To Euro της Γερμανίας είναι το 6ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο οποίο συμμετέχει – περισσότερα από κάθε άλλον. (Φωτογραφία: UEFA)

    Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στη Γερμανία είχε αρκετό ενδιαφέρον, προτού καν αρχίσει. Ξεκινούσε με ένα αδιαμφισβήτητο φαβορί (αυτό της Γαλλίας που κατά γενική ομολογία έχει το πληρέστερο ρόστερ), μερικές πολύ δυνατές ομάδες (βλέπε Ισπανία, Γερμανία, Αγγλία) και αρκετές που μπορούσαν να φέρουν τα πάνω κάτω, όπως η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Ιταλία. Και φυσικά τη Πορτογαλία.

    Όσα νέα ή ανερχόμενα αστέρια της στρογγυλής θεάς έχει να μας παρουσιάσει η διοργάνωση, αυτό το Euro ανήκει στον Κριστιάνο Ρονάλντο. Είναι το δικό του ευρωπαϊκό last dance, και τόσο αυτός όσο και όλη η Πορτογαλία θα ήθελαν να πει το «αντίο» του με το τρόπαιο στα χέρια. Όσο αφορά την υπόλοιπη Ευρώπη, ωστόσο, τα συναισθήματα σίγουρα δεν είναι αμοιβαία. Δεν πλησιάζει ούτε στο ελάχιστο με τη παγκόσμια τρέλα που υπήρχε πριν δύο χρόνια, που όλος ο πλανήτης ήθελε ο Λίονελ Μέσι να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο με την Αργεντινή. Μοιάζει και με αδικία αυτό.

    Την εικόνα του αντιπαθητικού την δημιούργησε ο ίδιος. Η μόνιμη γκρίνια του και το ύφος «εγώ είμαι και κανένας άλλος» έκαναν πάρα πολλούς να είναι haters αντί οπαδοί του.

    Για 55 λεπτά κόντρα στην Τουρκία, ο Ρονάλντο ήταν μόνο νεύρα και γκρίνια. (Φωτογραφία: Robert Michael / AP)

    Αδικία; Και «ναι» και «όχι», θα πω. «Ναι» επειδή μιλάμε για έναν από τους κορυφαίους (μαζί με τον Μέσι οι δύο καλύτεροι) του 21ου αιώνα. Έναν παίκτη που έχει κατακτήσει (σχεδόν) τα πάντα, που σκοράρει με όλους τους τρόπους, που εδώ και δύο δεκαετίες βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, που παρά τα 39 του χρόνια μοιάζει πιο νέος από πολλούς 25αρηδες. «Όχι» επειδή αυτή την εικόνα του αντιπαθητικού την δημιούργησε ο ίδιος, χωρίς καμιά βοήθεια. Η γκρίνια του στο γήπεδο και προς τους συμπαίκτες του, το ψωνίστικο στυλ του, η μανία του να δείχνει τους κοιλιακούς του, ο ποζεράδικος πανηγυρισμός «SIUUU», το ύφος «εγώ είμαι και κανένας άλλος» έκαναν πάρα πολλούς να είναι haters αντί οπαδοί του.

    Και αυτά τα δύο πρόσωπα φρόντισε να τα βγάλει από νωρίς και στο Euro της Γερμανίας. Ιδιαίτερα το ματς κόντρα στην Τουρκία, εκεί που η Πορτογαλία κέρδισε εύκολα με 3-0, ο Ρονάλντο ήταν η επιτομή του «Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ». Ή η επιτομή κλασικός Κριστιάνο Ρονάλντο.

