Όσα κι αν κατακτήσει εντός αγωνιστικού χώρου η Ρεάλ, όσο αναθρέφει τέτοιες νοοτροπίες όπως αυτή του Μπαπέ και του Βινίσιους, τόσο ο ουδέτερος φίλαθλος κόσμος θα χαίρεται με τις αποτυχίες της.
Στα 10 από τα 19 ματς στην Ευρωλίγκα, ο Παναθηναϊκός μπαίνει με άσχημη νοοτροπία στην άμυνα και καταλήγει να κυνηγάει διαφορές, συχνά πολύ μεγάλες. Κι αυτό γινόταν και την περσινή σεζόν. Δυστυχώς, ο Αταμάν δε φαίνεται να μπορεί να το αλλάξει.
Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός στοχεύουν στη νίκη σήμερα το βράδυ, αλλά αυτή δε θα έρθει αν δεν επιλέξουν σωστά τι θα θυσιάσουν. Και για τους 2, η νίκη περνά από έναν παίκτη του αντιπάλου.
Μπασκετική ποίηση ήταν αυτό που έκανε ο Παναθηναϊκός στο 2ο ημίχρονο με τη Ζάλγκιρις και ήταν από τα ματς που μπορούσε κάποιος να δει καθαρά την προπονητική παρέμβαση. Η χθεσινή, ήταν μια νίκη Αταμάν.
Ο Ράφα Μπενίτεθ μοιάζει να παθαίνει κι αυτός τη «νόσο» των προηγούμενων προπονητών: κατανοεί ότι δεν έχει τίποτα να πάρει από το ρόστερ και, απελπισμένος ων, παραιτείται και χάνει το μυαλό του.
Στον αθλητισμό δεν υπάρχει μόνο η νίκη. Υπάρχει και η ήττα. Αυτό που δεν υπάρχει, είναι η παράδοση άνευ όρων. Και με τη νίκη απέναντι στη Χάποελ, ο Παναθηναϊκός επιβεβαίωσε αυτό που έχουμε γράψει πολλάκις.
Η εικόνα που παρουσιάζουν φέτος Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός στα περισσότερα ματς στην Ευρωλίγκα, είναι πολύ δυσανάλογη της ποιότητας τους. Και η ευθύνη βαραίνει τους δύο προπονητές, σχεδόν αποκλειστικά.
Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται για 3η φορά μέσα σε μόλις 5 μήνες σε κατάσταση αυτοκαταστροφής και ο Ράφα Μπενίτεθ καλείται να βρει γρήγορα τη φόρμουλα της ηρεμίας.
Είχαμε ξεσυνηθίσει να βλέπουμε ελληνική ομάδα στο Τσάμπιονς Λιγκ να παίζει απέναντι σε σπουδαίους αντιπάλους και να μην τους φοβάται. Τελευταία φορά το έκανε ο Ολυμπιακός απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης το 2015.
Μπορεί τα ματς που έχει παίξει ο Παναθηναϊκός ως τώρα στη σεζόν να μην είναι ματς που «καίνε», αλλά δε σημαίνει πως δεν αποδεικνύουν το μέγεθος και το αποτύπωμα του Σλούκα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.