουν στην φωνή μου και κοιτούν με αγάπη και με άφεση. Σεξ στο φιλί που μένει ως είναι και δεν γδύνει στην πορεία τις κοιλιές από τα ρούχα τους, σεξ στο βλέμμα εκείνου που ερωτεύομαι και μελώνω και χάνομαι, όταν με κοιτά στο σούπερ μάρκετ σα να είμαι η ωραιότερη γυναίκα της γης, κι ας έχω κλάμερ στα μαλλιά και μαύρους κύκλους στα ματάκια από κάτω.

Εντάξει, όλοι ξέρουμε ότι στους άνδρες, ο προστάτης βοηθιέται πολύ από τακτικούς οργασμούς. Το ξαλάφρωμα των αρχιδιών που λέω κι εγώ. Κρίνοντας από μένα, που δεν φέρω όσχεο, είμαι σε πολύ καλύτερη διάθεση τις μέρες που είμαι σεξουαλικά ενεργή από ό, τι τις άλλες. Διαπιστώνω, όμως, όσο βαθαίνω στο μεγάλωμά μου και στο βάδην μου στην Terra(τώδη) Γη, ότι καθόλου σεξ είναι προτιμότερο από κακό ή, φευ, μέτριο σεξ (το λέω γιατί μετά από κακά σεξ, λίγα ευτυχώς μέχρι στιγμής, γράφω κάτι, αντλώ έμπνευση, στο κάτω κάτω sex editor είμαι, σχεδόν επιβάλλεται να έχω και τέτοιες εμπειρίες, αλλά την μετριότητα δεν την αντέχω ούτε στον καφέ, ούτε στην ζωή, ούτε στις δουλειές, ούτε στα σκέλια μου) και ότι μια περίοδος ανυδρίας, κατά προτίμηση εκούσιας, μπορεί να αποτελέσει το έδαφος που θα χρειαστεί για να ανθίσει το επόμενο πουτσοχάμπερό μου. Να βγάλει φύλλα και άνθη και, γιατί όχι, καρπούς. Ανάμεσα σε δεκάδες σώματα, ο δρόμος χάνεται. Κάθε πούτσα φαντάζει ίδια. Οι οργασμοί έρχονται πιο βεβιασμένα, όλα μοιάζουν ανυπόφορα επαναλαμβανόμενα, για το όνομα του καλού θεού, δεν χρειάζεται, δεν αξίζει να είναι έτσι για να πούμε ότι γιορτάσαμε τα νιάτα, τα κορμιά και τις καύλες μας. Τώρα, πια, το αντιλαμβάνομαι αυτό.

Όπως, επίσης, αντιλαμβάνομαι την ανεκτίμητη αξία των στιγμών που είσαι με τον άνθρωπό σου, μόνοι σας σε ένα δωμάτιο, και επιλέγετε μαζί να ΜΗΝ κάνετε σεξ. Αλλά να κοιταχτείτε, να αγκαλιαστείτε, να αναλύσετε μέχρι αηδίας ένα πρόβλημα, να διαβάσετε ποίηση ο ένας στον άλλον, να χαϊδεύετε τα σκυλογατόπαιδά σας με τις ώρες και να τα ταχταρίζετε, να ντερλικώνετε τζανκ φουντ, να κοιμάστε αγκαλιά με τα βρακιά στεγνά, να σπάτε σπυράκια ο ένας από την πλάτη του άλλου, να ξυπνάτε ζεστά και μαλακά κι ο ένας σας να βγει να φέρει καφέ, να χαμογελάτε, να κάθεστε αντικριστά με τα λάπτοπ σας και να δουλεύετε παρέα, να μιλάτε με τα inside jokes σας και με την κοινή γλώσσα που καταφέρατε να εφεύρετε μαζί. Βρίσκω πολύ περισσότερη υγεία (ψυχική και σωματική) σε αυτό το σκηνικό, από ό, τι σε ένα σκηνικό φρενήρους εναλλαγής συντρόφων, σεντονιών και εσωρούχων. Ναι, η μία συνθήκη δεν έχει οργασμούς και οξυτοκίνη, σεροτονίνη κτλ, ενώ η άλλη έχει. Αλλά, η μία συνθήκη έχει οικειότητα και αποδοχή, η άλλη λύσσα και αγωνία.