    Πριν από 10 χρόνια, δεν υπήρχε περίπτωση να δώσει αυτή την ασίστ – θα τελείωνε μόνος του τη φάση. (Φωτογραφία: UEFA)

    Για 55 λεπτά, ο CR7 ήταν μια κινητή γκρίνια μέσα στο γήπεδο. Δεν του ερχόταν η μπάλα εκεί που ήθελε; Γκρίνια. Δεν του άρεσε η πάσα; Γκρίνια. Δεν του έδιναν πάσα; Γκρίνια. Ήθελε να σκοράρει και δεν μπορούσε. Γκρίνια. Και στο 55’, ενώ θα μπορούσε να το πετύχει και να προσθέσει ένα ακόμα ρεκόρ στο βιογραφικό του, προτίμησε να δώσει ασίστ στον Μπρούνο Φερνάντες που το είχε πιο εύκολο το γκολ, δείχνοντας ότι πάνω από όλα η ομάδα. Δεν είναι τυχαίο, που κάποιος στην περιγραφή είπε «τόσο ομαδικό τον Κριστιάνο δεν τον έχουμε δει ξανά».

    Αυτά τα δύο πρόσωπα είναι που έκαναν πολλούς να μην ξέρουν που να σταθούν απέναντι στον CR7 και προτίμησαν να τον αντιπαθούν. Και η αλήθεια είναι πως αυτά τα δύο πρόσωπα δεν θα φύγουν ποτέ από μέσα του. Ναι, έχει μεγαλώσει, διανύει τα τελευταία χιλιόμετρα της καριέρας του και ήρθε ο καιρός να δώσει αλλού τη σκυτάλη. Αυτό το ξέρει και ο ίδιος και, ίσως, δίνοντας την ασίστ στον Φερνάντες να έδειχνε ως σωστός αρχηγός ότι δεν έχει κάτι να αποδείξει και τώρα είναι η σειρά των άλλων. Ίσως.

    Η καριέρα του Ρονάλντο πλησιάζει στο τέλος της και εμείς, μόνο χαρούμενοι μπορούμε να είμαστε που τη ζήσαμε live – όπως και την «κόντρα» του με τον Μέσι.

    Όσο κι αν τον αντιπαθείς, δεν παύει να είναι ένας από τους κορυφαίους παίκτες όλων των εποχών. (Φωτογραφία: UEFA)

    Ίσως, όμως, και να έλεγε στον Φερνάντες «είδες πώς στην έδωσα τη μπάλα; Την επόμενη φορά έτσι θα μου τη δώσεις και κόψε τις μαλακίες». Κι αν έχεις δει λίγο από την καριέρα του, μάλλον η κίνησή του πήγαινε στο δεύτερο «ίσως».

    Έχει σημασία; Μεταξύ μας, καμία απολύτως. Είπαμε, η καριέρα του CR7 πλησιάζει στο τέλος της και εμείς, μόνο χαρούμενοι μπορούμε να είμαστε που τη ζήσαμε live – όπως και την «κόντρα» του με τον Μέσι. Μια ποδοσφαιρική περίοδος που θα τη κουβεντιάζουμε στα επόμενα χρόνια με νοσταλγία και αγάπη. Αγάπη για το θέαμα, τα γκολ, το ταλέντο. Και φυσικά για τα δύο πρόσωπα του Κριστιάνο Ρονάλντο – γιατί χωρίς αυτά τα δύο δεν θα ήταν ποτέ ο Κριστιάνο Ρονάλντο που μάθαμε και αγαπάμε (να αντιπαθούμε).

    ΥΓ.: Πέρα από τους τίτλους και τα γκολ που έχει πετύχει, πιστεύω ότι το μεγαλύτερο τρόπαιο της καριέρας του ήταν η αποθέωση που γνώρισε από τους οπαδούς της Γιουβέντους, όταν ως παίκτης της Ρεάλ πέτυχε ένα μαγικό ανάποδο ψαλίδι το 2018. Το να σε χειροκροτούν όρθιοι οι οπαδοί της ομάδας που της «έκλεισες το σπίτι» είναι πραγματικό παράσημο.

     

    Διαβάστε ακόμα: Και οι 11 είναι υπέροχοι – Οι πιο στυλάτοι παίκτες του φετινού Euro

     

     

    x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

    Button to top