
Το «τάπερ» είναι η συνήθεια. Είναι η άνεση. Η ανάγκη σου για αποδοχή. Ο φόβος μην αποτύχεις. Ένα εμπόδιο για να αναζητήσεις την ευτυχία σου. (Photo credits: Ταινία Her)
Δηλαδή ξέρεις ποιος είσαι ή μένεις βολεμένος; Και το δίλημμα γίνεται ακόμη πιο δύσκολο όταν μιλάμε για την Ελληνίδα μάνα και τον κανακάρη της -και για τα ταπεράκια μιας κουζίνας που έχει πολλά να δώσει σε ουρανίσκους και θερμίδες.
Όσο και αν φαίνεται ξεκούδουνο, μιλάμε για την ευτυχία. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ευτυχίας που ήταν στις 20 Μαρτίου 2026.
Ναι, ναι — η βενζίνη, ο πόλεμος, η κλιματική αλλαγή και όλα τα υπόλοιπα είναι εδώ. Αλλά η Θετική Ψυχολογία έχει τη δική της γνώμη -και είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη: η ευτυχία είναι μια υποκειμενική αίσθηση ευημερίας. Αφορά το πώς αξιολογείς τη ζωή σου με βάση την απόκλιση ανάμεσα σε αυτό που ζεις και σε αυτό που θα ήθελες να ζεις. Και έχει ένα καθαρά συναισθηματικό κομμάτι, που σχετίζεται με τη συχνότητα και την ένταση των συναισθημάτων σου — θετικών και αρνητικών. Και είναι ΟΚ να μην νιώθεις έτσι. Ειδικά όταν υπάρχουν σοβαροί λόγοι που σε επηρεάζουν άμεσα, στο εδώ και το τώρα.
Αλήθεια, ποιο είναι το δικό σου «τάπερ»;
Τι είναι αυτό που δεν σε αφήνει να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου και να αποφασίσεις πόσο ευτυχισμένος θέλεις να είσαι σήμερα;
Το δικό μου «τάπερ» είναι να είμαι καλός γιος. Του φίλου μου ΧΒ είναι το σπίτι στην Άνω Βούλα που πάει πακέτο με την πεθερά -αλλά έχει εξαιρετική θέα. Του συναδέλφου μου είναι κυριολεκτικά το τάπερ -κάθε μέρα δύο φαγητά. Μου δίνει και μένα καμιά φορά στο γραφείο.
Εγώ μένω με την απορία αν τελικά είμαι καλός γιος ή αν καταπιέζομαι για να είμαι καλός γιος, φίλος, σύντροφος, επαγγελματίας. Ο ΧΒ δεν θέλει να γυρνάει σπίτι του. Και ο Mr. Taper δεν θυμάται από πότε έχει να κάνει σεξ (και εγώ σου λέω δεν προβλέπεται στο άμεσο μέλλον).

Η ζωή πάντα θα έχει δυσκολίες και αναποδιές -και είναι και μικρή. Πρέπει να κοιτάξουμε την πραγματικότητα στα ίσα.
Και μετά μπαίνει και η σύγκριση.
Ο άλλος δεν δουλεύει τόσο όσο εγώ και έχει ξεσκιστεί στα λεφτά.
Ο κουμπάρος του ΧΒ είναι για αναρρίχηση κάπου στην Αργεντινή και φλεξάρει κοιλιακούς στα σαράντα-φεύγα στο Instagram. Και ο Mr. Taper έχει λιώσει τρεις αντίχειρες στο tinder και πάει για τέταρτο…
Αν ήδη αισθάνεσαι μια σύσπαση στον αυχένα και μια ελαφρά πίεση στα μηνίγγια, δεν είναι εγκεφαλικό. Είναι που αντιλαμβάνεσαι ότι δεν έχεις βρει ακόμη το θάρρος να ξεβολευτείς -όποιο και αν είναι αυτό το βόλεμα. Να βουτήξεις χωρίς μπρατσάκια στην αυτογνωσία.
Και να πορευτείς προς αυτό που μπορεί να σε κάνει πραγματικά να νιώσεις λίγο καλύτερα σήμερα. Με ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω σου και συμβαίνουν πολλά ειδικά στη χώρα μας χρόνια τώρα. Και δεν ωραιοποιούμε τίποτα στη Θετική Ψυχολογία και στο Coaching: Η ζωή πάντα θα έχει δυσκολίες και αναποδιές -και είναι και μικρή. Πρέπει να κοιτάξουμε την πραγματικότητα στα ίσα.
Το «τάπερ» είναι η συνήθεια. Είναι η άνεση. Η ανάγκη σου για αποδοχή. Ο φόβος μην αποτύχεις.

Η ευτυχία είναι και επιλογή. Και δουλεύεται στα σημεία.
Οπότε μένεις ασφαλής, προβλέψιμος και — κυρίως — ακίνητος. Ύπουλη κατάσταση. Δεν έρχεται με στρακαστρούκες να σε ταρακουνήσει. Σε υπνωτίζει. Γι’ αυτό χρειάζεται και η Παγκόσμια Ημέρα Ευτυχίας:
· Για αφύπνιση.
· Για να αναρωτηθείς.
· Για να ξεκινήσεις.
Τι είναι τελικά η ευτυχία σε κάθε τομέα της ζωής σου;
Γιατί η ευτυχία είναι και επιλογή. Και δουλεύεται στα σημεία:
Εργασία: Όχι απλώς το εισόδημα, αλλά η αίσθηση ότι αυτό που κάνεις έχει αξία και σε εξελίσσει. Ότι δεν περνάς τις ώρες σου απλώς για να πληρωθείς, αλλά για να δημιουργήσεις κάτι.
Σχέσεις: Οι άνθρωποι που έχεις γύρω σου — φίλοι, σύντροφοι, συνεργάτες. Η ποιότητα της επαφής, η εμπιστοσύνη, η αίσθηση ότι δεν είσαι μόνος.
Οικονομικά: Όχι το πόσα χρήματα έχεις, αλλά το πόσο έλεγχο νιώθεις πάνω στη ζωή σου. Αν μπορείς να καλύπτεις τις ανάγκες σου χωρίς να ζεις μόνιμα με άγχος.

Το «άδραξε τη μέρα» είναι μια συμβουλή που θα σου δίναμε για να ντύσει τη δική σου «ταινία».
Σώμα: Η υγεία, η ενέργεια, η φυσική κατάσταση. Η ικανότητα να σηκώνεσαι το πρωί και να έχεις δύναμη να ζήσεις τη μέρα σου.
Κοινότητα: Η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου και ότι η παρουσία σου έχει σημασία. Ότι δεν ζεις μόνο για τον εαυτό σου, αλλά συμβάλλεις σε κάτι μεγαλύτερο.
Το «άδραξε τη μέρα» της ταινίας της δικής μου εφηβείας, που το άγγιξα μετά από τέσσερις δεκαετίες ζωής, είναι μια συμβουλή που θα σου έδινα και τώρα.
Όχι για να γίνεις ευτυχισμένος αύριο. Αλλά για να ξεκινήσεις σήμερα.
Διαβάστε ακόμη: Η ηδονική προσαρμογή γύρω από το «Ferto»