Αγαπώ την περίοδο της αρχής μιας νέας σχέσης. Τις μέρες και εβδομάδες της ανακάλυψης, των πρωτόφαντων υφών και οσμών του άλλου. Το να βρεις πώς χύνεις μαζί του, πώς τρίβεσαι έτσι, πώς σου αρέσει κάτι που μόνο αυτός και πρώτα αυτός ανακαλύπτει πάνω σου ή μέσα σου. Όμως, γνωρίζω και περιπτώσεις απελπισμένα ερωτευμένων ανθρώπων που απέχουν από την σωματικότητα, γιατί έχουν ανάγκη να κοιταχθούν, να μιλήσουν, να αγκαλιαστούν. Συχνά, οι άνδρες αγχώνονται με την στύση τους ή την χάνουν όταν θέλουν υπερβολικά πολύ μία γυναίκα. Και συχνά, για μια ερωτευμένη γυναίκα, είναι προτιμότερη μια σφιχτή αγκαλιά ή ένας οργασμός από την τριβή των σωμάτων, από ό, τι μια απόλυτη γύμνια με έναν πούτσο να μπαινοβγαίνει.

Δεν θέλω να παρανοήσετε-δεν τα’ χω χαμένα, δεν αποκηρύσσω το σεξ. Όταν και αν συμβεί αυτό, να ξέρετε ότι κάτι θα έχει πάει πολύ στραβά με μένα και δεν θα ντραπώ να ζητήσω την βοήθειά σας. Απλώς λέω ότι καλύτερο και θεϊκότερο σεξ μπορεί να συμβεί μετά από περιόδους μη σεξ και, επίσης, ότι αξίζει περισσότερο η αναμονή για συνεύρεση με το/τα άτομα που αληθώς επιθυμούμε ψυχή τε και σώματι, έστω μόνο σώματι, από ό, τι συνεύρεση-απλώς-για-να-μην-πάει-χαμένο-το-σαββατόβραδο που βγήκαμε και ξοδέψαμε και λεφτά και, τι τώρα, δεν θα τον βρέξουμε; Εναντιώνομαι σε αυτήν την λογική, η αισθητική της μού δημιουργεί αναγούλα. Όχι ότι δεν την κατανοώ πάντως ή δεν την συγχωρώ σε κάποιες περιπτώσεις, πρωτίστως στον εαυτό μου, που έχει πέσει θύμα της ενίοτε-και δη, μέχρι πέρσι το καλοκαίρι, ας πούμε. Η αίσθηση του να τελειώνει το σεξ με ένα άτομο που θέλουμε έτσι κι έτσι δεν μπορεί εύκολα να συγκριθεί με κάποια άλλη. Προσωπικά, θέλω να εξαφανιστεί από μπροστά μου, θέλω να κάνω καυτό ημίωρο μπάνιο και να κοιμηθώ μέχρι το μεθεπόμενο μεσημέρι. Να ξυπνήσω και να έχω ξεχάσει. Αλλά, αυτό δεν γίνεται. Κι έτσι, κουβαλάω αυτό το αχρείαστο βάρος για μέρες.

