Σπάστε τη ρουτίνα και ο χρόνος δεν θα τελειώσει ποτέ. Aλλιώς, η ζωή φεύγει…

Στο Inception ο χρόνος είναι σχεδόν σαν υδράργυρος. Δεν μπορείς να τον πιάσεις. Ας παίξουμε με τον χρόνο, λοιπόν.

Το οκτάωρο στο γραφείο; Μια αιωνιότητα. Οι μέρες ραστώνης των καλοκαιρινών διακοπών; Μια έκλαμψη της στιγμής. Πότε πήγες στο νησί, πότε γύρισες – ούτε που το κατάλαβες. Το γνωστό (εν πολλοίς πανάρχαιο) ζήτημα του χρόνου. Κοινώς: αναζητώντας τον χαμένο χρόνο που έγραφε και ο Μαρσέλ Προυστ.

Αλήθεια, έχετε παρατηρήσει πόσο λιγότερος φαίνεται ο χρόνος τώρα, σε σχέση με όταν ήμασταν 10 ετών. Τότε πιστεύαμε πως το παιχνίδι δεν θα τελειώσει ποτέ, ο χρόνος είναι άπειρος, το ρολόι ένα παιχνίδι που κάνει τικ-τακ. Ενώ τώρα όλα μοιάζουν στενά, αφυδατωμένα, κλεισμένα σε ένα μικρό κουτί χρόνου. Μήπως πάσχουμε από νοσταλγία; Μήπως σκεφτόμαστε πως θα ήταν καλύτερα να επιστρέψουμε στην παιδική μας ηλικία τότε που όλα έμοιαζαν άπειρα και ατελεύτητα;

Κι όμως, δεν είναι νοσταλγία. Η νευροεπιστήμη το εξηγεί μια χαρά αυτό που μας συμβαίνει. Ο εγκέφαλός μας κρύβει ένα πολύτιμο μυστικό. Όσο και αν πιστεύουμε το αντίθετο, δεν ακολουθεί ως πιστό σκυλί τον χρόνο. Αυτό που εξιτάρει τον εγκέφαλό μας είναι η καινοτομία, το διαφορετικό, το καινούργιο. Να γιατί τα παιδικά μας καλοκαίρια ήταν γεμάτα από εκατομμύρια λεπτά και δευτερόλεπτα. Διότι κάθε στιγμή, μα κάθε στιγμή, ανακαλύπταμε και κάτι καινούργιο. Ως νιόβγαλτοι όλα μας φαίνονταν άγνωστα και όμορφα καθώς τα ανακαλύπταμε. Ω, πόσο ωραίοι εξρευνητές ήμασταν τότε.

Γιατί όταν είμαστε ευτυχισμένοι ο χρόνος σταματάει;

Σκεφτείτε την πρωινή σας ρουτίνα: ξυπνάτε σχεδόν την ίδια ώρα, πίνετε καφέ, πηγαίνετε στη δουλειά κάνοντας τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα. Αυτό κι αν είναι η ημέρα της μαρμότας. Τι περιμένετε να κάνει ο εγκεφαλός σας; Προφανώς θα συμπιέσει αυτά τα μοτίβα σε ένα ενιαίο ίχνος μνήμης. Οι εβδομάδες γίνονται στιγμές. Οι μήνες διαλύονται σε μέρες.

Για αλλάξτε τώρα το σκηνικό και θα κατανοήσετε τη διαφορά; Θυμάστε το πρώτο φιλί που δώσατε; Την πρώτη ημέρα στη δουλειά; Μήπως ένα ταξίδι στο εξωτερικό; Κάποιο σημαντικό επίτευγμά σας; Αυτές οι στιγμές τεντώνονταιστη μνήμη σου. Γιατί; Επειδή εκείνες τις σπάνιες στιγμές, ο εγκέφαλός σας ήταν πλήρως ξύπνιος και δεν σταματάει να ρουφάει και να καταγράφει τα πάντα.

Κάπου εδώ βρίσκεται και η σκληρή ειρωνεία του πράγματος: όσο πιο αποτελεσματική γίνεται η ζωή μας, τόσο πιο γρήγορα φαίνεται να ξεγλιστράει από τα χέρια μας. Μας καταπίνουν οι ρουτίνες και οι συνήθειές μας. Τα ίδια τα πράγματα που μας κάνουν παραγωγικούς, στην πραγματικότητα μας κλέβουν τις εμπειρίες που μπορεί να μας προσφέρει ο χρόνος.

Κι όμως, μπορούμε να… χακάρουμε το σύστημά μας: Η συμπίεση χρόνου του εγκεφάλου μας δεν είναι φυλακή. Είναι ένα χαρακτηριστικό που μπορούμε να το ελέγξουμε. Το μυστικό είναι ένα: σπάμε τα μοτίβα και αναζητούμε κάτι νέο. Ακολουθούμε μια νέα διαδρομή για να πάμε στη δουλειά. Μαθαίνουμε μια νέα δεξιότητα. Εξερευνούμε άγνωστα μέρη. Γενικώς, κάνουμε πράγματα που δεν τα είχαμε διανοηθεί ποτέ.

Δεν πρόκειται απλώς για τη «δημιουργία αναμνήσεων». Πρόκειται για την επέκταση της βιωμένης εμπειρίας του χρόνου. Για το να νιώθεις το πλήρες βάρος και την υφή των ημερών σου. Για το να είσαι ξύπνιος για τη δική σου ζωή. Στην πραγματικότητα δεν θέλουμε περισσότερο χρόνο, αλλά πιο πλούσιο, βαθύτερο και περισσότερο συνειδητό χρόνο.

Ας αναρωτηθούμε ειλικρινά: Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάναμε κάτι για πρώτη φορά; Πότε ήταν η τελευταία φορά που νιώσαμε πραγματικά ετοιμοπόλεμοι εκείνη τη στιγμή; Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάναμε τον χρόνο να κυλήσει πιο αργά; Εντέλει, οι ρουτίνες δεν μας κάνουν αποτελεσματικούς. Σε αντίθεση με τις περιπέτειες που μας δίνουν ζωντάνια. Λοιπόν, είμαστε έτοιμοι να κάνουμε την αρχή;

Διαβάστε ακόμα: Τι φταίει και είμαστε συνέχεια κουρασμένοι;

TAGS :
ζωή

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook