Σωτήρης Κακίσης: Περαστικά, Λουκιανέ

Από τον Μικρό Ήρωα στη Βουλιαγμένη, με φόντο τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, που «έφυγε» από τη ζωή στις 7 Φεβρουαρίου.

 
loukianos_k

Την Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 73 ετών. (Φωτογραφία: YouTube)

Έγραψα πρόσφατα στις αναμνήσεις μου από το «Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι» του Σαββόπουλου και για τον Λουκιανό, για το «Περαστικά, Λουκιανέ», για το πώς και γιατί γράφτηκε, για τη δική μου συμμετοχή στους στίχους (όπου το «σε πάρα-πληγώνει» πολύ δικό μου και τώρα, τόσα χρόνια μετά το βλέπω, το ξαναβλέπω), αλλά και για τον «Μικρό» του «Ήρωα», το τόσο κι εμένα αγαπημένο μου τραγούδι του, που μέχρι και Μικρούς Ήρωες τεύχη είχα φέρει μαζί μου και κράταγα, όταν ειπώθηκε επιτέλους ζωντανά στην εκπομπή το τραγούδι αυτό το τόσο συγκινητικό κι αμίμητο.

Και τον Μίμη τον Χρυσομάλλη ποτέ δεν μπορώ να μην αναπολήσω να το λέει στην πρώτη του εκτέλεση, βαθειά κι επίσημα ο Μίμης ο γλυκός, ο ηθοποιός ο μεγάλος.

Για τον Λουκιανό θυμάμαι και τις άλλες κοινές μας παρουσίες στου Σαββόπουλου τις οικογενειακές τότε συγκεντρώσεις, κι από τους «Όρνιθες» του Χατζιδάκι τον Σωκράτη ξανακούω με τις φωνές τους όλες, με την Αφροδίτη Μάνου, με τη Δήμητρα Γαλάνη, με τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά. Κι «ένα σπίρτο στο τραπέζι» τότε έπαιρνε και ξαναπαίρνει για μας πάντα φωτιά, κι ο Γκάτσος σαν να ’ταν κι αυτός εκεί παρών μαζί μας, κι εμείς σπίρτα του αναμμένα των στίχων, τής ποίησής του τής λυρικής κι απέριττης.

Στη Βουλιαγμένη ύστερα: από μακριά -πριν τους πλησιάσω μετά στον Όμιλο που αποβιβαστήκανε και βρεθούμε- βλέποντάς τους, ένα μαγευτικό «Πάμε σαν Άλλοτε» και τη Μαργαρίτα μ’ εκείνο το κίτρινο από τη Σκιάθο αγορασμένο της φορεματάκι έχω για πάντα μέσα μου. Τον Λουκιανό και τους φίλους μας όλους τότε, πόσα, 30-32 τώρα πια χρόνια μετά, αλλά με το νερό αιώνια δροσιά στην καρδιά μου δίπλα, στη θάλασσα την παραλία τη νυκτερινή με τα φώτα και το φεγγάρι και τον κόσμο ολόγυρα μουσική πρόσθετη, ήχο διαυγέστατο τη θάλασσα εκείνη προς τ’ άστρα, και χιλιάδων αθώων τότε παιδιών την επιθυμία αλλιώς να συνεχιζόταν η ζωή, κι η Ελλάδα.

Με ανιδιοτέλεια και των αισθημάτων επικράτηση, όχι όπως μοιάζει να έγινε τελικά, με των χρημάτων και των αδικιών σήμερα πια το σκληρό πάνω χέρι.

//Το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο περιοδικό ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ και το site Μουσικά Προάστια.

 

Διαβάστε ακόμα: Σωτήρης Κακίσης – Πέντε πολύ, πάρα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Πιο δημοφιλή

Ο ιστορικός, τέως καθηγητής Πανεπιστημίου και συγγραφέας δίνει τη δική του απάντηση στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Andro για τις εθνικές «γκρίζες» ζώνες που μας ταλαιπωρούν και δημιουργούν ιστορικούς μύθους.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ας το παραδεχθούμε: ο έρωτας περνάει, αλλά η καύλα ποτέ. Θα μας ακολουθεί πάντα. Σε κάθε υποψία γυμνού δέρματος, στη γυναικεία φούστα που σηκώνεται στον αέρα, στα τυχαία αγγίγματα στο τρένο.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο ιδιοσυγκρασιακός ηθοποιός μιλάει για το καρμικό ταξίδι του στη Γερμανία, τις δουλειές που έκανε εκεί και τους λόγους που τον οδήγησαν να επιστρέψει στην Ελλάδα. Μια συνέντευξη με την Μία Κόλλια που εξελίχθηκε σε εξομολήγηση.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή

Ο Απόστολος Δοξιάδης θυμάται πώς μέσα από τις σελίδες του βιβλίου «Θεωρία των Συνόλων», που διάβασε στα 15 του, άγγιξε για πρώτη φορά το απόγειο της αίσθησης της υπερβατικής ομορφιάς των μαθηματικών και την υπόσχεση για την αποκάλυψη της πεμπτουσίας της αλήθειας.

Andro Ο Άνδρας από την αρχή
Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Andro