Όταν είμαστε θλιμμένοι, επίσης, δεν είναι καλό να μας πιέζουμε για σεξ, επειδή τάχα μου, είναι μη φυσιολογικό που δεν έχουμε γαμηθεί εδώ και έναν μήνα, ξέρω γω. Όχι, παιδιά. Φυσιολογικό είναι να ακούμε το κορμί μας. Και όσες ευεργεσίες μάς χαρίζει ο έρωτας, άλλες τόσες μάς χαρίζει και η μοναχικότητά μας, η περιφρούρησή μας για να μπορέσουμε να πενθήσουμε, να κοιμηθούμε, να μάς κοιτάξουμε όπως μόνο εμείς ξέρουμε και μπορούμε. Είναι στενάχωρο, μονάχα, να βρισκόμαστε σε μία σχέση που ο ένας θέλει περισσότερο από τον άλλον και αυτό δεν συναντάται κάπου στην μέση. Μου έχει συμβεί αρκετές φορές να νιώθω ότι θέλω περισσότερο από τον γκόμενό μου. Μου έχει συμβεί αρκετές φορές να θέλει, σε κάποια στιγμή ή φάση που εγώ δεν το έχω καν στο μυαλό μου. Ξενερώνω όταν θέλω εγώ και ο άλλος δεν θέλει. Και στεναχωριέμαι να ‘’μην το δώσω’’ όταν ο σύντροφός μου το ζητά. Στο κάτω κάτω, εμένα δε χρειάζεται να μου σηκωθεί. Η χαρά με βρίσκει κάπου στη μέση. Πόσες γυναίκες το ζούμε αυτό; Ξέρω ξέρω. Πάααρα πολλές.

Άρα, αντί να μας απασχολεί, λέω εγώ, πόση ποσότητα σεξ είναι φυσιολογική και αντί να σκεφτόμαστε τον γείτονα που όλο γκαρίζει, κάθε Σαββατόβραδο και με διαφορετική συντροφιά, είναι καλό να δούμε τι θέλουμε, τι χρειαζόμαστε. Είναι καλό να ακούσουμε το σώμα μας, να μην φοβηθούμε εάν έχουμε καιρό να σεξουαλιστούμε, να το τολμήσουμε εφόσον το λαχταράμε, να αφεθούμε σε αυτό εφόσον μάς ευνοεί και μάς χαρίζει γαλήνη. Είναι επίσης καλό να ανοίξουμε συζήτηση με το ταίρι μας ή με τον/τους παρτενέρ μας: να κουβεντιάσουμε τις φαντασιώσεις μας, να ζητήσουμε να μας κάνουν ή να κάνουμε, να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας, να βαθύνουμε στην οικειότητα, να ταράξουμε, σε άλλη περίπτωση, τα λιμνασμένα νερά, αλλάζοντας στάσεις και τοποθεσίες, αλλάζοντας εσώρουχα και φωτισμό στην κρεβατοκάμαρα.

Εκεί έξω, guys, υπάρχουν άτομα που το βρέχουν καθημερινώς, αλλά που η ψυχούλα τους το ξέρει πόσο άδειοι/ες νιώθουν. Και όχι, αυτό που λέω, δεν είναι (σιγά που θα ήταν!) ηθικοπλαστικό ή συντηρητικούλι. Απλώς, προτιμώ να ξέρω πως χύνω σαν θεά δυο φορές το μήνα-που λέει ο λόγος, μην πάρουμε και τόσες αποστάσεις-από το να στήνω πωπουδάκι για να με γαμεί στα τέσσερα κάθε βράδυ ένας γκόμενος που δεν μου πάει στο κορμί μου ή διάφοροι, τυχαίοι καλλονοί που δεν καταφέρνουν να φέρουν αληθινό ηλεκτρισμό στο δέρμα του. Το δέρμα μας, αδέρφια, όσο μεγαλώνουμε, ακριβαίνει. Κι αυτό το βρίσκω θαυμάσιο. Κάντε όσο σεξ γουστάρετε, με όποιους γουστάρετε και, πρωτίστως, με τους εαυτούς σας! Με τα ωραία σας τα χεράκια! Από εκεί ξεκινούν, αν όχι όλα, τότε πάρα πολλά…

Eξήγηση του τίτλου: η κρυάδα του κορμιού, γιατί κυλά το αίμα/η κρυάδα της καρδιάς, γιατί χτυπάει δυνατά/η κρυάδα του μυαλού, γιατί αδειάζει από τα άγχη και τις υπαρξιακές μας αγωνίες-έστω για λίγο.

Διαβάστε ακόμα: Sex Editor, ο δεκάλογος των dick pics.

TAGS :
sex editor

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook