Η κακοκαιρία Byron πλήττει την Ελλάδα, δεν είναι όμως η μόνη κακοκαιρία που προκαλεί τέτοια προβλήματα στην Αθήνα και την κυκλοφορία. Το έχουμε ξαναζήσει. Πώς δεν θα το ξαναζήσουμε; Υπάρχει λύση.
Στην Ελλάδα θεωρούμε αυτονόητο πως «δεν δουλεύει τίποτε», ειδικά στον τομέα της υγείας. Κι όμως, όταν γνωρίσεις από κοντά την καθημερινότητα του βρετανικού NHS αναθεωρείς. Γράφει από το Λονδίνο ο Ιωάννης Χουντής de Fabbri.
Το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ανακήρυξε το Rage Bait ως τη λέξη της χρονιάς και, με αφορμή αυτό, σου παρουσιάζουμε το ανανεωμένο λεξιλόγιο της νέας γενιάς για να ξέρεις τι λένε και να τους αποφεύγεις όπως εμείς.
Με το βιβλίο του, ο πρώην πρωθυπουργός μοιάζει όχι να θέλει απλά να αφήσει ένα αφήγημα, αλλά να διατυπώσει την Ιστορία διαφορετικά, προς όφελός του, προκαλώντας μια εκ νέου συμπάθεια στον λαό. Η Λήθη είναι το απαραίτητο εργαλείο του. Γράφει ο Ιωάννης Χουντής.
Είχαμε ξεσυνηθίσει να βλέπουμε ελληνική ομάδα στο Τσάμπιονς Λιγκ να παίζει απέναντι σε σπουδαίους αντιπάλους και να μην τους φοβάται. Τελευταία φορά το έκανε ο Ολυμπιακός απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης το 2015.
Μπορεί τα ματς που έχει παίξει ο Παναθηναϊκός ως τώρα στη σεζόν να μην είναι ματς που «καίνε», αλλά δε σημαίνει πως δεν αποδεικνύουν το μέγεθος και το αποτύπωμα του Σλούκα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Sold out παραστάσεις και συναυλίες μήνες πριν, μπαρ ασφυκτικά γεμάτα, εστιατόρια που θες κράτηση βδομάδες πριν κι εσύ Αθηναίε σε απελπισία. Γιατί συμβαίνει τόσο πολύ πια αυτό;
45 μήνες αντίστασης και καίριων χτυπημάτων στη ρωσική πλευρά, θα κριθούν για την Ουκρανία στη στάση της Ευρώπης απέναντι σε ένα σχέδιο «ειρήνης» που καθίσταται δίλημμα σε αρχαία τραγωδία. Γράφει ο Ελισσαίος Βγενόπουλος.
Από τις μεταγραφές που έκανε το καλοκαίρι ο Ολυμπιακός, αυτή εδώ είναι η πιο σημαντική γιατί του βρίσκει έναν παίκτη-εγγύηση.
Όπως πέρσι μετά τη βαριά ήττα στην Έφες, έτσι φέτος μετά τη βαριά ήττα στο Βελιγράδι, ο Παναθηναϊκός ξυπνά. Και τώρα έρχονται τα δύσκολα άλλου τύπου.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Άντρα, ως 30ρης δηλώνω μπουχτισμένος με όλους εκείνους και ιδίως εκείνες που προσπαθούν να μου πουν πώς να είμαι. Γράφει ο Στέργιος Πουλερές.
Έχουν περάσει 52 χρόνια από το Πολυτεχνείο, κι ενώ σαφώς θα πρέπει κάθε χρόνο να τιμούμε την επέτειο, υπάρχει κάτι που πια δεν έχει νόημα. Γράφει ο Κίμων Φραγκάκης.
